به لطف حقوق هایی که از بهزاد دریافت می کردم، از شر جاده گز کردن واسه مترو خلاص شده بودم.
وقتی خودم تنها وارد دفترش شدم، حجم زیادی از خوشحالی توی قلبم پیچید و همه رو از نظر گذروندم…
منشی ساعت ۱۰ میومد و من تا اون موقع می تونستم حسابی عقده هام رو خالی کنم و جوری حرکت کردار کنم انگار دفتر خودمه!
کار های نیمه تموم دیروزگار رو انجام دادم، تلفن هارو جواب دادم و …
با موکل های بهزاد صحبت کردم و حتی بعد از اومدن منشی گفتم تلفن هارو وصل کنه و منتظر دکتر نباشه…
همه چی خوب پیش می حرکت کرد و گذر وقت رو اصلا حس نمی کردم…
با گوش دادن چند تقه به در بفرمائیدی بیان کردم و همونطور تا کمر خم بودم توی سیستم بهزاد و پرونده هارو چک می کردم.
وقتی دیدم خبری از در نشد، سر بلند کردم و با مشاهده کردن بهزاد تبسمی به روش پاشیدم.
_ سلام!
_ علیک سلام وزه!
کنارم اومد رو برام غذا روی میز گذاشت.
_ منشی می اضافه کرد نبیان کردی واست غذا بگیره!
با مشاهده کردن غذا تازه یاد گشنگی افتادم و با قدر دانی بهش چشم دوختم.
_ کف دستت درد نکنه! والا این قدر درگیر بودم اصلا یادم راهی شده بود که غذا بخوردم.
نگاه هاش برق زد و بوسه ای روی سرم کاشت.
_ من بسیار به آینده تو امید دارم بهار… خیلی زیاد…!
جمله اش آبی شد روی آتیش همه خستگی هام و با آرامش بهش نگاه کردم.
به غذای روی میز اشاره زد و گفت:
_ تا تو اینو می خوری، منم یه نگاه بندازم ببینم جواب ایمیل هام اومده یا نه؟
سرم رو تکون دادم و هر دو مشغول شدیم…
روزگار پر مشغله ای که داشتم به خوبی رو به اتمام بود و رضایت بهزاد نشون میداد که کارم رو خوب انجام دادم.
آخر وقت دوشادوش هم بیرون زدیم و وقتی سوار ماشین شدیم؛ بی مقدمه اضافه کرد:
_ تا آخر تابستون همینطور هر روزگار از صبح میای و آخر شامگاه با خودم بر میگردی.
بعضی از عصر ها من خیلی شلوغم و ممکنه نرسم بیام دفتر و کل اون روز با تو میمونه…
میخوام خوب حواستو جمع کنی بهار و حسابی آماده باشی…
بعد از تابستون آزمون وکالت می دی و بعدش …
نگاهش رو از جاده به صورتم داد و اغواگرانه پچ زد:
_ دفتر خودتو می زنی وزه…!
موجی از شادی توی قلبم پیچید و دو کف کف دستم رو به هم کوبیدم.
_ ممنونم بهزاد! بابت همه چی ممنونم…
دیده های سیاهش مدت ها بود دیگه سیاه که نبود! یه قهوه ای تیره؛
قهوه ای که حس تلخ شکلات رو برات زنده میکرد…
بوی عطر قهوه رو یادآوری میکرد…
مدت ها بود از اون طوفان سیاه و بد رنگ خبری نداشتم و این بهزاد؛ با بهزاد اون روزها خیلی فرق داشت…
تبسمم رو با تبسمدجواب داد و موقع پیاده شدن آروم و پر حوصله بوسه آبداری روی لبم کاشت…
_ برو پایین تا هوس چیز بیشتری نکردم!
حرفش شوخی بود ولی من از ترس اینکه جدی نشه؛ با خنده تایید کردم و تند پیاده شدم.
همین کم مونده بود اهل و محل واسم حرف در بیارن و اصلا نمی تمایل داشتم این اتفاق واسم بیفته…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن