سکوتش خیلی طولانی نشد و صداش رو نمایشی صاف کرد و اظهار کرد:
_ باشه من بهش میگم اما بگم از کجا شماره تو پیدا کردم؟
از این که اینقدر زود وا داده بود مسرور شدم.
تبسم پهنی روی صورتم جا گرفت و ذوق زده اظهار کردم:
_ بگو از من گحرکت کردی دیگه، چه اشکالی داره؟
همه حالت های بهزاد و از حفظ بودم می دونستم که همین الان هم سرش رو داره به
نشونه تایید بالا پایین می کنه و توی ذهنش میگه تلافی همه اینها رو سرت در میارم!
باز هم خاموشی کرده بود مطمئن بودم داره حرفمو تحلیل می کنه.
بهزاد به شدت آدم منطقی بود….
تا همه جوانب یک چیز رو در نظر نمی گراهی شد، این کار رو انجام نمیداد
یه آدم موفق و نمونه….
هر روزگار بیشتر به این نتیجه می رسیدم که بهزاد یک نابغه به تمام معناست.
همه اینها رو هم با سفید کردن موها و شکسته شدن صورتش نشون می داد…
مگه یه آدم چقدر می تونست ظرفیت داشته باشه؟!
حتی اگر من هم می تمایل داشتم مثل بهزاد عملکرد خوبی داشته باشم، باید همینطور داغون و ژولیده و پیر می شدم.
البته الحق که اون ژاماده نبود…!
توی همین فکرای احمقانه کف دست و پا می زدم که با صداش به خودم اومدم.
_ دقیقا به بابات چی بگم بهار؟ بگم دامادت من رو تهمتوجه شد کرده و من می خوام همچین کاری کنم؟
دقیقا توضیح بدم با چی تهمشاهده کرد کرده؟
نمی دونستم باید چی جواب بدم.
مثل خودش کمی خاموشی کردم و بابا رو در نظر گحرکت کردم…
اون الان می دونست که فرزاد آدم درست حسابی نیست و به شدت مشکوک و شکاکه پس بهشدت تفاوتی هم نمی کرد که بهزاد دقیقاً چی بگه.
برای همین گلوم رو صاف کردم و گفتم:
_به بابا بگو فرزاد به شیوه ای غیر اخلاقی تو رو تحریف کرده تا برای اینکه روابط دو خانواده تیره تر نشه به بابا می خوای بگی فرزاد به زبون خوش بیاد طلاق و امضا کنه،
اینطوری بهتر هم هست چون بابا هامون با هم دوستن!
مجدداً بهزاد خاموشی کرد…
خاموشیش طولانی تر شد و معترضانه اسمش را صوت زدم:
_ بهزاد با تو دارم صحبت می کنم.
_می شنوم بهار گوشم با توئه.
سرفه ای کرد و خش دار و زمزمه وار اظهار کرد:
_ببین من یکم فکر میکنم، کف دسته بندی می کنم حرفامو خودم به بابات زنگ می زنم فقط یه شماره برای من بفرست.
ذوق زده از جا پریدم و شتابزده گفتم:
_ باشه ممنون الان برات می فرستم.
چیزی ناضافه کرد و بدون خداحافظی قطع کرد.
عادت بهزاد بود همیشگی همین طوری راهی شدار می کرد.
بدون توجه به این بی ادبی، گوشی رو برداشتم و شماره بابارو پیامک کردم.
دل تو قلبم نبود…
حرکت کردم توی هال قرار گرفتم و همه حرکات بابا رو زیر نظر گراهی شدم.
دیر یا زود بهزاد زنگ میزد.
وقتی قول میداد، محال بود روی قولش نمونه.
البته قولهایی که مربوط به زیر شکمش بود رو هیچ وقت نمی تونستم روش حساب کنم!
توی هال قرار گرفته بودم و زیر دیدهی بابا رو نگاه می کردم.
روزنامه رو جلوش گرفته بود به حسابی اخماش توی هم بود.
اخم بابا همیشه نشونه دقتش بود و الان هم نشون می داد چقدر مطالب روزنامه براش دلپذیرن.
انتظارم خیلی داشت طولانی میشد…
چرا بهزاد زنگ نمی زد؟
نکنه باز بدقاما کنه؟
توی همین فکرا بودم که گوشیم رو برداشتم و بهش پیام دادم:
_ پس چرا زنگ نمی زنی؟
به ثانیه نکشید جواب داد و اظهار کرد:
_ اتفاقا الان می میل داشتم زنگ بزنم، اینقدر عجله نکن خودتو لومیدی!
بهزاد بهشدت خوب منو می شناخت…
من همواره توی مواقع حساس، بدترین تصمیم ها و بدترین واکنشها رو نشون می دادم!
برای همین هم خودم را جمع و جور کردم و منتظر شدم به بابا زنگ بزنه.
چند ثانیه بیشتر طول نکشید که گوشی بابا زنگ خورد و مامان رو خطاب قرار داد:
_ خانم گوشی من رو میاری؟
مولین خیلی زود اطاعت کردن گوشی رو دست بابا داد و رو به من گفت:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن