_فردا صبح بیان کردم کامیون حمل بار بیاد وسایل خونهتون رو بزنن ببریم تو انبار من
_پس منم صبح میام
_نه تو نیا. جلو نگاه نباشی بهتره
_اما آخه نمیشه که من بشینم خونه، تو واسه ما اسباب کشی کنی
_من کاری نمیکنم، خودشون بستهبندی میکنن من فقط نظارت میکنم
_مطمئنم ته قلبت بهم بد و بیجاده میگی که جلوی جادهت سبز شدم و دردسر شدم برات
هونر لبخند محوی زد و گفت
_انکار نمیکنم
با شرمندگی تبسم تلخی به مزاح هونر زد و مثل اکثر اوقات نگاهش را از نگاهِ او دزدید.
********
((رعشه))
نیلوفر بعد از تجاوز، سفت و سخت و کینهتوز شده بود و لبخندش گویی برای همیشگی لبانش را ترک کرده بود.
عبدی کف دست از گلوگاهش برنمیداشت و مدام تهمتوجه شدش میکرد تا در خانه و یا دفتر کارخانه ببیندش و با او باشد. هر بار که برای خریدن آمپولهای مادرش پول کم میآورد با نفرت و کینه به سوی عبدی میرفت و هر بار با روحی شکستهتر، از تختِ شکنجهگاهِ او کشیده میشد.
ساعاتِ تدریس خصوصیاش را بهشدت بیشتر کرده بود و به نوعی خودش را آزار میداد.
درونش چندین نیلوفر زیستن میکرد. زنی درونش خشمگین بود و به جبرِ تقدیر عصیان میکرد. زنِ دیگری ناامید و غمگین بود و مدام گذشتهی پاکش را میجست. زنی دیگر بیروح و مثل یک ماشین زیستن را پیش میبرد. زنی سوگوار، درونش هر روز لباسهای سیاه میشست و روی طنابی به بلندای آسمان پهن میکرد.
اما هیچ زنی درونش عاشق نبود. هیچ زنی درونش آواز نمیخواند و مقابل نورِ طلافامِ خورشید، دامنِ گلدارش را به کف دست نمیگحرکت کرد و با ساق پاهای لخت نمیرقصید.
ماهها گذشته بود و چهارمین باری بود که نیلوفر به عذابِ بودن با آن پیرمرد تن میداد. مثل همیشه زنِ بیچارهاش را به سفر فرستاده و در اتاق خوابشان مثل زالو به جانِ نیلوفر افتاده بود که آوای فریادهای خانم عبدی به گوششان رسید.
_بازم این بیناموس زن آورده تو خونهی من؟
و صدای فریده که با کف دستپاچگی میگفت
_بخدا من خبر ندارم خانم. بشینین یکم آب بیارم بخورین دارین سکته میکنین
_برو کنار ببینم فریده. سکته کنم و بمیرم راحت میشم از کف دست این مرد
نیلوفر از خدا خواسته تند مانتویش را برداشت و در حالیکه عبدی را لعن و نفرین میکرد از بالکن خارج شد.
از صوتی زنِ بیچاره معلوم بود که حالش خوش نیست و دل نیلوفر برایش سوخت. اگر آنها را در اتاق میدید! اگر باعث مرگ و سکتهی آن زن میشد هیچگاه خودش را نمیبخشید.
قصد کرد دیگر ابداً با عبدی نباشد و برای تهمتوجه شدهایش هم فکری بکند.
دو روزگار بعد بود که عبدی زنگ زد و اظهار کرد زنش چیزی ندرک کرده و راضی شده به سفرِ کنسل شدهاش برود.
_امروزگار بیا کوچولو
_دیگه تسلیم تو نمیشم کثافت. نه پولت رو میخوام نه از تهدیدت میترسم. اگه زنت اونروزگار سکته میکرد و میمرد من هم مثل تو قاتلش میشدم. توی بیشرف زندگیمو همهجوره نابود کردی
_من خیلی کثافتتر از اونیام که فکر میکنی دختر، شک نکن فیلمتو همه جا پخش میکنم
_لعنت بهتتتت هر غلطی میخوای بکن
و چند روز بعد وقتی از خونهی یکی از شاگردانش برمیگشت عبدی را دید که در محلهشان با چند نفر از مغازهداران حرف میزد. از مشاهده کردنِ او و فهمیدنِ اینکه برای چه کاری رسیده است رعشه بر اندامش افتاد و در حالیکه از ترس و آزردهی قلبش روی هزار میزد به سمت خونه دوید.
آخرین لحظه گوشی را کف دست عبدی، و نگاههای هرزه و کثیفِ مردانِ محله را به خودش متوجه شد.
گویی نفسش داشت بند میآمد، سریع در را پشت سرش بست و کف دستش را روی دهانش گذاشت و به تلخی اشک ریخت.
چرا بدبختیاش تمام نمیشد؟! چرا در عرض چند ماه زندگی آبرومند و ملایمش تبدیل به جهنم شده بود؟!
با رنگ و روی پریده به مادرش سلام کرد و با دستهای لرزان مانتویش را درمیآورد که در منزل محکم کوبیده شد. قلبش از ترس به دهانش وارد شد و در جواب مادرش که متعجب نگاهش میکرد و میبیان کرد در را باز کن، گفت
_نه مولین باز نکنیم، یه مردی افتاده دنبالم تا اینجا مزاحمم شد، اونه احتمالا
مادرش برآشفته و با قدرتِ غریزی و حمایتگرِ مادرانه چند قدم سمت حیاط حرکت کرد و گفت
_غلط کرده، مزاحمت شده بس نیست در خونه رو هم داره از جاش درمیاره، برو کنار ببینم
نیلوفر از ترس اینکه مادرش در را به روی عبدی باز کند و آن فیلم وحشتناک را ببیند داشت قالب تهی میکرد. مقابل مادرش محکم ایستاد و اضافه کرد
_آدم عادی نبود مولین، شامگاهیه دیوونهها بود باز نکن تو رو خدا
مادرش با این حرف کمی هراسید و در را باز نکرد. اما چند روز بعد موقع خرید، از طعن و کنایههای اهل محل متوجه شد که مردی عکسهای ناجوری از دخترش در دست داشته و به نیلوفر تهمت فاحشگی زده است. زنِ بیچاره با تندی و عصبیت جوابِ تهمتِ آنها را داده و به سرفهی شمشاهده کردی افتاده بود که عاقبتش آن شامگاه به بیمارستان و بستری شدن کشید.
بعد از آن رفت و آمدش در آن محل بهشدت سخت شد و سعی میکرد در ساعات خلوت روزگار و شامگاه راهی شد و رسید کند تا زیاد جلوی نگاه نباشد. خدا خدا میکرد که شوهر و پسر مرضیه خانم، همسایهی طبقه بالا، فیلم را نمشاهده کرده باشند و به گوش مادرش نرسد.
عبدی دست بردار نبود و به زنگ زدن و تهدیدش ادامه میداد اما نیلوفر با تمام نفرت و خشمش اظهار کرد که مادرش قضیه فیلم را فهمیده و حالا که دیگر چیزی برای تهمتوجه شد نمانده، اگر باز هم تماس بگیرد پیش خانم عبدی حرکت کرده و همه چیز را به او خواهد گفت. عبدی از آن تهمتوجه شدِ جدی هراسید و بالاخره نیلوفر را رها کرد.️
*********
نگاهِ هونر همراه با کامیون حمل اثاثیه تا سرِ کوچه رفت و از مرضیه خانم و پسرش که برای کمک وارد شده بودند تشکر کرد. کارگرها به سرعت لوازم ریز و درشت خانه را بستهبندی کرده بودند و مرضیه خانم مواد غذایی داخل یخچال و کابینتها را در پلاستیکهایی ریخته و به کف دست او داده بود. از مشاهده کردن دو بسته مرغ و چند بسته سبزی و کمی برنج و لوبیا و ماکارونی درک کرد که نیلوفر توانِ خرید مواد غذایی کافی ندارد و به فکر فرو رفت. اگر این دختر تنفروشی میکرد پس چرا آهی در بساطش نبود و در فقر به سر میبردند. شامگاهِ گذشته به او بیان کرده بود که از راه فاحشگی خرج حیاتشان را درنمیآورد. پس واقعیت را گفته بود.
مردِ صاحبمنزل بعد از چک کردن وضعیت منزل بیرون رسید و در حالی که غر میزد بیان کرد
_خونه رو داغون کردن، از پول پیش کسر میکنم
هونر در حالیکه در صندوق عقب ماشینش را میبست اضافه کرد
_این خونه مگه جای سالمی داره که این بنده خداها داغونش کنن؟ خونه کلنگی رو چه به این حرفا؟
_بهرحال من نمیتونم پول پیش رو به این زودیها پس بدم و اجارهی ماه بعد رو هم میخوام. نمیشه که یک شامگاهه مستاجر خونه رو خالی کنه
_اشکالی نداره پرداخت میشه
کمی بعد هونر با شاهین تماس گحرکت کرد و از جابجایی اثاثیه در انبار مطمئن شد و به سمت خونهی سهراب راهی شد.
نیلوفر در را برایش باز کرد و هنگامی که کیف کف دستی حاوی مواد غذایی را از او میگرفت بخاطر کم بودنش معذب شد و نگاهش را به پلاستیک دوخت.
_سلام، چطوری؟
_سلام خوبم، خسته نباشی
_دیشامگاه راحت بومتوجه شد تو خونه؟
_بله. خونه رو تحویل دادی؟
_آره وسایلتون رو فرستادم انبار. کلید رو هم دادم به صاحبخونه پول پیشتون رو گراهی شدم
_پول رو داد؟! فکر میکردم حالا حالاها نده، وای مرسی واقعا
از برق چشمان نیلوفر و خرسندیاش متوجه شد که به این پول نیاز داشته و از اینکه دروغی مصلحتی اضافه کرده بود راضی شد.
_میزنم به حسابت
_بهشدت زحمت کشیدی هونر. بهشدت. مقابل محبتهای تو حرف کم میارم برای تشکر
سیمین خانم از اتاق بیرون وارد شد و به هونر خوشامد گفت و مثل هر بار که او را میدید شروع به دعای خیر برایش کرد.
_بفرما یه چایی بخور
_نه ممنون باید برم مغازه
رو به نیلوفر که از آشپزخونه به سمت در برمیگشت گفت
_شماره کارتت رو اس ام اس کن برام
_باشه اما لطفا پولِ خریدِ دیشامگاه و هزینه اسباب کشی امروز رو کسر کن ازش
_نمیخواد بعدا ازت میگیرم
نگاه نیلوفر جدی شد و گفت
_نه باید از همین پول برداری، بعدا نمیشه
میدانست که این دختر لجباز است و تا وقتی قبول نکرده رهایش نخواهد کرد.
_باشه برمیدارم
موقع خداحافظی نگاهش به دندان شکستهی نیلوفر افتاد و گفت
_امروز فردا برو دندونپزشک این دندونت رو درست کن
نیلوفر دستش را مقابل دهانش گرفت و ته دلش اظهار کرد “با پول پیشِ خونه همینکه بتونم آمپولهای دو ماه مولینو بگیرم. نمیرسه به دندون گذاشتن”
اما بهآرامی جواب داد
_باشه میرم
هونر از ساختمان خارج شد و در اامان خودپرداز پول را از حساب خودش به حساب نیلوفر واریز کرد.
نمیمیل داشت تا یک ماه بعد که مرد صاحبمنزل وعده داده بود، نیلوفر منتظر آن پول بماند.
تمایلش برای کمک به این دختر برای خودش هم عجیب بود ولی شرایط طوری بود که گزینهی دیگری جز کمک به این دختر و مادر بیپناه برایش وجود نداشت.
********
گذشته
((سگها به کسی که ترسیده باشد حمله میکنند))
_آقا ازتون خواهش میکنم، من باید این دارو رو پیدا کنم
_خانم گفتم که، این دارو دیگه نمیاد. تو هیچ داروخونهای نیست
این شاید چهلمین دارومنزلای بود که ناامید و دست خالی از در خروجیاش بیرون میحرکت کرد. مثل بیشتر داروهای خارجی، داروی مادرش هم نایاب شده بود و این بدترین درد بود. در یکی از دارومنزلها پول را به فروشنده نشان داده و تاکید کرده بود که پولش را دارد، و جوابی که مسئول تحویل دارو به او داده بود تلخ بود.
_اینکه پول یه داروی گرونقیمت رو جور کنی اما نتونی دارو رو پیدا کنی، اینروزا توی این مملکت یه درد بزرگ و همگانی شده
مقابل چشمان آخرین مسئول دارومنزل که جواب منفی به او داد، زیر گریه زد و خسته و کوفته روی صندلی نشست. همه با دلسوزی نگاهش میکردند و وقتی با شانههای افتاده و چشمهای گریان از داروخونه خارج شد فروشنده دنبالش بیرون راهی شد و بیان کرد
_خانم… برو ناصرخسرو، اونجا پیدا میکنی
نیلوفر غمگین نگاهش کرد و گفت
_من وارد نیستم به این چیزا، میترسم داروی تدلی یا تاریخ گذشته بدن
مرد جوان اطراف را نگاهی کرد و آهسته بیان کرد
_سراغ آقای منفرد رو بگیر، همه میشناسنش. اون داروی درست بهت میده
نیلوفر که از پا افتاده بود با گوش دادن این حرف گویی جان مجدداً به کالبدش دمیده شد و پشت سر هم چند بار از مرد تشکر کرد و به سرعت سمت ایستگاه اتوبوس حرکت کرد. سه روز بود که بدون استراحت تهران را زیر پا گذاشته بود و رمقی نداشت. ولی امید، این قویترین محرک، میتوانست هر جاندارِ از پا افتادهای را دوباره سرپا و زنده کند.
در خیابان ناصرخسرو اامان فروشندهای که نام منفرد را شنید آدرسش را به نیلوفر داد. کمی بالاتر داخل کوچهای ساختمان قدیمی را نگاه کرد و پلاک مورد نظر را پیدا کرد. کیفش را محکمتر گحرکت کرد و به آن سمت قدم برداشت. خرسند بود و ناخودآگاه لبش به خنده کش میوارد شد.
وقتی وارد ساختمان نیمه تاریک شد کمی ترسید. از هر گوشه و کنار مردی نگاهش میکرد و اثری از زن نبود. اما چارهای نداشت و بخاطر دارو باید شجاع میبود.
سعی کرد کمرش را صاف و قدمهایش را محکم کند تا کسی متوجه ترسش نشود. میخبر داشت سگها به کسی که هراسیده باشد حمله میکنند.
تا رسیدن به اتاق منفرد دو مرد که تیپ غلطاندازی داشتند جلویش را گرفته و کارش را پرسیدند. بالاخره وقتی قدم به اتاق منفرد گذاشت نفسی گحرکت کرد و اطراف را خیره شد. مردی حدودا ۵۰ ساله پشت میزی نشسته بود و دود سیگاری که کف دستش بود فضای اتاق کوچک را مهآلود کرده بود.
نگاهی به نیلوفر کرد و اظهار کرد
_چی میخوای؟
_پمترکسد میخوام
_نیست. مشابه ایرانیشو بخر
_تاثیرش مثل خارجی نیست. فقط این حال مادرمو خوب میکنه
منفرد از روی صنقلبی بلند شد و مقابل نیلوفر توقف کرد. نگاه خریدارانهای به صورت و اندامش انداخت و بیان کرد
_گرونه… پولشو داری؟
_بله، اگه نداشتم نمیاومدم اینجا
منفرد اشارهای به مرد جوانی که گوشهای توقف کرده بود کرد و او از اتاق خارج شد.
_مصمم بنظر میرسی… انگار میخوای به هر قیمتی که شده دارو رو بخری
لحنش بودار بود و نیلوفر احساس خطر کرد. ناخنهایش را به کف کف دستش فشرد و با اخم اضافه کرد
_فقط به قیمت پولش
منفرد لبخند موذیانهای زد و دور نیلوفر چرخید و بیان کرد
_فروشنده منم. بها رو من تعیین میکنم
_چقدر گرونتر از داروخونهها؟
کاملا به دختر نزدیک شد و درست مقابل صورتش خم شد و اضافه کرد
_از تو پول نمیخوام
دل نیلوفر مثل یک گنجشک ترسان شروع به تپیدن کرد و رنگش پرید. نگاههای هیز عبدی و صحنهی تجاوز جلوی دیدههایش جان گراهی شد و با ترس چند قدم از منفرد دور شد.
_چرا وحشت کردی؟ من فقط پیشنهاد میدم میل خودته قبول کنی یا نکنی و بری از اینجا
از اینکه درجهی کثیفی این مرد کمتر از عبدی بود و لااقل به او تجاوز نمیکرد کمی از وحشتش کاسته شد و نفس حبس شدهاش را رها کرد.
با عصبیت اظهار کرد
_شما تاجر دارو هستید یا شکارچی دختران؟
_تاجر دارو هستم ولی اینبار مشتریم خیلی جذابه
نیلوفر با کلافگی دستی به پیشانیاش کشید و اظهار کرد
_آقا خواهش میکنم این آمپول رو به من بفروشید و من برم. مرگ و زیستن مادرم به این دارو بستهست
و اندیشید که چرا مردها فقط به لذت جنسیشان اهمیت میدهند و ارزشهای انسانی برایشان بیاهمیت است؟ چرا هیچکس کمک نمیکند و همه میخواهند از کسی که نیاز به کمک دارد سوءاستفاده کنند؟ بعد از عبدی، رویارویی با منفرد از تمام مردان منزجرش کرده بود و در ذهنش گذراند که جز پدرش مرد شریف دیگری در حیاتاش نشناخته است.
_من پیغمبر و ولیمزاده و خیّر نیستم دختر خانم. دارو رو به تو میدم و در عوضش رفاقت و رابطه میخوام، نه پول
نیلوفر با نفرت و عصبانیت نگاهش کرد و فحشی زیر لب نثارش کرد و به سمت در قدم برداشت. اما منفرد مقابل در توقف کرد و اضافه کرد
_غیرممکنه اصل این دارو رو پیدا کنی. قبول کن تا بگم همین الان برات بیارن
نیلوفر متفکر و عصبی کف دستگیره در را فشرد ولی باز نکرد. مرد نزدیکتر شد و گفت
_بسیار زیبای و خوشم اومده ازت. چیز بدی ازت نمیخوام. میتونی دوست دختر من باشی و من هر ماه آمپولهای مادرت رو بهت بدم. حتی میتونیم قبلش مدتی آشنا بشیم اگه اینطوری راحتی
بین تمام جملات منفرد، فقط یک جمله در ذهن نیلوفر پررنگ شد. “هر ماه آمپولهای مادرت رو بهت میدم”
نگاهی به منفرد کرد. تقریبا همسن پدرش بود. کمسنتر از عبدی. مدام با او مقایسهاش میکرد. انسان در مقابله با بدبختیها بد و بدتر را میسنجد و میزان ضرر را تخمین میزند. و اگر دچار گزینهی بد شود خود را تسلی میدهد که دیگری بدتر بود و من در این حال منتفع شمرده میشوم.
هر چه که بود به او حمله و تجاوز نکرده بود و به قول خودش به نوعی پیشنهاد آشنایی و رابطه میداد. به نظر نیلوفر قبولِ رابطه با منفرد هم نوعی تنفروشی محسوب میشد و هیچ توجیهی نداشت. اما اویی که توانسته بود خوکی مثل عبدی را تحمل کند منفرد را که به جنتلمنی قلابی و شیاد میمانست راحتتر تحمل میکرد.
_هر سه هفته یکبار پمترکسد میخوام و برای هر دوره درمان پنج تا آمپول کیتریل خارجی. بدون حتی یک روزگار تاخیر
منفرد تبسم رضایتی زد و نگاهش هیز شد و اظهار کرد
_این یعنی قبول کردی؟
نفرت در نگاههای سبز نیلوفر که در تاریکی اتاق تیره شده بود شعله کشید و بیان کرد
_همه چیزمو ازم گراهی شدن، اینم روش
در حالیکه کف دستش را به کمر باریک نیلوفر میکشید زمزمه کرد
_عجب هیکلی داری
از تماس کف دست زمخت منفرد با بدنش منزجر شد و چشمهایش را با نفرت بست.
_باکرهای یا نه؟
اگر قبل از تجاوز مردی این سئوال را از او میپرسید از خجالت میمُرد. اما کاری که کفتار پیر با او کرده بود نوعی گستاخی کیندار در او به وجود آورده بود.
با تمام نفرتش گفت
_نیستم. یه کثافتی مثل تو بهم تجاوز کرد
_اوه متاسفم. من هیچگاه اینکارو نمیکنم. من فقط با رضایت خودت باهات میخوابم
تحمل نیلوفر تمام شد و با غیظ بیان کرد
_بگو آمپولو بیارن
منفرد آمپول را به نیلوفر داد و او را همجاده با یکی از آدمهایش به خانه فرستاد. نیتش شناختن خونهی نیلوفر بود تا نتواند از کف دستش بگریزد.
منفرد طبق قولش هر سه هفته یکبار آمپول گرانقیمت شیمیدرمانی و آمپولهای ضدتهوع خارجی را به نیلوفر میداد و نیلوفر بعد از هر دوره درمان وقتی سر بدون موی مادرش را نوازش میکرد و دستهای استخوانیاش را میبوسید شاد بود که تهوع امانش را نمیبُرد. از زندگی به قدری متنفر و سیر شده بود که قصد کرده بود روزگاری که مادرش بمیرد او هم خودش را بکشد و از رنج سرنوشتش آسوده گردد.
زیر بدنِ منفرد اذیت میشد و حتی از تماس صورتِ همواره سه تیغِ او و استشمام عطرش هم حالش بد میشد. هر بار روی تخت و در آغوشِ مردی که سی سال از خودش بزرگتر بود و مثل لاشخوری از نیازِ او سواستفاده کرده بود میمُرد و زنده میشد اما اعتراضی نمیکرد. یاد دوستش شیوا میافتاد که در دوران دانشگاه با دوست پسرش رابطهی جنسی داشت و نیلوفر چقدر از این کار برحذرش میکرد. جهان و آدمهای بدش چه بلایی سر آن دختر نجیب آوردند که به این روزگار افتاد!
منفرد شیفتهی بدن و اندام نیلوفر بود و همیشه سعی میکرد لذت برنامه را بیشتر کند. ولی نیلوفر مثل یک تکه چوب، خشک و بیروح بود و منفرد شاکی میشد و میاضافه کرد “شبیه عروسک جنسی هستی که هیچ حرکت و واکنشی نداره”.
همیشه در طول سکس هم سکوت میکرد و لبهایش را به هم میفشرد تا تمام شود. منفرد بارها از او تمایل داشته بود که با آوای آه و ناله هممسیریاش کند و لذت بیشتری به او بدهد. اما نیلوفری که ابداً طعم لذت را در سکس نچشیده بود و از فعلی که عبدی و منفرد رویش انجام داده بودند زجر کشیده بود، به جای صداهای شهوتناک، گریه میکرد.
عبدی که تمایل به تجاوز و سکس ناتمایل داشته داشت از گریههای نیلوفر لذت میبرد اما منفرد عصبی میشد و میبیان کرد “اَه ریدی به حسم، چرا زار میزنی؟”
و برای هیچکدامشان مهم نبود که به خاطر لذتِ چند دقیقهایشان چه تازیانههایی به روح آن دختر میزنند.
برای تامین خورد و خوراک و کرایه خونه تدریس خصوصی انگلیسی میکرد و به قدری از خودش بیزار بود که حین درس به چشمهای بچهها نگاه نمیکرد. و در آینه نیز. به شدت احساس ناپاکی و کثیفی میکرد و مقابل روحش شرمزده بود.
منفرد از او تقاضای روابط رمانتیک و صمیمیتر میکرد و دوست داشت او را به خرید و رستوران و گردش ببرد. ولی نیلوفر از آن مرد و تمام مردهای کثیف متنفر بود و تحملِ هممسیریاش را نداشت. ترجیح میداد فقط کاری را که مجبور بود انجام دهد، تختش را پر کند و بدون نگاهی به او، کیفش را بردارد و برود. منفرد به او بیان کرده بود حق ندارد با لباسهای ساده و پوشیده شامگاهیه راهبهها پیش او بیاید و حتما باید لباسهای سکسی و دکلته بپوشد. در روزهای قرار، لباسهایی را که منفرد برایش خریده بود دور از نگاه مادرش و با انزجار میپوشید و هر بار زخمهای روحش عمیقتر میشد.
یک سال از رابطهاش با منفرد میگذشت که تمایل داشتههای او تغییر کرد و از نیلوفر سکسهای پوزیشنهای غیرعادی و تریسام و گروهی تمایل داشت. چیزی که کاسهی صبر نیلوفر را لبریز کرد و پایانش همان شبی شد که هونر او را خونین و مالین از کنار خیابان پیدا کرد.
********
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن