خندهی تمسخر آمیزی به رویش پاشیدم و دست به سینه شدم.
– نه بابا انگار یه چیزیم طلبکار شدیم.
انگشت اشارهاش را بالا گرفت و من خونسرد در حال تماشا و متوجه شدن نطقهایش بودم که فراز و پشت سرش آتنا وارد بخش شدند.
بدون توجه به نگاه متعجب هردویشان گوشهی آستین روپوشم را گرفت و مرا دنبال خود کشاند. از شدت ترس از مشاهده کرده شدنمان کم مانده بود جیغ بکشم.
– ولم کن ببینم الان آبروی چندسالهمو میبری!
با پوف کلافهای کف دستم را ول کرد و چشم غرهای نثارم کرد.
– چته اینجور نگام میکنی؟ عقل تو کلهت هست داشتی چه غلطی میکردی؟! حالا خداروشکر شانس آوردم از بچههای خودمون کسی رد نشد وگرنه کلاهم تا الان پس معرکه بود!
خنثی جوری نگاه به دیدهانم دوخت که حس میکردم فحش میداد بهشدت بیشتر میارزید.
– منو اینطور نگاه نکن رضا!
– جای حرف زدن مثل بچهی آدم پشت سرم بیا تا مجبور نشم کارمو تکرار کنم.
کف دست در جیب از جلویم گذاشت و من با دهان باز سرجایم ماندم. از شدت حرص پوفی کشیدم و پشت سرش جاده افتادم.
محوطهی پشتیِ بیمارستان توقف کرد و من خسته از سرپا از حرکت ایستادن زیاد روی سکویی نشستم.
– کجا زندگی میکنی؟
نیشخندی زدم.
– که دوستتو آوار کنی رو سرم؟
فکش تکان واضحی خورد.
– دِ آخه من اگه بخوام دوستمو آوار تو کنم چرا باید جلوش آستین تو رو بکشم همجاده خودم ببرم؟
کم کم باید به سلامت عقلیت شک کنم!
دیده غرهای از جملهی آخرش روانه کردم و دست به سینه شدم.
بیجاده نمیگفت…نگاه هاج و واج فراز نشان از تعجب زیادش بود و…یک چیز عجیب!
از مدت ورودشان تابحال کنار هم نمتوجه شده بودمشان!
– بهم زدین؟
با فاصله کنارم روی سکو قرار گرفت و آرنج روی زانو گذاشت و کف دست در کف دست پیچاند.
– چی میگی؟
نگاه از محوطهی کماکان خالی روبهرویم گراهی شدم و به سمت چپ چرخیدم.
– رفاقتت با اون مرتیکه رو میگم.
چند ثانیه مکث نشان از درستی حرفم میداد.
پلک بسته بود و با سری زیر افتاده فقط صوتی نفسش به گوشم رسید.
– میدونستی من یه خواهر کوچیکتر از خودم داشتم!
خب…نمتوجه شده بودم ولی چرا میاضافه کرد داشتم؟
– داشتی؟!
– دیگه ندارم.
با تعجب لبانم از هم باز ماند. حالت صورت بهم ریختهاش شک درون دلم را تأئید کرد.
– شونزده سالش بود که عاشق یکی از پسرای هم محلهایمون میشه…اون وقت نبودم…آلمان بودم…فقط دیدم یه شامگاه بهم زنگ زدن گفتن حال مادرت خوب نیست خودتو برسون!
کف دستی به مقنعهام کشیدم و نگاهم را از روی خمیدهاش برداشتم. دیدن درختهای قد بلند جلوی رویم خیلی بهتر از مشاهده کردن شکستن رضایی بود که…زیاد پشت و پناه ما بود!
– نمیدونم چطور فقط خودمو رسوندم ولی زمانی که رسیدم مولینم سالم بود ولی خونهمون خالی بود…خالی از یه دختر پر سر و صوت شیطون!
متأثر از غم درون صدایش مشتم را روی قلبم گذاشتم.
– خودکشی کرده بود…اون مرتیکه گولش زده بود و بهش تجاوز کرده بود…خواهرکم از برگ گل هم پاکتر بود…واسه…وای خدا!
با اشکی که در چشمم جمع شد مشتم را بالا گرفتم و جلوی دهانم گذاشتم.
خدای من…انسانهایت چرا باید اِنقدر حیوان بشوند؟
– دیدهات زیادی شامگاهیه نگاهاشه…همونجور پاکی روحت!
تبسم محو روی لبانش طعم زهرمار میداد.
– اگر برات حرص خوردم…اگر پشتت بودم چون توی تو یه ترانه دیدم که بخاطر کم کاری من خودشو از بین برد!
اشکم بیاجازه چکید.
– تو مقصر اون اتفاق نیستی!
سرش را بالا گحرکت کرد و از گوشهی نگاهش قطرهای پایین ریخت.
– بودم…اگر ول نکرده بودم، اگر حواسم بهش بود باهام حرف میزد…درد و قلب میکرد…شاید جلوشو میگراهی شدم…میدونی…اگر بودم بهشدت اتفاقا میتونست بیفته اما…نبودم!
با بغضی که عجیب بیخ گلویم قرار گرفته بود دستانم را بالا بردم و خیسی صورتم را گرفتم تا کمتر آتش به جانش بزنم.
– حالا میفهمی چرا واست حرص میخورم؟ که چقدر تو فکرتم؟
سرش به سمتم چرخید و با همان دیدهانی که پر شده بود و کلی درد در آن نهفته بود خیرهام شد.
– بعد از اینکه درک کردم طلاق گراهی شدین اول یه سیلی نوش جون اون مرتیکه کردم و یه راست حرکت کردم دم خونتون اما نبودی…پیش عاطی نبودی پیش صدرا نبودی…هیچ جا نبودی آمین!
و با بغضی که از صوتیش مشخص بود با دست صورتش را پوشاند و من با هق هق ریزی سرم را به زیر انداختم.
– رضا!
– کوفتو رضا…میدونی فکرم به کجاها کشید؟ تموم این پنج سال وحشت این رو قلبم بود مبادا یه ترانهی دیگه بیفته رو کف دستم…که اونموقع میتونم نفس بکشم یا نه!
دماغم را بالا کشیدم و سرم را صاف کردم.
– بخدا هیچیم نشد…یه مدت پیش مادربزرگ محدثه بودم تا متوجه شدم صدرا به محدثه شک کرده…مجبور شدم بیخبر بذارم برم تو یکی از روستاهای کرکف دستان…تنها جایی بود که به اون منطقه نزدیک بود و خب…یه پیرزن منو نجات داد!
با نگاهی عمیق مشغول گوش دادن بود.
– خب…خودشو دخترش تنها زیستن میکردن و…یه خونه طبقهی بالاشون خالی بود…اونو دادن به من!
تبسمی ناگاه روی لبم قرار گرفت.
– تازه…یه دختر کوچولو هم دارم که مولین صوتم میزنه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن