پفک را جویدم و پفک بعدی را آمادهی بالا بردن کردم.
– اضافه کرده بودی رضا چی میخونه؟
– جراحی عمومی!
سپس انگشت اشارهاش را جلو آورد و نوک بینی پفکیام را فشار داد.
– اِنقدر هله هوله نخور شکم درد میگیری عزیزقلبم!
بیخیال سرم را به شانهاش تکیه دادم و پفک بعدی را درون دهان فرستادم.
لرزش شانههایش نشان از خندهاش میداد.
– آسمون میآد جای زمین اگر شما به حرف من گوش بدی؟
ولین از آن نیش چاک خوردهای که میل به بیشتر کشیده شدن داشت و نگاه فراز بیشتر تحریکش میکرد.
– چته اینجور نگام میکنی؟
– هیچی فقط خودتو اذیت نکن راحت بخند!
کشیده لبخند زدم که کف دستش دور کمرم حلقه شد و مرا به بزم آغوشش دعوت کرد.
کمرم را به سینهاش لم دادم و پایم را روی کف دستهی مبل گذاشتم.
– حالا اگر من پام اینجا بود که جیغت پدر گوشای منو درمیآورد!
با تخسی شانهای بالا انداختم.
– چقدر حرف میزنی فراز!
نمتوجه شده میتوانستم قیافهی شوکه و ابروهای بالا حرکت کردهاش را تجسم کنم و شانههایم به ریز ریز خندیدنی دعوت شدند.
دستش را دورم محکمتر کرد و مرا به خودش فشرد.
– بنظرم اون کُتکِه ارزید!
با تعجب سرم را بالا گراهی شدم و از پایین چشمانش را مشاهده کرد زدم.
– کتک چی؟
خندهی کوتاهی زد و من کنجکاو کف دست از خیره شدنش برنمیداشتم.
– بابا قبل از میل داشتگاری یه سیلی کوبوند تو صورتم!
هینی کردم و ناباور چشمانم گرد شدند.
بستهی پفک را روی گل میز گذاشتم و کمی تنم را جابجا کردم تا متوجه شدن صورتش برایم راحتتر شود.
– چرا؟!
– زیرا مخالف ازدواج بودم یه سیلی زد تو صورتم موافق شدم…الان که فکرشو میکنم میبینم اگر اون سیلی رو نخورده بودم الان تو بغلم لم نداده بودی و برام زبون درازی نمیکردی!
لبخند زدم و ردیف دندانهایم را نشانش دادم.
– همینه که جرأت نداشتی چیزی بم بگی…ای خدا چه سوژهی خواستنیی گیرم اومد!
با خنده و دیدهانی که از شیطنت براق شده بودند به سمت بستهی پفکم برگشتم.
صدای خندهاش به گوشم میرسید و همین نیش گشادم را گخوشحالتر میکرد.
– کی درس تو تموم شه من بابا بشم؟
با فکر به یک عضو جدید خانواده دلم قیلی ویلی رفت و لبم را گزیدم.
– وای فراز فکرشو کن…یکی هی مامان صدات کنه بابا صدات کنه!
بینیاش روی موهایم جای گرفت و صوتی نفس عمیقش کشیده شد.
– سختم میشه بخوام با کسی شریکت بشم!
با تبسم عمیقی سرم را به سینهاش چسباندم.
– یعنی اِنقدر عاشقمی؟
آوای زمزمهی ملایمش پای مرا به خلسهی شیرینی باز کرد.
– یعنی من میمیرم برات!
***
– آمین؟ آمین؟ آمین کجایی؟
با صدای قد بلند برخورد چیزی به میز تنم تکان شدیدی خورده و مغزم گویی تازه به زمان حال برگشت که شوکه شده اطرافش را میپایید.
بیرون آمدن از آن خلسهی شیرینی که درَش غرق بودم به شدت سخت بود!
– خوابی؟! دوساعته دارم آوات میزنم!
دستی به پیشانیام کشیدم و تبسم نرمی زدم.
-ببخشید…تو فکر راهی شده بودم اصلا حواسم اینجا نبود!
چشم غرهای به سمتم راهی شدم و لیوان چایی را مقابلم قرار داد.
– کاملا مشخص بود اما…چرا دیدهات حالت گریه داره؟!
باید حتما فحشی نثار این چشمان بیصاحابم میکردم که همیشه و همه جا باید مرا لو میداد.
سری به زیر انداختم و خودم را مشغول چایی کردم.
– نه بابا گریه چیه!
سنگینی نگاهش همچنان روی سر و تنم سنگینی میکرد ولی فعلا توان بالا بردن سرم را نداشتم. این نگاهان من همیشه با من سر جنگ داشتند که درونم را زودتر از همه چیز لو میدادند.
– حالا واسه چی راهی شده بودی تو فکر؟
با یادآوری رضا دیدهانم را محکم بهم فشردم.
نفسم را کلافه فوت دادم.
به حدی غرق در خاطراتم شده بودم که اصل کار فراموشم شده بود.
– چیز مهمی نبود.
سپس با بیمیلی بدون آنکه باقی اسامی را بخوانم برگه را به سمتش گرفتم.
– اینو پیش خودت داشته باش هر وقت دکتر احسانی رو متوجه شدی بهش بده!
نگاه ریز کرده تن به پشتی صندلی تکیه داد و دست به سینه شد.
– چرا خودت بهش نمیدی؟
مردمک در حدقه چرخاندم که متوجهی حرکت عضلات گوشهی لبش شدم که نگاه غرهای به سمتش روانه کردم.
– خندیدی نخندیدیا؟
دست مشت شدهاش را چند باری جهت جلوگیری از خندهاش به لبش کوبید که حرصی پوفی کردم.
– خانم دکتر بالاخره چندتا چندتا؟ اول اون عاشق سینه چاک هوشمندی دوم این فضایی عاشق احسانی!
تمایل شمتوجه شدی به قد بلند خندیدن به جملهی دومش داشتم و سعی کردم جلوی خندهام را جهت پررو نشدنش بگیرم.
– آنا! کاری که بهت بیان کردم رو انجام بده…بَده هی منم گیر بدم الیاسی زیادی تو نخته؟
آرنجش را روی میز گذاشت و مشتش را تکیه گاه چانهاش کرد.
– اما از حق نگذریم منم زیادی تو نخشم!
نگاه گرد کرده مات و مبهوت این اعتراف صریحش شدم. این دختر پاک از کف دست حرکت کرده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن