هیچ صوتیی به گوشم نرسید.
گویی خاموشی را به توجیح کردن و قلبیل آوردن ترجیح داده بود.
– چیزی شده؟
تنم را به چارچوب در تکیه دادم و با نفس عمیقی نگاه بستم.
دنبال شنیدن حرفی از میان این خاموشی بودم.
– نه.
– یعنی چی نه؟ اِنقدری سن و سال دارم که بفهمم اینجا یه خبری شده!
– دنبال چی هستی مولین؟
لبم را گزیدم و پلکانم را محکم بهم فشردم.
قصد بغض کردن را هیچ جوره نداشتم.
– دنبال واقعیت این قضیه!
– واقعیت قضیه رو میخوای؟! باشه پس میخواد هر چی بشه بعدش به درک…طلاق میخواد…همین!
خاموشی، خاموشی، سکوت!
تنها چیزی که گوشم شنید و گلویم به درد آمد.
از فغان یک بغض سنگیِ اعصاب خوردکن!
– طلاق؟ اون؟
– آره دقیقا همون!
کمی صدایش از حالت معمول قد بلند شد که اشک به تیلهی نگاهانم فشار آورد.
– امکان نداره!
صوتی پوزخندش خانه را برداشت و من با چانهای لرزان کف دست بالا آوردم و صورتم را قاب گرفتم
.
به درجهی غلط کردن رسیده بودم و این اوضاع نابسولین چه میگفت؟!
من قرار نبود از تصمیمم برگردم!
ولی برگشتم.
قلبی که دادش دروارد شده، اشکهایی که شُر شُر میریزد، کف دستی که به لرز افتاده و پاهایی که جان در رگ و پِیَش نیست نشانه چیست؟
بالاتر از منصرف شدن؟!
– چیو میگی امکان نداره مامان؟! کاری نکن به شنیدهی چند دقیقه پیشم شک کنم!
– امکان نداره!
میدانست؟ چیزی از من میاطلاع داشت که باور نمیکرد؟
– مامان چی میگی؟ همین چند دقیقه پیش کلمه طلاقو گذاشت کف دستم پس باور کن!
– کاری کردی پس!
سرم کمی خم شد و نیمچه تبسمی حرکت کرده حرکت کرده گوشهی لبم نقش بست.
این زن گویی مرا بهتر از خودم میشناخت.
– کم مونده دیگه بهت شک کنم دشمنمی تا مادرم!
مامان من چیکار کردم؟ چی میگی آخه!
– کاری کردی…اینو حداقل مطمئنم.
اطمینان نهفته در کلامش وادار به نشستنم کرد.
سرم را تکیه دادم و چشم بستم.
– از چی اینقدر مطمئنی؟!
– تو نمیفهمی ولی من خیلی وقته این دخترو میشناسم…قلبیلشم شاید برمیگرده به شامگاهاهت زیستنش به زندگیِ چندین سالِ پیشم!
من چیزی که تو نگاهای این دختر دیدم محاله الکی الکی حرف از طلاق و رفتن بزنه پس جای اعصاب خوردی و قرار گرفتن یه جا قد بلند شو برو دنبال قلبیلش!
– من که کاری نکردم.
– اتفاقا یه کاری کردی این دختر بحث طلاقو وسط کشیده وگرنه هم من شرایطشو میدونم هم تو!
– یعنی…
– یعنی که یعنی…البته اگر میخوایش برو دنبال قضیه…اگر نمیخوایش بگو!
– چطور؟
چشمانم از شدت تعجب گرد شده بودند.
آخرِ این حرف چه میاظهار کرد؟
– منظورت چیه مولین؟
– چند روزگار پیش رفته بودم خونه هاجر خانم که سفره داشت، آمین هم با خودم برده بودم از قضا خانم صفوی از آمین خوشش اومد فکر نمیکرد عروسم باشه برداشت اول کاری کلی از پسرش تعریف کرد که تک پسره و خارج زندگی میکنه و فلان و این حرفا و حاضرن برای ازدواجش هر کاری کنن!
اصل قضیه رو خوبه بگیری…گفتم اگر نمیخوایش این دخترو پا در هوا نذارم.
کف دست روی دهانم گذاشتم و شانههایم از شدت خنده به لرزه افتادند.
مامان فاطمه بدجور در دامنش گذاشته بود.
– یَ…یعنی چی؟! یعنی چی که فرت و فرت از زن من میل داشتگار میکنن؟!
دادَش در خانه پیچید و من با مسروری وافری از رسیدن به هدفم لبم را گزیدم و بلند شدم.
– اون آواتو برای من نبر بالا!
دست به سمت شانه بردم که به قلبیل ولوم صدای آهستهشان باز خودم را به چهارچوب در رساندم.
صوتی لرزانش را با تعجب تمام به گوش دادم:
– راست میگی مولین؟
راست میبیان کرد. با یادآوری آن روزگار و نگاه شیطنت آمیزم باز خندهام گرفت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن