مادرش نگاه مشکوکی به ما دو تا انداخت.
– مطمئنید دیگه؟!
و من طی یک حرکت غیر ارادی سریع سریع سرم را تکان دادم که فراز به خنده افتاد.
– بله مادر من…الکی فقط برای خودت کار جور میکنی حواست هست؟!
– بده به فکر شمام؟!
با خنده جلو رفتم و روی صندلی جای گرفتم.
– اینجوری لوسمون میکنین ولی!
***
– اون رو بزار اونجا…نه نه کجه یکم اینورتر…صافش کن حالا، خوبه خوبه!
فراز با خستگی از روی صنقلبی پایین رسید و نگاهم را به تابلو رو به رویم دادم.
جایش یک جور عجیبی بود. پوفی کشیدم که صوتی جیغ محدثه به گوشم رسید:
– من اومدم کمک شما خونهای رو مرتب کنم که هیچ ربطی به من نداره پس چرا گم و گور میشین…ای خدا چه غلطی کردم اومدم، تموم کاراشون رو که من کردم…حَمالتر از من پیدا نکردین؟!
فراز با خنده کف دستی به پیشانیاش کوبید.
– آدم قحط بود اینُ آوردی کمک؟!
با خنده شانهای بالا انداختم که باز آوایش را هوار کرد:
– هوی مرتیکه صداتُ متوجه شدم…بهت توصیه میکنم سرت تو کار خودت باشه!
روی مبل قرار گرفت و به غر غرهای محدثه میخندید. وارد اتاقم شدم و کنارش نشستم.
– چقدر حرف میزنی؟!
چشم غرهای سمتم راهی شد.
– زنیکه یه ساعت دارم حمالی میکنم گنداتون رو جمع میکنم، طلبکارین؟!
لبخند زدم و برای کمک، کف دست بردم و لباسهای سمت خودم را درون چمدان گذاشتم.
– حالا عمه جان قراره بیاد حواست هست که قراره کجا بخوابی!
آب دهانم در گلویم پرید و به شدت به سرفه افتادم. محدثه با خنده ضربههایی به کمرم مینواخت.
– هوی مرتیکه…جناب دکتر بدو آب بیار که الان زنت دارِ فانی رو وداع میگه!
و همچنان که ضربه میزد، میریز خندید. فراز با لیوان آبی داخل رسید.
بعد خوردن آب نفسم جا آمد و نگاهی به اتاق کردم. خدا را شکر فراز بعد از آوردن آب از اتاق بیرون زده بود.
– حالا هر چیزی باید از دهنت دربیاد؟! شانس بیاریم فراز نشنیده باشه!
بیخیال لباس دیگری درون چمدان جا کرد.
– خب اینی که گفتی یعنی چی؟! این یه حقیقیته عزیزم مطمئن باش اون جناب دکتر از خودراضی هم بهش در ذهنش گذرانده.
اخمی سمتش روانه کردم و باز هم بیتوجهیاش را نثارم کرد.
بعد از جمع و جور کردن لباسها، تمام ساکها را به آن یکی اتاق بردیم و درون کمد جای گذاری کردیم.
خسته خودش را روی تخت انداخت.
– عزیزم حالا یه کوفتی نمیدی ما بخوریم؟!
سر تکان دادم و به آشپزخونه راهی شدم. فراز در خانه نبود و من بیخیالتر از همیشه شروع به درست کردن شربت کردم و با چند نوع شیرینی به اتاق برگشتم.
– وای منُ این همه خوشحتی محاله!
راستی این جغله کجا راهی شد؟!
در حالی که مشغول تمیز کردن اتاق بودم ابرویی بالا انداختم.
– جغله کیه؟!
– شوهر جونتون!
شانهای بالا انداختم که صوتی نچ نچش بیرون رفت.
لیوان شربت را پایین گذاشت و لب زد:
– بیا اینجا یه لحظه بشین!
جاروبرقی را سر جایش گذاشتم و کنارش نشستم.
– چرا نباید خبر داشته باشی کجا میره؟! از کجا میآد؟! چرا؟!
شانهای بالا انداختم و پوزخندی حوالهی صحبتهایش کردم.
– برای چی باید بدونم؟! مگه مهمه؟! ما صرفاً دو تا همخونه محسوب میشیم…همین!
اخمی کرد.
– چرا سعی نمیکنی شرایط رو درست کنی؟! چرا فقط با شرایط پیش اومده لجبازی میکنی؟! جای اینکه از حضورش متنفر شی سعی کن کاری کنی این تنفر از بین بره!
نیشخندی زدم و سرم را به سمت دیگری چرخاندم.
– قلبت خوشه!
دستانش را جلو اورد و سرم را به سمت خودش چرخاند.
– دلم از چی خوش باشه؟! از تویی که مشخص نیست تو زیستنت چه اتفاقایی میافته که وقتی میبینمت، مثل افسردههایی! حوصلهی هیچی نداری، شوق و ذوقت حرکت کرده…ببینم چند وقته مامان بابات رو ندیدی؟! چند وقته عاطی اینا رو نمتوجه شدی؟!
سرم را پایین انداختم.
– چند ماهی میشه.
– چرا؟! قهر کردی با خودت؟! سر چی داری حیاتت رو اینجور بهم میریزی؟! خودت رو نگاه کن! چیت الان شامگاهیه آمینیه که دنبال بهم زدن خواستگاریش بود؟!
لبم را گزیدم و در برابر حرفهایش چیزی نداشتم که بگویم. تمولیً حق میبیان کرد.
– آخر سر هم خواستگاری سر گراهی شد، ازدواج هم کردی، الان چند ماهه سر خونه زیستنتی بدون اینکه بفهمی جهانی اطرافت چه خبره و چجور میگذره!
کلافه پوفی کشیدم.
– میگی چیکار کنم؟!
– خودتُ با شرایط پیش اومده وفق بده جای اینکه فقط نسبت بهش لجبازی کنی!
کف دستانم را گرفتم.
– وفق دادن با شرایط یعنی چی؟! یعنی شرایطی رو که متنفری، بپذیری؟!
تبسمی زد.
– آفرین…چرا باید بخاطر شرایط پیش اومده زندگی رو به خودت تلخ کنی؟!
دیدهانم را در حدقه چرخاندم. متوجهی منظورش نمیشدم.
– اصل حراهی شد رو بگو!
– اصل حرفم اینه که بپذیر ازدواج کردی و شوهر داری، کاری کن هم شوهرت بهت علاقمند شه هم خودت بهش علاقمند شی!
اینجوری تحمل زیستن و شرایط برات آسون میشه!
خندهی تمسخرآمیزی بر لب راندم.
با من بود دیگر؟!
– مطمئنی حالت خوبه؟!
من کاری کنم اون بهم علاقه پیدا کنه؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن