مولین اناگر خسته است که میگوید:
-با من بحث نکن. بیا اینور.
قطع میکند و من دیگر جان ندارم پولاد را کانر افرا ببینم. اما بی جمع کردن هیچ وسیله ای از عمارت خارج و مسیرم را تا منزل کج میکنم.
افرا در حمام است و مامان پلو را گذاشته است دم بکشد و دارد سالادها را سلفون میکشد. میپرسم:
-همه میان؟
نچی میکند.
-بابات اظهار کرده پولاد بیاد در مورد نامزدی صحبت کنن.
سری تکان میدهم و مامان میگوید:
-رنگت چرا پریده؟
-سرم درد میکنه.
-افرا الان کارش تموم میشه مسکن بخور یه دوش بگیر حالت بهتر میشه.
هومی را قلبمرده میگویم و از پله ها بالا میروم.
حوله ام را به کف دست میگیرم و به حمام میروم.
دوش میگیرم ولباس میپوشم.
موهایم هنوز نمناک هسشتابزده و در حال خوردن چای هستم که پولاد سر میرسد.
مرتب و دوش گحرکت کرده. اخمهایش را در هم کشیده و کلافه است.
با بابا سلام و علیک میکند و نگاهش که تا صورتم بالا میآید اخمهایش را بیشتر در هم میکشد.
-کف دست میدهیم و میپرسد:
-حالت خوب نیست؟
خوبم را قلبخور میگویم و افرا که سلام میکند نگاه از صورتم میکند.
حتی صبر نمیکنم سلام و علیک کنند. به سمت آشپزمنزل میروم.
میوه ها را داخل سبند میچینم.
صوتی صحبتهای بابا را میشنوم. اگر جشن نامزدی بگیرند دیوانه میشوم .یا نه .اصلا بهتر است که جشن نامزدی بگیرند.
شاید بتوانم از پولاد… از پولاد قلب بکنم.
میوه به کف دست که داخل سالن میشوم بابا روی مبل سه نفر قرار گرفته است.
پولاد روی تک صندلی مقابلشو افرا کنار او. چایی که افرا دم کرده را میخورند.
میوه تعارف میکنم و رو به روی پولاد روی مبلی مینشینم.
-بابا میپرسد:
-فردا پس فردا دنبال یه باغ خوب بگردید و تاریخ رو به ما اعلام کنید.
پولاد مردد میگوید:
-کمی گیرم.
بابا اخمهایش را در هم میکشد.
-پولادجان من که نباید دنبال تالار باشم؟
پولاد نفس عمیقی میکشد.
-ایام نمایشگاهه. من کمی مشغول هستم.
بابا نگاهش را بالا میکشدو نیم رخ پولاد را میکاود.
—از بلوط راضی هستی؟ کار خوبه؟
نگاهش را تا صورتم میکشاند و سرم را پایین میاندازم.
-خیلی خوبه. کف دستش درد نکنه. واقعا نظم داده به کارها.
بابا تبسم میزند و من دوست ندارم آنجا بنشینم.
-نمایشگاه چه تاریخیه؟
-هفته ی آینده.
-باشه. بعد از نمایشگاه دنبال باغ و تالار باشید.
دیدهش را به زور میشنوم. شام را تا انتها نمیخورم وبه بهانه ی سردرد به اتاقم میروم.
سیاوش باز هم برایم پیامک فرستاده و نشوشته است
-(بهتری)
خوبم را مینویسم و مینویسد ”
خوبه. خوب باش.”
دیدهانم را با صدای زنگ گوشی باز میکنم.
منگ هستم و بودن چک کردن نام تماس گیرنده بله میگویم وصوتی پولاد خواب را از سرم میپراند.
-تو حیاط منتظرتم.
قبل از آنکه بتوانم بگویم خودم میروم تماس را قطع میکند.
آماده شدن را به حد کافی لفت میدهم.
فکر میکنم خشمگین باشد اما بیشتر جدیست تا عصبی.
سلام وصبح بخیر را که میگویم حین باز کرند در میگوید:
-لنگه ی ظهر.
پوزخندی میزنم.
-قرار بود خودم بیام.
بشین را قلبخور میگویدو ماشین را که استارت میزند گوشی ام را چک میکنم.
سیاوش برای شب بخیر نوشته است.
تا رسیدن به اامان چراغ قرمز هر دو خاموشی میکنیم و پولاد که پشت چراغ ترمز میزند.
به یکبار میرپسد:
-بلوط بین تو و سیاوش خبریه؟
سرم را به یکباره بلند میکنم.
-چطور؟
-تو به سیاوش فکر میکنی؟ تصمیمی براش داری؟
نفس عمیقی میکشم و میگویم:
فعلا تصمیمی براش نگراهی شدم.
تیز نگاهم میکند.
-یعنی چی؟
نگاه مرا ازپ نره بیرون میفرستم و میگوید:
-سیاوش آدم مناسبی باری تو نیست.
گردنم به سمتش میچرخد.
-اینو من تعیین میکنم نه شما.
-بلوط سیاوش اونی که فکر میکنی نیست.
اخمهایم را در هم میکشم.
-زیرا شما دوتا با هم مشکل دارید قلبیل نمیشه منم با سیاوش مشکل داشته باشم. قبلا اضافه کردم دوستمه. و میل داشتگار…
خواستگار را آهستهتر میگویم و او کف دستش را روی بوق میگذارد و ماشین جلو که گاز میدهد بالاخره پایش را روی گاز میفشارد و میگوید:
-دوستش داری؟
-فعلا تصمییم برای اینکه دوستش داشته باشم یا نه نگراهی شدم.
-یعنی بعدا ممکنه اجازه بدی بهت نزدیک شه؟
زیر لب میگویم:
-ممکنه.
بالاخره قلبخور میگوید:
-هرچی بینتونه ساعت کاری به بهانه ی کار اونجا سرک نکش.
پلک روی هم میفشارم و متلکش را بی جواب میگذارم.
مرا مقابل در شرکت پیاده میکندو خودش به داخل نمیآید.
چند روزگار آنقدر مشغول کار هستیم که دیگر با هم بحثی نمیکنیم.
یک روزگار به نمایشگاه مانده است که افرا به شرکت میآید. میپرسد:
-پولاد هست؟
شیک و جذابست. آرایش کرده وعطر زده.
میگویم اتاقشه.
میپرسد:
-میتونم برم تو؟ خبر داره؟
تبسم میزنم.
-آره. چایی بیارم؟
میخندد.
-زشت نیست پولاد نیرو خدماتی نمیگیره؟
-داره. منتهی خودمم میخوام چایی بخورم.
کف دستت درد نکنه را میگویدو با تقه ای کوتاه به در اتاق پولاد واردش میشود.
کمی کارهایم را سروسولین میدهم چای میریزم.
برایشان میبرم.
در را که میزنم بفرمایید را میشنوم. در را که باز میکنم کف دست افرا میان کف دستان پولاد است و میگوید:
-باغ رو خودم پیدا میکنم. بذار فقط تمومش کنن. تو استری نداشته باش برات خوب نیست.
میپرسم:
-بازم عرق نعناع بیارم؟
افرا نه را دمغ میگوید و پولاد میپرسد:
-بریم بیرون نهار بخوریم؟
افرا لبخند میزند.
-بلوط تو هم میای؟
سری تکان میدهم و افرا میگوید:
-پس چایی رو نخوریم.
پولاد زودتر قد بلند میشود.
کتش را از پشتی صنقلبی میکشد.
افرا میگوید:
-برو خونه نهار عزیزجون رو بخور.
باشه را که میگویم پولاد کلافه میگوید:
-زود بریم نخوریم به ترافیک.
میروند و حالم آنقدر بد است که برای سیاوش مینویسم:
-میشه باهم بریم بیرون؟
منتظر جواب هستم که تماس میگیرد.
بله را که میگویم میپرسد:
-چی شده؟
-هیچی فقط میشه بریم بیرون؟
-کجایی؟
شرکت را دمغ میگویم که میپرسد:
-مشکلی پیش اومده؟
-نه.
-پولاد اونجاست؟
-نه حرکت کرد.
-میام دنبالت.
ممنون را میگویم. لیوانها را میشویم و لباسهایم را مرتب میکنم.
سوار ماشین سیاوش که میشوم تبسم میزند.
-مطمئنی خوبی؟
– خوبم.
-بریم نهاری چیزی بخوریم؟
بریم را که میگویم باشه ای را نرم میگوید.
به رستوران گرانقیمتی میرویم.
برایم صنقلبی را عقب میکشد و وقتی روی صندلی مینشینم منو را برایمان میآورند.
غذا وسالاد ونوشیدنی سفارش میدهد.
بعد از راهی شدن پیشخدمت میپرسد:
-خوبی؟ من بعد از اون جریان مدام دلواپست بودم.
-خوبم. ممنون.
-پولاد که اذیتت نمیکنه؟
-نه.
لبخند میزند.
-هنوز هم نمیخوای برای من کار کنی؟
نچی میکنم و میخندد.
-پولاد درگیر کارای عروسیه انگار.
سرم را پایین میاندازم.
-میخوان باغو تالار ببینن برای مراسم نامزدی.
-افرا خودشو داره حیف میکنه.
سرم را بلند میکنم.
-چرا؟
-خیلی موقعیت های بهتری میتونه داشته باشه. به خاطر فرار از خونه است.
سری تکان میدهم.
-همدیگه رو دوست دارن.
پوزخندی میزند.
-فکر نکنم.
مطمئن بودم. آنگونه که دلواپس افرا بود. طوری که او را حمایت میکرد. عاشق بودند.
غذا میخرویم. میز را جمع میکنند و سیاوش با تمام مخالتهایم درخواست دسر میدهد.
برایمان کیک و چای میآورند و دسر.
در حال مزه کردن چای هستم که سیاوش بالاخره میگوید:
– تو برام بهشدت مهمی بلوط دوست ندارم غمگین شدنتو ببینم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن