از باربری بیرون حرکت کرد و بعد از سروسولین دادن کارهای بازرگانی، بالاخره راهش را به سمت شرکت عزیزی کج کرد.
تمام این دردسرها را تاخیر سیاوش برایش درست کرده بود.
لعنت به سیاوش و کابوس شبانهاش.
نزدیک ظهر بود که بالاخره توانست عزیزی را در شرکتش پیدا کند.
حق با سیاوش بود تنها چاره اش ریختن پارچه در بازار بود ولی او نمیخواست اعتبارش را با فروش پارچه ها زیر سوال ببرد.
باید سعی میکرد خودش را نیازمند پول نشان ندهد، چون اگر لو میراهی شد بازی را باخته بود.
منشی که او را تا اتاق عزیزی هدایت کرد سعی کرد خودش را آرام نشان دهد.
بعد از خوشوبشی کوتاه بالاخره اعتراف کرد که وقتش است تا شانسش را امتحان کند.
تکه پارچه ی بریده شده را از جیبش خارج کرد و مقابل عزیزی روی میز گذاشت.
عزیزی واکنشی نشان نداد و او بالاخره بیان کرد:
-نظرتون در مورد این پارچه چیه آقای عزیزی؟
عزیزی تکه پارچه را برداشت و حین چک کردنش نگاه تنگ کرد و جویا شد:
-چطور؟
پولاد بی ربط به سوالش جویا شد:
-شامگاهیه مشتری ها نیستم؟
عزیزی تای ابرویی بالا فرستاد.
-مشتری؟ نفرمایید پولادجان. شما صاحب کاری.
پولاد دکمه ی کت را باز کرد تا مسیر نفسش باز شود.
-فکر کن مشتریام. برام جورش میکنی؟
عزیزی تبسمی زد و همانطور که با کف دست موهای جوگندمی اش را به عقب میراند، اضافه کرد:
-برای خسروشاهی ها هیچی نشد نداره.
پولاد هم تبسم ماتی زد.
داشت تعارف تکه پاره میکرد تا بداند پولاد دقیقا چه میخواهد.
-خودت چی؟ مشتری هستی؟ جنس اعلا مخصوص نور نگاهیها.
عزیزی متلک پولاد را گرفت و بلافاصله اظهار کرد:
-پارچهی خوبیه. هر دومون میدونیم. یه کم سخت گیر میاد ولی نشد نداره.
پولاد تکیهاش را به پشتی مبل داد و بعد از مزه کردن قهوهی روی میز که منشی خوش قدوبالای عزیزی برایشان آورده بود بیان کرد:
-۵۰ تا طاقه ازش دارم اقای عزیزی. ۴۰ تا طوسی و ۱۰ تا طاقه یشمی و عدسی. خودم شخصا واردش کردم.
عزیزی تای ابرویی بالا فرستاد.
-نگو که میخوای بیای توی کار ما. پولاد جان صنف پارچه رو بذار برای ما بمونه.
پولاد خندید.
-من تو صنف پارچه سرک نمیکشم. برام ردش کن.
عزیزی اخم کرد.
-میدونی که بازار رو پارچه چینی درجه سه و چهار گحرکت کرده.
تامادی ها ترجیحشون اینه که جنس ارزون بخرن و جنس قیمت مناسب به کف دست مشتری برسونن.
پولاد بقیه ی قهوه اش را مزه کرد، برای ذائقهاش زیادی شیرین بود ولی شاید سردردش را بهتر میکرد.
فنجان را روی نعلبکی رها کرد.
خم شد و پارچه را از میان انگشتان عزیزی بیرون کشید و اضافه کرد:
-مشتری پاش خوابیده عزیزی جان. اما من هرجا به سختی خوردم کف دستم رو گراهی شدی، بیان کردم اگر سودی هست شما ببری.
عزیزی نگاهش را در نگاهان مطمئن پولاد چرخاند و کمی بعدتر اظهار کرد:
-قیمت بازار که کف دستته.
پولاد اخم کرد.
-میدونید که نیست.
-چند میدی؟
پولاد نچی کرد. از چانه زدن خوشش نمیوارد شد.
-به همون پولی که وارد کردم. هزینه ی باربری شیرینی شما.
نگاهش را از عزیزی کند و بلافاصله حین بلند شدن از جایش برای جلوگیری از چانه زدن عزیزی اضافه کرد:
-اگر تمایل داشتی تا به ساعت دیگه لوکشین انبار رو بفرست بگم برات بفرستن پارچه ها رو. نخواستی هم فدای سر هر جفتمون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن