«هورا»
همه جا تاریک بود ، سرمایی حس میکردم که باعث میشد به بدنم لرز بیوفته ، خودمو در آغوش گحرکت کردم و به اطرافم خیره شدم ، جز سیاهی چیزی نبود و کم کم داشتم میهراسیدم ، آروم اظهار کردم :
_هی ، کسی اینجا نیست ؟
سکوت مطلق بود ، آروم حرکت کردم:
_ا..افران؟…م..مولین ؟
با گوش دادن آوای زنی از ترس شونه هام پرید :
_سلام هورا .
با تردید به عقب برگشتم و با مشاهده کردن زنی آشنا چشمهام از فرط تعجب گرد شد و لبهام مثل ماهی باز و بسته شد :
_ش…شما ؟ چ…چطور ممکنه ؟
لبخند دل نشینی زد و به سمتم اومد :
_هیچ چیز غیر ممکنی وجود نداره عروس .
_ا..ولی شما ۲۰ سال پیش فوت کردید ، من خودم با افران اومدم تا شمارو ببریم به قبرستون روستا .
با چیزی که به ذهنم رسید وحشت زده بهش خیره شدم و بیان کردم :
_من مردممممم؟
به تعجبم لبخند زد و مهربون بیان کرد :
_خدانکنه ، هنوز نه اما باید تصمیم بگیری که چی میخوای.
_چه تصمیمی لیلا خانوم ؟
دستشو سمتم گرفت و بیان کرد:
_بیا باید یه چیزیو ببینی.
متعجب و با کمی ترس کف دستمو سمتش بردم که کف دستمو توی کف دستای نرمش گحرکت کرد و حرکت کرد ، به سمت یه جادهرو حرکت کردیم انگار مسیر روی بیمارستان بود ، با تعجب به اطرافم خیره بودم که به اتاقی رسید که درش نیمه باز بود ، رو بهم گفت :
_تو اول برو داخل .
سر تکون دادم و آروم وارد اتاق شدم و شوکه شده به تصویر رو به روم خیره شدم ، خودم بودم که روی تخت بیمارستان بودم و هزار جور دستگاه و لوله بهم وصل بود و کنارم … افران کنارم نشسته بود و کف دستمو توی دستش گرفته بود و باهام حرف میزد :
_ وقتی مولینم حرکت کرد همه گفتن بچس ، حالیش نیست یادش میره ، اما هیچوقت یادم نراهی شد …
دستم رو سمت لبهاش برد و بوسید و ادامه داد :
_ اصلا نمیدونم تو چجوری پیدات شد تو حیاتم ، فقط میدونم ثبات زیستنمو بهم زدی ، شایدم یه رنگ جمتوجه شد به زندگیم زدی … اما الان … حس میکنم هرچقدر بیشتر اینجا بمونی بار دیگر حیاتم سیاه و سفید میشه هورا.
اشک نگاههاشو تر کرد و ادامه داد :
_خاله دیلان و باوانو فرستادم خونه ، چون نمیتمایل داشتم اینجوری ناتوانیمو ببینن … ههه الان اگه بودی میاضافه کردی تو چقدر آدم مغرور و تخسی هستی .
لبخندی روی لبم اومد و به حرفاش گوش دادم :
_اینا میگن وضعیتت خوب نیست اما من میدونم جایی نمیری مگه نه ؟ تو میدونی من چی کشیدم واقعا توان از کف دست دادن تورو دیگه ندارم هورا .
قطره اشکی از چشمهاش روی کف دستم افتاد و افران با صوتی مردونه ولی لرزانی ادامه داد :
_وقتی مامانم رفت گفتم بد تر از این دیگه نمیشه ، ولی الان میبینم از دست دادن حتی ترسش هم وحشتناکه اونم وقتی کسی باشه که…..
منتظر ادامه ی حرفش بودم ولی خاموشی کرد ، بهش خیره شده بودم و منتظر بودم تا ادامه بده اما کشیده شد و چندین بار گونه ام ، گوشه ی لبم و روی موهامو بوسید و بیان کرد:
_اونم وقتی کسی باشه که اینقد دوسش داری و برات مهمه .
شوکه بهش خیره شدم ، کف دستی رو روی شونه ام حس کردم و برگشتم ، لیلا خانم با مهربونی گفت :
_ کل سالهایی که ازش دور بودم همینجوری میدیدمش و هیچوقت از کنارشون تکون نخوردم نه افران و نه دخترام ، من پسرمو خوب میشناسم هورا ، و میتونم بهت بگم جوری دوست داره که میتونه بخاطرت جون بده .
چشمام از اشک پر بود نگاهی به افران انداختم و بار دیگر به لیلا خانم خیره شدم :
_ ولی تویی که تعیین میکنی کنارش بمونی یا بری ، ولی اگه به عنوان یه مادر بخوام چیزی ازت در میل داشت کنم ، میگم که لطفاً پیش پسرم بمون و سعی کن دوستش داشته باشی ، میدونم چه احساسی از اتفاقات پیش اومده داری اما افران لیاقت یه شانس رو هم نداره دخترم؟؟
در خاموشی بهش خیره شدم که با شنیدن تقه ای که به در خورد متعجب برگشتم ، لیلا خانم رو بهم اضافه کرد :
_دیگه باید برگردی ، تا اینجاشم زیادی اینجا موندی ، جای تو اینجا نیست هورا !
گیج بهش اظهار کردم :
_کجا برگردم ؟ اصلا الان چجوری شمارو دیدم ؟
لیلا خانوم کف دستشو روی شونه ام گذاشت و اضافه کرد:
_ تو توی کمایی ، خون زیادی از دست دادی و حتی ایست دلی کردی و دکترا به زحمت تونستن نگهت دارن .
از متوجه شدن حرفاش مغزم داشت سوت میکشید ، من تو کما بودم ؟ چرا تو کما بودم؟ با یادآوری فرهاد و اتفاقاتی که افتاد تازه متوجه شدم چی شده .
لیلا خانوم رو بهم لبخند زد و اضافه کرد :
_برگرد و یه ورق جمشاهده کرد از حیاتت رو شروع کن هورا .
در خاموشی بهش خیره شدم که سمتم اومد و بیان کرد :
_فقط کافیه دیدهاتو ببندی و به روزگارای خوبی که تو زندگیت داشتی فکر کنی .
ناخودآگاه چشم هامو بستم و انگار در صدم ثانیه به خواب عمیقی فرو راهی شدم …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن