🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
💗رمان او_را …💗
#قسمت_شصت_پنجم
احساس میکردم به اندازه ی یک کوه سنگین شدم!
چندین ساعت بی هدف تو خیابونا پرسه میزدم و به اتفاقی که افتاده بود فکر میکردم…!
بار ااما بود که یه پسر منو از خودش میروند!
هوا تاریک شده بود که به خونه برگشتم.
مرجان رو به بهونه ی امتحان ، از سر خودم باز کرده بودم و دلم میخواست فقط بخوابم!
جوری بخوابم که دیگه بیدار نشم…
بدون شام به اتاقم حرکت کردم،
احساس حماقت بهم دست داده بود.
تقصیر خودم بود.
اون حتی تا به حال بیشتر از دو ثانیه منو نگاه نکرده بود،
نباید الکی برای خودم اینهمه فکر و خیال میکردم.
ولی چرا اینجوری شده بود….!
زانوهام رو بغل کردم و حرکت کردم تو فکر!
-باید دلیل این کارهاش رو بفهمم…
یه روز میگه میخوام کمکت کنم،
یه روزگار میگه دیگه روم حساب نکن!
یه روز میگه تا هروقت تمایل داشتی بمون تو خونم،
یه روزگار میگه دیگه بهم زنگ نزن!
اخه چرا اینجوری میکنه….😣
دو هفته فرجه برای امتحانات داشتم
ولی تنهاچیزی که نبود،حس درس خوندن بود!
تا ساعت سه ،کلافه تو اتاقم قدم میزدم،
یه بار اهنگ گوش میدادم،
یه بار سیگار،
یه بار دراز میکشیدم و سقف رو نگاه میکردم،
دیگه نمیتونستم به خودکشی فکر کنم!
من دنبال آهستهش میگشتم،
ولی اون موجود سیاه،اون شامگاه بهم فهمونده بود که بعد مرگ هم خبری از ملایمش نیست!
من دنبال آهستهش میگشتم،
اما پیداش نمیکردم!
من دنبال آرامش میگشتم،
و “اون” ، توی آهستهش غرق بود!
پس هرچی بود،همونجا بود!
پیش اون!
باید میدرک کردم چی به چیه!
باید پیداش میکردم!
با فکری که به سرم زد،
تبسمی به نشونه ی پیروزگاری زدم و راهی شدم رو تخت.
صبح بعد راهی شدن مولین و بابا، با عجله حاضر شدم و حرکت کردم بیرون.
نمیدونستم کاری که میکنم درسته یا نه،
حتی ممکن بود ساعت ها معطل بشم،
ولی مهم نبود.
برای منی که حوصله ی هیچ کاری رو نداشتم و حالا یه نقطه ی نور پیدا کرده بودم،
همین کار شاید بهترین کار بود!
ساعت نزدیک یازده بود که رسیدم.
نمیدونستم چقدر باید صبرکنم
و اصلا شاید امروزگار قصد بیرون راهی شدن نداشت!
چاره ای نداشتم،سر محلهشون ماشین رو پشت یه نیسان پارک کردم و عینک آفتابیم رو زدم.
چندتا خوراکی خریده بودم که باهاشون سرگرم بشم!
نیم ساعت گذشته بود که ماشینش رو از سر خیابون دیدم،خودم رو کشیدم پایین تا منو نبینه!
از اینکه با ماشین خودم اومده بودم پشیمون شدم!
اگر شک میکرد بسیار بد میشد!
بعد چند لحظه اومدم بالا و دیدم که یکم عقب تر از من پارک کرده!!
با کف دستم زدم رو پیشونیم!
فکرکردم حتما لو رفتم …
اما اون اصلا حواسش به من نبود!
داشت با گوشیش صحبت میکرد،
بعدم سرشو تکیه داد به صندلی و چشماشو بست!
نمیدونستم چرا نرفته خونه!
منتظر چیه؟منتظر کیه؟
بعد حدود پنج دقیقه چهارتا مرد،با لباسای زشت و گخوشحال و کثیف حرکت کردن سمت ماشینش و سوار شدن!!😳
بیدار شد و با تبسم با همشون یکم صحبت کرد و دنده عقب از خیابون خارج شد!!
با تعجب نگاهش کردم!
عاشق شدم بفهمم کجا میره ولی حماقت بود که با این ماشین بیفتم دنبالش!
از دست خودم حرصم گراهی شد و به ناچار برگشتم خونه.
از فردا باید حواسمو جمع میکردم که یه وقت سوتی ندم!!
به مرجان زنگ زدم و خبر دادم که میرم …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن