صبح با آلارم گوشی از خواب بیدار شدم.
قلب عزادارم کمی آروم تر شده بود.
باید میراهی شدم دانشگاه.
تصمیم سختی بود اما احساسم میاضافه کرد به همه سختیاش میارزه!
با تمام وجود احساس میکردم نیاز دارم که سجاد باشه.
دلم براش لک زده بود…
روسری هایی که زهرا برام خریده بود رو آوردم و یکیشون که زمینه ی مشکی و خال های ریز سفید داشت،برداشتم.
کلی جلوی آینه با خودم درگیر بودم تا تونستم مثل زهرا ببندمش.
چادرم رو سر کردم و از اتاق خارج شدم.
بابا و مولین مشغول خوردن صبحانه بودن.
سعی کردم به طرفشون نگاه نکنم،
وسایل شخصیم رو از ماشین برداشتم و بردم تو اتاق و برگشتم تو حال.
بابا با اخم به خوردنش ادامه میداد و مولین با مضطربی نگاهم میکرد.
سلام دادم و سوییچ رو گذاشتم رو میز.
خواستم برم که با صوتی بابا میخکوب شدم!
-کارت های بانکی!؟؟
پلک زدم و برگشتم طرفشون،
کارت ها رو از کیفم دراوردم و گذاشتم کنار سوییچ.
-از این ببعد فقط میتونی تو اون اتاق بخوابی!
همین.
و سعی کن جوری بری و بیای که نگاهم بهت نیفته!
دیدهی اظهار کردم و به چهره ی نگران مولین تبسم اطمینان بخشی زدم و از خونه بیرون رفتم!
دیگه هیچی نداشتم.
دلم تو سینم وول وول میخورد ولی سعی میکردم به دلواپسیهاش محل نذارم.
زیرلب با خدا صحبت میکردم تا کمی آروم بشم.
کیفم رو گشتم و با دیدن دو تا تراول پنجاهی،مسرور شدم.
برای بار اول سوار تاکسی شدم و به دانشگاه راهی شدم!
وسط یکی از کلاس ها گوشیم زنگ خورد،
زهرا بود!
قطع کردم و بعد از کلاس خودم باهاش تماس گراهی شدم.
-چه خبرا عروس خانوم؟
کی پس بیام نیناشناش؟؟
-ان شاءالله آخر همین هفته عقدمونه…
تو چه خبر؟
تصمیمت رو گرفتی؟
-فکرکنم باید دنبال کار باشم زهرا!
با صدهزار تومن چندروز بیشتر دووم نمیارم!
-واقعا؟؟یعنی بهشون اضافه کردی….
-آره واقعا!
بابای من پولداره اما خدا از اون پولدار تره!
خخخخخ…
-دیوونه!
-نمیدونم قراره چی بشه زهرا!
واقعا دیگه جز خدا کسی رو ندارم!
هیچ کسو….
و تو قلبم گفتم “کاش سجاد رو داشتم!”
قرار شد زهرا دو ساعت دیگه جلوی دانشگاه بیاد دنبالم!
با صوتی اذان،رفتم سمت نمازخونه.
این بار همه چی برعکس شده بود!
زهرا با ماشین اومده بود دنبال من!
-خوشحالم برات ترنم.
برای اینکه پا پس نکشیدی!
-راست میبیان کردی زهرا…
بعد از توبه،تازه امتحانهای خدا شروع میشه!
تازه سخت میشه،اما همین که میدونی خدا رو داری و اون مواظبته،
قوت دله!
هیچکس نتونست به مرجان کمک کنه زهرا!
وقتی آدما اینقدر ناتوانن،چرا باید خودم رو معطل میل داشته هاشون کنم.
بعد از چنقلبحظه مکث پرسیدم
-راستی تو مگه ماشین داشتی؟؟
-بله که دارم.چیه به قیافم نمیخوره؟؟
-آخه همواره مترو سواری!!
-آره خب،راستش من یکم تنبلم.برای زدن تنبلیم چندماهی میشه که بسیار با ماشین بیرون نمیرم!
-هه…پس شما مذهبیهام از این تمایلات سطحیا دارین!!
نمیدونستم کجا میره!
تو خاموشی به خیابون ها نگاه میکردم.
دلم آروم نبود…
نمیدونستم چمه!
-ترنم؟؟
با صوتی زهرا به خودم اومدم!
-چیزی شده؟چرا اینقدر ساکتی؟؟
-نه.نمیدونم!
زهرا؟-جان قلبم؟
-بنظرت دلدادگی،لذت سطحیه؟؟
-تا عاشقی به چی باشه!!
-چه دلدادگیی سطحی نیست؟
-خب عاشقی به خدا و هرعشقی که در راستای اون باشه.
چیشده؟؟خبریه؟؟
عشق عشق میکنی!
-زهرا؟
اگر عاشقی،بخاطر خدا نباشه،باید ازش گذشت؟؟
-خب تو که بهتر میدونی،هرچی که بخاطر خدا نباشه،
آخر و عاقبتش جالب نیست!
-پس باید گذشت!
-ترنم؟؟مشکوک میزنیا!
نمیگی چیشده!؟
اینقدر دلم گرفته بود که حال جواب دادن به سوال زهرا رو نداشتم.
بغضم رو قورت دادم و به سجاد در ذهنش گذراندم…
-دیگه خبری نیست!
حالا دیگه میخوام بگذرم!
من از همه چی بخاطر خدا گذشتم،
بجز یهچیز…
میخوام حالا از اونم بگذرم!
دیدهم تارمیمشاهده کرد!
پلک زدم و اامان قطره ی اشکم مهمون روسری جدیدم شد…
ادامه دادم،
-یه جمله ای چندوقت پیش دیدم،
بنظرم بهشدت زیبا بود.
نوشته بود
“همیشگی گذشتن،مقدمه ی رسیدن است…!”
-چه جمله ی دلنشینی!کجا متوجه شدیش؟
-تو یه دفترچه…
و دومین قطره ی اشکم هم ،به قطره ی اول،ملحق شد!
-میخوام برسم زهرا!
میخوام بگذرم که برسم!
من همه دلدادگی های زمینی رو تجربه کردم.
هیچکدوم به قشنگی این محبت آسمونی نبودن!
من نمیتونم به این یه ذره ای که چشیدم قانع بشم!
من میخوام مال خدا بشم…
میخوام لمسش کنم با تمام وجود!
باید تو حال من باشی تا بفهمی حال تشنه ای رو که به آب رسیده،ولی حالا قطره قطره داره از اون آب میخوره!
من میخوام این جام رو سر بکشم…
من میخوام مست خودش بشم!
ولی این مورد آخر یکم برام سخته!
-یادته بیان کردم هروقت کارت گیر کرد،
کف دست به دامن شهدا شو!؟
یکدفعه مثل فنر از جا پریدم!
شهدا…شهید…
-زهرا میشه بری بهشت زهرا؟؟
-چرا اونجا؟؟
-مگه نگفتی کف دست به دامن شهدا بشم؟
برو اونجا!
-خب میرم معراج!-نه،خواهش میکنم.
برو بهشت زهرا…
باید کف دست به دامن باباش میشدم!
یاد روزگاری افتادم که اونجا نشسته بود و گریه میکرد…
اگر میتونست گره پسرش رو باز کنه،
پس میتونست گره قلب من به پسرش رو هم باز کنه!
قطعه و ردیفش رو هنوز یادم بود!
از زهرا تمایل داشتم تو ماشین بشینه.
نیاز به خلوت داشتم.
از دور که چشمم به پرچم سبز “یا اباالفضل العباس(ع)” افتاد،نگاهم شروع به باریدن کرد…
از همونجا شروع به حرف زدن کردم!
“دفعه ی پیش که اومدم اینجا،
متوجه شدم چجوری پسرت رو آروم کردی!
اومدم منم آروم کنی!
میگن شهدا زنده ان!
میگن شما حاجت میدین…
دلم گیر کرده به پسرت،نمیذاره پرواز کنم!
نمیذاره رها شم…
چندماهه که نیست اما فکر و ذکرم شده سجاد!
یا بهم برسونش یا راحتم کن…”
رسیدم بالای سر مزارش!
خودم رو روی سنگش انداختم و ضجه زدم…
“برام پدری کن…
دلم داره تیکه تیکه میشه!
چرا یهو گذاشت و رفت؟
چرا از من گذشت؟”
یکم که حالم بهتر شد، قد بلند شدم و اشکام رو پاک کردم.
تازه نگاهم افتاد به نوشته های روی سنگ…
قلبم هری ریخت!
سر تا پای سنگ جمشاهده کرد رو نگاه کردم!
“همواره گذشتن،مقدمه ی رسیدن است…
مقدمه ی او را یافتن،
او را چشیدن،
او را….”
مزار شهیدان
صادق صبوری وسجاد صبوری!!
پایان… ♡
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن