رمان اولویت اول

رمان اولویت اول از سعیده براز یک رمان در ژانرهای رمان تراژدی|رمان خانوادگی|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر سعیده براز، رمان اولویت اول :

چمدانم را به سختی از صندوق اسنپ بیرون می آورم و به دنبال خودم می کشم، زنگ آیفون را می زنم و در باز می شود.

به سختی چمدان را تا مسیر پله به دنبال خودم می کشم و چون می دانم بالا حرکت کردن از این همه پله کار من نیست، همان جا می ایستم، کمی این پا و آن پا می کنم و کف دست آخر اشک هایم سرازیر می شود، هر چه تلاش کرده بودم قوی به نظر برسم، نشد، نتوانستم.

روی چمدانم می نشینم و بدون صدا اشک می ریزم.

ـ برفین!!

سرم را بالا می گیرم و طاها را می بینم که با تعجب نگاهم می کند.

ـ داری گریه می کنی؟

ـ طاها لطفا ساکت باش و بزار به درد خودم بسوزم.

طاها در حالی که به زور جلوی لبخندش را گراهی شده است، می گوید:

ـ حداقل از رو چمدونت قد بلند شو، من برات ببرم بالا، بعدشم تو مسیر پله زشته در و همسایه فکر می کنن ما از خونه پرتت کردیم بیرون، داری گریه می کنی، بیا خونه تا قلبت می خواد گریه کن.

اشک هایم بند آمده است و حالا با حرص به طاها نگاه می کنم.

ـ به جای اینکه بگی گریه نکن و بهم قوت قلب بدی، میگی بیا خونه گریه کن.

طاها در حالی که پیشانی اش را می خاراند، می گوید:

ـ والا من نمی دونم با شما دختر ها چطور باید حرف زد، هر چی میگیم، بهتون بر می خوره.

طاها جلوتر از من با چمدانم می رود و من در حالی که زیر لب به جانش غر می زنم که ( معلوم نیست با چند تا دختر حرف زده که این قدر اطلاعاتش کامله ) به دنبالش می روم.

به طبقه سوم که می رسیم، طاها صبر می کند تا اول من وارد خونه شوم و وقتی تعلل من را می بیند با کف دست مرا به داخل خونه هل می دهد.

ـ داری استخاره می کنی دختر؟؟ بیا برو تو دیگه.

پشت چشمی برای طاها نازک می کنم، اصلا نمی متوجه شد من خجالت می کشم.

وارد خانه که می شوم، دایی و زن دایی به استقبالم می آیند.

ـ دخترم خوش اومدی.

با این حرف دایی و آغوشی که برایم باز کرده بود، دوباره گریه ام می گیرد.

طاها در حالی که به اپن آشپزخونه تکیه داده است، می خندد.

ـ باز شروع کرد.

زن دایی به سمتم می آید و او هم در آغوشم می گیرد.

ـ دخترم گریه نکنی، اینجارو مثل خونه ی خودت بدون زیبام.

طاها جلو می آید.

ـ آفرین مولین، منم همینو میگم تا قبل از امروزگار برفین از هفت روزگار هفته، هشت روزگارشو خونه ی ما بود، الان این گریه برای چیه؟ واسه اینکه با چمدون اومده؟

دایی و زن دایی به طاها تک پسرشان که خدا بعد از سال ها دوا و درمان به آن ها داده بود، دیده غره ای می روند بلکه ساکت شود.

ـ دخترم ما آرزوی دختر داشتن مونده بود به قلبمون، با هزار بدبختی خدا این طاها رو بهمون داد، حالا که تو اومدی پیشمون به آرزومون رسیدیم، ما خرسندیم توام سعی کن مولینتو درک کنی تا کی باید به پای اون بابای معتادت می موند؟ بعدشم تقصیر مولینت نبود که شوهرش قبول نکرد تو با اونا حیات کنی.

طاها در حالی که موزی از روی اپن برمی دارد، می گوید:

ـ آره چه بهتر اینجا بیخ ریش خودمونی، مامان و بابا هم به آرزوی دختر دار شدنشون رسوندی.

بعد هم غر می زند.

ـ انگار نه انگار چند سال واسه داشتن من به خدا دعا کردن! همون خدا می دونست و بهتون دیر بچه داد، کیه که قدر منو بدونه؟؟؟

زن دایی به سمت طاها می رود و پیشانی اش را می بوسد.

ـ مگه میشه ما قدرتو ندونیم.

شام را دور هم می خوریم و بعد دایی و زن دایی ساعت ده شامگاه به اتاقشان می روند.

دایی پاکبان است و صبح ساعت پنج شیفتش شروع می شود. زن دایی هم آرایشگاه دارد و از ساعت نه صبح تا هشت شب در آرایشگاه کار می کند تا خرج حیات را در بیاورند. از آن جا که مستاجرند تمام تلاششان این است که خونه ای بخرند ولی هر سال با بالا راهی شدن قیمت ها خرید منزل به تعویق می افتد.

طاها یک سمت کمدش را خالی می کند تا من وسایلم را بچینم و بعد روی تخت می نشیند.

ـ اگه می دونی روی تشک ناراحتی، تو بیا رو تخت من بخواب.

سرم را عقب می گیرم تا صورتش را بهتر ببینم.

ـ نه، ممنون همین که کمدتو تصاحب کردم، بسه.

ـ دختر کم به خودت سخت بگیر، مگه بده شورت و سوتینت تو کمد من باشه؟!!!!!!

با این حرفش دیدهانم را درشت می کنم.

ـ بیشور، بی ادب.

طاها در حالی که گردنش را می خاراند، می خندد و برایم زبان درازی می کند.

می دانم می خواهد حال و هوایم را عوض کند و مسخره بازی در می آورد وگرنه طاها پسر بدی نبود.

تشک و پتویم را برمی دارم و به پذیرایی می روم و نزدیک بخاری رختخوابم را پهن می کنم که مولین تماس می گیرد.

ـ سلام برفینم، خوبی مولین؟

با متوجه شدن آوایش قلبم برایش پر می زند ولی جلوی خودم را می گیرم تا صدایم نلرزد و مادر تازه عروسم، شامگاه اول ازدواجش نگرانم نشود.

ـ سلام مولین، خوبی.

ـ داری چیکار می کنی؟ خوابیده بودی؟

ـ رختخوابمو پهن کردم اما هنوز نخوابیدم.

ـ حالت خوبه؟ هنوزم از کف دست من آزردهی؟

دیگر نمی توانم خوددار باشم و اشک هایم سرازیر می شود.

ـ مولین دلم برات تنگ شده.

صوتی مادر هم بغض دارد.

ـ منم بخدا قلبم داره برات پر می کشه، اندیشیدی خوشم میاد بالا سر دختر خودم نباشم و بچه های یه مرد دیگه رو بزرگ کنم؟؟

با این حرفش کمی ساکت می گیرم و به بقیه حرف هایش گوش می دهم.

ـ برفین جان وضعیت مالی ما خوب نبود، پول رهن خونه هر سال ارزششو از دست می داد، بابات هم که چند ماه چند ماه می رفت و گم و گور می شد. اگه من با منوچهر ازدواج نمی کردم، نهایتا تا سال دیگه یه سقفی بالا سرمون بود، بعدش آواره می شدیم.

اینجوری الان پول رهن خونه تو حسابمونه و هر ماه سودشو می گیریم، منم با خرجی که منوچهر بهم میده هر ماه برات خرجی واریز می کنم و دیگه کف دستمون خالی نیست.

ـ بهار اون حوله رو بده.

با متوجه شدن صدای منوچهر، اخم هایم در هم می رود.

ـ خب دخترم من دیگه باید برم، مواظب خودتم باش. هر وقت بتونم باهات تماس می گیرم.

ـ مولین یه روزگار بیا ببینمت.

آوای مادر بغض آلود می شود.

ـ فعلا چراکه اوایل ازدواجه، منوچهر یکم بهم سخت می گیره اما هر وقت بتونم، میام پیشت.

با شنیدن صوتی مادر، بی قرار تر شدم و بیشتر اشک ریختم.

در اتاق طاها که باز می شود، سریع به زیر پتو می روم تا طاها صورت اشکیم را نبیند.

ولی طاها بالای سرم می نشیند و پتو را به زور از روی سرم برمی دارد.

ـ بردار این پتو رو، می دونم داری آبغوره می گیری.

بینی ام را بالا می کشم.

ـ خب چیکارم داری؟ ولم کن بزار به حال خودم باشم.

طاها زیر بازویم را می گیرد و در حالی که سعی می کند، آوایش را کنترل کند، می گوید:

ـ پاشو، این قدر آوای منو در نیار مولین بابا خوابن. برو یه آبی به صورتت بزن. بیا با هم فیلم ببینیم.

به کف دستشویی راهی شدم و صورتم را آب زدم، خودم هم می خبر داشتم که ضجه زدن فایده ای ندارد و فقط با قیافه ای پف کرده و مضحک مجبور می شوم به مدرسه بروم.

طاها یک بسته پفیلا آورد و در حالی که گوشی اش را روشن می کرد، اشاره کرد.

ـ بیا بریم اتاق من.

ـ آخه یه وقت نکنه مولین، بابات بیدار بشن من سر جام نباشم، زشته.

ـ اونا تا صبح بیدار نمیشن اگرم بخوان برن کف دستشویی، تو حموم سرویس فرنگی هست. از اتاقشون بیرون نمیان.

طاها که می بیند هنوز مرددم، می گوید:

ـ فیلمش طنزه، همه ی غم هاتو میشوره و می بره. حالا خوددانی!!

با این بازار گرمی که طاها کرد، دیگر قلب را به دریا زدم و به اتاق طاها راهی شدم.

من و طاها همسن بودیم و هر دو در حال درس خواندن در مقطع اول دبیرستان، از بچگی با هم بودیم و دیگر این صمیمیتمان برای خانواده هایمان عجیب و غیر قابل هضم نبود.

الحق والانصاف که فیلمش بسیار خنده دار بود. لحظه ی زایمان، زن آن قدر حرکات خنده دار انجام داد که من پتو را جلوی دهانم گرفته بودم.

فیلم که تمام شد، با حال خوب در حال خارج شدن از اتاق طاها بودم که گفت:

ـ راستی راستی بچه از……..

نگذاشتم ادامه ی حرفش را بزند و بالشتی برداشتم و به سرش زدم.

ـ خاک تو سر پرروت!!!

طاها موذیانه می خندد.

ـ همه ی اینا رو از منم بهتر می دونی، فقط می خوای منو اذیت کنی، کرمو!!!

ـ من کرموام؟؟!!!

طاها که بالشت را به کف دست می گیرد پا به فرار می گذارم ولی قبل از خارج شدن از اتاق بالشت به کمرم می خورد.

کف دستی به کمرم می کشم و غرغر کنان به سمت رختخوابم می روم و تا سرم را روی بالشت می گذارم، خوابم می برد.

ساعت گوشی ام که زنگ می خورد. به زور از جایم کشیده می شوم، آن قدر غرق خواب بودم که حتی متوجه رفتن دایی هم نشدم.

تا میل داشتم پایم را داخل سرویس بهداشتی بگذارم، طاها مانند برق و باد من را کنار زد و وارد سرویس شد.

در حالی که سعی می کردم صوتیم کشیده نشود با حرص گفتم:

ـ آخه بدبخت، چه فرقی می کرد من اول برم یا تو؟!

همواره همین بود. طاها عادت داشت در همه چیز اول باشد، حتی اگر آن قضیه دستشویی رفتن باشد!!!

ـ آخه می دونم تو حساسی، معده منم بو گندو، کیف میده حرص می خوری!

از همان پشت در دستشویی خاک بر سری حواله اش می کنم و به اتاق طاها می روم تا لباس هایم را عوض کنم.

طاها راست می اظهار کرد، معده ی وحشتناکی داشت، تا یک ربع بعد نمی شد قدم در کف دستشویی گذاشت.

در حال پوشیدن مقنعه بودم که وارد اتاق شد.

ـ من برای خودم می خوام یه لقمه نون پنیر بگیرم، برای توام درست کنم؟

ـ شرمنده می کنی، برفین خانم.

با به یادآوری حرکت چند دقیقه قبلش، پشت دیدهی برایش نازک می کنم.

بعد از گحرکت کردن لقمه ها، بالاخره به کف دستشویی می روم و به زحمت با مقنعه، آبی به دست و صورتم می زنم و مدام طاها را فحش می دهم.

زن دایی هنوز خواب است و ما سعی می کنیم که سر و صوت نکنیم تا بیدار نشود.

روبه روی جا کفشی از حرکت ایستاده ام که طاها به دو اسکناس ده تومنی روی جاکفشی اشاره می کند.

ـ برش دار مال توئه.

ـ من برای چی؟

ـ بابام هر روز صبح رو جا کفشی برای من خرجی میزاره.

به اسکناس های در کف دستش اشاره می کند.

ـ این بیست تومن خرجی روزگارانه منه، اونم حتما برای تو گذاشته.

ـ ولی من نیاز ندارم، مولین برام خرجی میفرسته به حسابم.

طاها نچی می کند و کلافه دو اسکناس را داخل جیب مانتویم می گذارد.

ـ بگیر دختر، کم زیراه بزن دیرمون شد، اَه.

همجاده هم تا سرکوچه می دویم تا از اتوبوس جا نمانیم، طاها بعد از دو ایستگاه پیاده می شود.

مدرسه ی من کمی دور تر بود و باید یک ایستگاه دیگر پیاده می شدم.

وارد حیاط مدرسه که شدم، دوستم قلبربا که جلوی در منتظرم بود به کنارم رسید.

ـ خوبی برفین؟

ـ سلام، من خوبم.

ـ جدی جدی خوبی؟

ـ آره دیگه، با این قضیه کنار اومدم که من نباید مانع خوشامگاهختی مولینم بشم.

قلبربا گیج نگاهم می کند.

ـ یعنی باور کنم که خوبی؟

دلربا همیشگی این طور بود، در بحث های مختلف و مسائل اجتماعی کمی گیج می زد و به قول معروف دو هزاری اش دیر می افتاد اما در درس……..

شاگر اول کلاس بود، حتی انتخاب شده بود به مدرسه ی تیزهوشان برود اما خودش قبول نمی کرد، می گفت آن جا باید خودش را بکشد تا اول شود ولی اینجا…..

قلبربا بود و ایده های منحصر به فرد خودش.

مقنعه ی کجش را صاف می کنم.

ـ بهتر میشم، حالا بیا بریم تا معاون نیومده سراغمون.

امتحان ریاضی داشتیم و من به کمک اندک دانسته های خودم و برگه ی گهربار دلربا توانستم اکثر سوالات را پاسخ دهم و مضطرب نمره نباشم.

هنگام برگشتن از مدرسه، هر چه در ایستگاه مدرسه ی طاها دیده چرخاندم، اثری از طاها نبود و تنهایی به خونه رفتم.

خوشامگاهختانه یکی از کف دسته کلید هایشان را به من هم داده بودند و پشت در نمی ماندم.

کسی در خونه نبود، بعد از عوض کردن لباس هایم به آشپزمنزل رفتم و با یادداشت زن دایی روی یخچال روبه رو شدم.

ـ تخم مرغ و سوسیس تو بخچال هست، برای خودتون ناهار درست کنید.

پوفی می کشم. اگر الان در خونه ی خودمان بودم، مادر برایم ناهار بار گذاشته بود، همیشگی وقتی وارد خونه می شدم، با بوی پیچیده ی غذا در خانه تمام خستگیم در می رفت.

دو عدد سوسیس داخل یخچال بود و چهار تخم مرغ. به صورت منصفانه تقسیمش کردم و نهار خودم را درست کردم.

زن دایی تماس گرفت تا احوالم را بپرسد.

ـ دخترم ناهار خوردی؟

ـ آره زن دایی ولی طاها نیومده هنوز.

ـ احتمالا با دوستاش راهی شده بیرون، میاد.

ـ زن دایی کی میاید؟

ـ با دایی ساعت هشت شامگاه میام.

ـ من شام آماده کنم.

ـ لازم نیست خودتو به زحمت بندازی، من خودم میام به املت درست می کنم.

در قلبم( وایی ) می گویم، ناهار هم تخم مرغ خورده بودم و دیگر تحمل یه وعده ی دیگر را نداشتم.

ـ زحمتی نیست، یه چیز ساده درست می کنم.

ـ باشه گلم، فعلا.

تماس را که قطع کردم، به سراغ یخچال و فریزر حرکت کردم. یخچال منزل دایی بدتر از خونه خودمان، خالی بود. فقط یکی دو بسته گوشت قرمز و مرغ داخل یخچال بود و من قید غذا درست کردن با گوشت و مرغ را زدم، شاید برای روز مبادا کنار گذاشته بودند.

مصمم شدم کوکوی سیب زمینی درست کنم اما به غیر از دو عدد تخم مرغ سهم ناهار طاها، دیگر تخم مرغ داخل یخچال نبود و تعداد سیب زمینی ها هم کم بود.

قصد کردم خودم به خرید بروم حالا که در این منزل زیستن می کردم و یک جور هایی سربارشان شده بودم، کاری انجام می دادم تا مفید واقع شوم، تا این قدر احساس اضافی بودن نداشته باشم.

به خرجی دایی دست نزده بودم و با همان، چند عدد تخم مرغ خریدم. حسابم را چک کردم.

مادر همین امروزگار صبح برایم پانصد هزار واریز کرده بود.

به منزل که رسیدم طاها رسیده بود و مشغول خوردن ناهار بود.

ـ کجا بودی؟

خرید هایم را بالا می گیرم.

ـ خودت کجا بودی؟

ـ با بچه ها رفتیم یه سر سالن کشتی.

وارد آشپزخانه می شوم و خرید هایم را روی کابینت نزدیک سینک می گذارم.

ـ حالا چرا کشتی؟؟

طاها لقمه ی بزرگی می گیرد و قبل از اینکه لقمه را داخل دهانش بگذارد، می گوید:

ـ می خوام ثبت نام کنم، تعریف این مربی رو به‌شدت متوجه شدم، یکی از مربی های سازنده ی تیم ملیه.

ـ خوبه.

ـ راستی پول از کجا آوردی، راهی شدی خرید؟

ـ مولینم برام ریخته به حسابم، قلبم می خواد حالا که دارم اینجا زیستن می کنم یه وقتایی خرید کنم، اینجوری احساس بهتری دارم.

ـ با اینکه این کار اصلا ضرورتی نداره ولی چراکه میگی احساس بهتری داره، مشکلی نیست.

طاها ابرویی بالا می اندازد.

ـ بعدشم نیکی و پرسش؟ حالا بگو ببینم می خوای برامون شام چی درست کنی؟

ـ ای بچه پررو!!!

ـ بده بی تعارفم، باهات راحتم، خدایی احساس نمی کنی خونه ی خودتی از بس باهات راحتم، این قدر راحتم که…..

طاها آروغی می زند.

ـ بیا جلوت آروغ هم می زنم.

چند قدمی بیش تر از طاها فاصله می گیرم تا احیانا بویی حس نکنم وگرنه حتما حالم خراب می شد.

ـ طاها یعنی واقعا اوضاعت خرابه، واویلایی….. واویلا….. به خدا هیچ کس حاضر نیست دوست دخترت بشه با این کارات.

طاها با بی قیدی شانه ای بالا می اندازد.

ـ من اصلا دنبال دوست دختر نیستم، الان همه فکر و ذکرم اینه که بتونم تو این سالن ثبت نام کنم و زیر نظر این مربی تمرین ببینم.

طاها که می خواهد از آشپزخانه خارج شود، آوایش می کنم.

ـ آهای گاو، نمی خوای کمکم کنی؟؟؟

طاها برمی گردد.

ـ حالا که بهم بیان کردی گاو، مثل یه گاو عمل می کنم و همین جا باد معده امو خالی می کنم تا دفعه دیگه یاد بگیری درست حرف بزنی.

کفگیر را برداشتم و خصمانه به طاها خیره شدم.

ـ فقط اگه جراتشو داری بزن، خونت حلاله.

طاها که مشاهده کرد شوخی ندارم، قید این کارش را زد وگرنه هم کتک می خورد، هم حال من خراب می شد.

ـ من تو پذیرایی روبه روی تلویزیون می شینم، اون سبزی خوردن و بیار با هم پاک کنیم.

اگر رمان اولویت اول رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، خوشحال میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم سعیده براز برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان اولویت اول