حرف زدن و ناز کشیدنش هم فرق داشت.
کشیدم سمت خودش و سرمو گذاشت رو پاهاش.ریز خندیدم و جویا شدم:
-الان مثلا داری نازمو میکشی!؟
از بالا نگاهی به صورتم که نمیدونم تو اون زاویه در نظرش چه جوری بودم انداخت و اظهار کرد:
-ناز یه پرنسس رو باید کشید دیگه نه ؟
بازم خندیدم.اونقدر بهم گفته بود پرنسس واقعا کم کم داشت باورم میشد یه پرنسسم.
یکم سرم رو کج کردم و جویا شدم:
-تو چرا فکر میکنی من پرنسسم!؟
من من کنان دستشو پشت گردنش کشید و صادقانه گفت:
-مجتبی وفتی میخواد مخ دختری رو بزنه بهش میگه پرنسس!
میگه این کلمه درصد تاثیرگذاریش بسیاره !
به خودم اشاره کردم و جویا شدم:
-یعنی تو فقط چراکه میخوای مخم رو بزنی بهم میگی پرنسس!
بهشدت مغرورانه و با همون لحن قلدرانه ی خودش گفت:
-ما که نمیخوایم مخ هرکسی رو بزنیم…ما مخ اونایی رو میرنیم که باهاشون حال میکنیم!
نیشم تا بناگوش وا شد.
فکر کنم باید با سبک ابراز علاقه های اون سازگاری پیدا بکنم.
این لوس بازیا ولی واقعا به آدمی با روحیه ی اون همخونی نداشت.
مطمئن بودم حتی تو زندگیش به یه نفر هم ناضافه کرده عزیزم!
یه کوچولو چرخیدم و پاهامو دراز کردم و گذاشتم رو لبه ی شیشه ی پایین اومده و اظهار کردم:
-آرمین…
همچنان به جای جانم گفتن، جواب داد:
-هه !؟
من با این موزد بخصوص هم کنار اومدم و با نامتوجه شده گراهی شدنش گفتم:
– تو مسابقه ی آخر هفته ات هم باز قراره قیافه ات شبیه اون روزگاری بشه که همه جات کبود و زخمی بود!؟
دماغمو کشید و جواب داد:
-بستگی داره!
کف دستشو از دماغم جدا کردم و پرسیدم:
-به چی ؟
شونه هاش رو بالا و پایین کرد و جواب داد:
-به بهشدت چیزا…مثلا به اینکه طرف مقابل چقدر وحشی باشه!
شروع کردم به وررفتن به بافت موهام.
دور انگشتم پیزیرادمش و لبهامو روی هم فشردم.
قلبم نمیتمایل داشت بخاطر پول تو همچین مسابقاتی شرکت بکنه.که تهش درب و داغون بشه و رو هر قسمت صورتش رد یه مشت باقی بمونه اون هم بخاطر یه مقدار پول ناقابل…
راستش فکر نمیکردم بعضی ها بخاطر پول بخوان کتک بزنن با کتک بخورن.
آهسته گفتم:
-نمیشه یه شغل دیگه داشته باشی؟
با اعتماد به نفس اضافه کرد:
-دارم!من یه بوکسورم!
من من کنان درحالی که تلاش داشتم کلماتی انتخاب کنم که بهش برنخوره اظهار کردم:
-نه! منظورم شغلیه که لازم نباشه کتک بخوری! یا کتک بزنی یااصلا مسابقه ندی…
لبخند زد و جواب داد:
-نه نمیشه! چراکه من یه شغل دیگه هم دارم اما هیچ گهی از توش درنمیاد!
اینو اضافه کرد و موهام رو کشید.اخی اظهار کردم و اظهار کردم:
-نکن آرمین دردم گراهی شد!
ول کن نشد.هی موهای بافت شده ام رو میکشید و باهاشون وار میرفت.
چراکه مجاب نمیشد بیخیال شدم اما بیان کردم:
-آرمین من قلبم نمیخواد تو باز اون شکلی بشی!
دلم نمیخواد آسیب ببینی!
وقتی تصور میکنم قراره بری توی رینگ و اونجوری بیفتی به جون یکی دیگه یا حتی اون بیفته به جون تو بهشدت غمگین میشم…
کاش فقط کارای مکانیکی انجام بدی حتی اگه بقول خودت هیچ گهی ازتوش درنیاد!
موهام رو ول کرد و اظهار کرد:
-من عاشق بوکسم! بوکس واسه من یه حرفه نیست! عشق اول و آخرمه!
دپرس شدم از جوابش و پرسیدم:
-عاشقی و اول و آخر !؟
فکر کردم با سوال من جوابش رو تغییر بده ولی نداد و حتی محکمتر از قبل بیان کرد:
-آره عاشقی و اول و آخر…
نمیدونم چرا به تیکه ی آخر جوابش حسادت کردم.
دقیقا به اون قسمت از حرفش که گفت بوکس عشق و اول آخرش هست.
دلم نمیخواست من عشق اون باشم.
احمقانه بود حسادت کردن به یه حرفه!
اما بهش گیر ندادم.
فکر کنم رقیب محبتی من یه حرفه ی ورزشی باشه بهتر از یه آدمه!
نفس عمیقی کشیدم و آرام گفتم:
-پس لطفا کم کتک بخور!
نیشخندی زد و اظهار کرد:
-سعیمو میکنم!
کف دست راستشو گحرکت کردم و محکم به سینه ام فشردم.
نمیدونم این آدم چی داشت که اینقدر مهرش به دلم مینشست.نمیدونم
ماشین رو نگه داشت و شیشه اش رو داد بالا …
خیلی زود دستشو که تا اون لحظه هی با انگشتهاش ور میرفتم رها کردم و سرم رو از روی پاهاش برداشتم چون فکر نمیکردم به این زودی برسیم.
آخ من چقدر خودسر شده بودم!
چرا یک درصد به این موضوع فکر نمیکردم که ممکنه مولین بزرگ یا پدربزرگم منو با آرمین ببینم و اگه می متوجه شد چه جوابی داشتم که بهش بدم!؟
باید میگفتم با اون چیکار میکنم! کاش اصلا تو همچین موقعیتی گیر نکنم.
پیاده شد و نگاهی به اطراف انداخت و انگار که خودش دلواپسی من از این بابت رو تو نگاههام متوجه شده باشه اضافه کرد:
-بپر پایین! اوضاع امن و ولینه!
خیلی زود در ماشینش رو باز کردم و اومدم پایین.
نگاهی به دور و اطراف انداختم.
اینجا چند نفری منو به عنوان ” نوه ی پوران خانم” میشناختن برای همین نمیمیل داشتم همون چند نفر منو ببینن و به مولین پوری بگن!
زود به سمتش حرکت کردم.
جلوتر ازمن مسیر افتاد و راهی شد داخل.
از پشت پیرهنش رو تو کف دست گراهی شدم و همونزور که با استرس دنبالش میکردم و پا جای پاش میذاشتم و پله هارو بالا میراهی شدم سؤال کردم:
-مادرت میدونه منم دارم میام خونه تون؟
کف دسته کلیدش رو از جیب شلوارش بیرون آورد و هممدت جواب داد:
-نه! اما حله! غمت نباشه.ما مهمون نوازیم…
اینو اضافه کرد و راهی شد داخل. من از آرمین توقع راهی شدارهای جنتلمن موابانه نداشتم و به جوری با خود واقعیش حال میکرد.
با همین ادم لش قلدر بی ادب!
رفت جلو و گفت:
-ما اومدیم!
پشت سرش قدم زنان رفتم داخل و همزمان نگاهی به دور اطراف انداختم .
من انتظار داشتم با مولینش و پدربزرگش رو به رو بشم اما آوای مجتبی بود که که به گوشمون رسید:
-اهههه! چقدر مادرزنت دوست دارن! همی الان داشتیم میز رو میچیدیم!
آرمین که از حرکت ایستاد منم خودمو بهش رسوندم.
تنها ری اکشنی که نسبت به حضور رفیقش مجتبی داشت این بود که بگه:
-نکبت تو اینجایی!
اینو اضافه کرد و تیشرتش رو از تن درآورد و پرت کرد رو کاناپه و بعد هم بدون اینکه به من اهمیت بده راهی شد سمت اتاقش.
انگار کلا به حضور آرمین اینجا عادت داشت.
خواستم گام بعدی رو بردارم که مجتبی حین گذاشتن لیوانهارو روی میز گفت:
-هی هی! اینجا قصر اقات نیستااا…کفشاتو بزار دم در بمونن!
از اون حالت گیجی بیرون اومدم.
آهانی گفتم و بعد هم برگشتم سمت در. کفشهام رو از پا درآوردم و انداختم یه گوشه ک مجدداً حرکت کردم سمتش.
اومد سمتم.بازوش رو به بازوم زد و گفت:
-فک و فامیل شوی آینده ات بهشدت دوست دارن چراکه درست موقع ناهار رسیدم! شقی جون بیا ببین کی اومده…دوست دخی آرمی جونت!
یه کفگیر از داخل آشپزخونه درست خورد پس کله اش و بعد از اون صدای مادرآرمین بود که به گوشم رسبد:
-شقی ننته!
مجتبی دستشو گذاشت پشت سرش و بهآرامی مالوندش و زورکی تبسمی زد.
بی حرف و بی حرکت همونجا موندم و متعجب تماشاشون کردم.
اینا عجیب بودن.اینا حتی انگار متعلق به دنیای من نبودن!
بی حرف و بی حرکت همونجا موندم تا وقتی که مادر آرمین درحالی ظرف خورشتی که درست کرده بود رو دو کف دستی گرفته بود اومد سمتم و بیان کرد:
-سلام گوگاما مگاما! چطور مطوری؟اوف تو چه زیبای! عینهو اینسگهای پشمالوی دلبر سفید چاقالی که آدم دوست داره محکم فشارش بده و بچلونش.
با این حرفهاش نمیدونم داشت ازم تعریف میکرد یا تخریبم میکرد.
سگ خپل پشمالو !!
واقعا من اون چیزی بودم که اون داشت توصیف میکرد!؟
بسیار دیر به خودم اومدم.تبسمی تصنعی روی صورت نشوندم و گفتم:
-سلام…
حرکت کرد سمت میز و اضافه کرد:
-یالا…بیا بشین…بیا که غذا داغ داغش خوبه
قدم زنان و با کمی خجالت به سمت میز راهی شدم
مجتبی نشسته بود رو صندلی و دو لپی غذا میخورد.
انگار نه خونه ی رفیقش بلکه خونه ی خودش بود.
آرمین درحالی که پیرهن جمشاهده کردش رو به تن میکرد از اتاقش اومد بیرون.
خواست پشت میز بشینه که مامانش به اشاره بهش راهی شد و اضافه کرد:
-هی! حواست کجاست!اول اون!
آرمین عاجزانه نفسش رو بیرون فرستاد و بعد اومد سمت من.
کف دستمو گرفت و همونطور که دنبال خودش میکشید گفت:
-بیا…بریم غذا بخوریم!
چیزی نبیان کردم و همراهش راهی شدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن