رمان الهه ماه پارت ۴۳

ماهک به پهلو به طرفش می‌چرخد..

خاطرش آسوده شده بود ..

او که حرف میزد قلبش قرص میشد …

نگاهش روی صورتش مینشیند..

پیجادهن سرمه ای رنگی که به تن داشت به قدری کیپ تنش بود که حتی از روی لباس هم میشد متوجه برجستگی عضلاتش شد..

نگاهش روی رد تیره رنگ سمت چپ سینه اش مینشیند..

خیسی ای که ناشی از اشک هایش در آغوش او بود ..

بی اراده لبش را از داخل میگزد..

اینکه سام با آن شخصیت وسواس گونه اش چطور همان لحظه لباسش را عوض نکرده بود و حاضر شد با همان پیجادهن در اتاقش بماند جای تعجب داشت..

سام از روی صنقلبی بر میخیزد کلید آباژور را میزند و اتاق در تاریکی فرو میرود‌.

بوی عطر قلبچسبش بینی اش را پر میکند..

دیدهانش گرم شده بود..

رایحه ی پخش شده در اتاق به قدری خلسه آور بود که دیدهانش اینگونه گیج و خمار شود ..

عطرتنش از هزار قرص و ملایمبخش برای او قوی تر عمل میکرد و
کاش این بو تا ابد در اتاقش ماندنی بود..

خواب مجال در ذهنش گذراندن بیشتر به او نمی دهد و
دیدهانش رو هم می افتد..

سام کف دست در جیب خیره به چهره غرق خوابش شانه اش را به جدار پنجره تکیه میدهد ..

انعکاس نور ماه در اتاق مستقیم روی چهره ی دلربا و معصومش میتابید…

کف دستش را به صورتش میکشد..

خواست پنجره را باز کند ولی بین جاده منصرف میشود ..
نیم نگاهی به جسم جمع شده اش روی تخت می اندازد..
ممکن بود سرما اذیتش کند..

از پنجره فاصله میگیرد و ناچار به باز کردن چند دکمه ی بالایی پیمسیرنش رضایت می دهد..

وضعیت کنونی اش را هیچ وقت حتی در خوابش هم تصور نمیکرد..

اینکه روزی دختری وارد حیاتش شود و او مجبور شود نمتوجه شده و نشناخته او را به خونه اش مسیر دهد..

که یک شب را تا صبح برای اینکه از تنهایی نترسد در اتاقش سپری کند و…
از باز کردن پنجره ها ممانعت کند فقط برای اینکه
او سردش نشود..

خودش هم نمیخبر داشت چرا تمام قوانین سفت و سختش به محض اینکه به دخترک میرسید زیر پا گذاشته میشد..

مدت ها بود که مثل قبل دغدغه پیدا شدن خانواده اش را نداشت..

حتی دیگر از رهام نمیسؤال کرد که توانسته رد و نشانی از خانواده ی او پیدا کند یا نه..

درست بر عکس گذشته که با هربار دیدن رهام قبل از هر چیزی بحث را به خانواده ماهک میکشاند ..

با حس تکان خوردن ماهک از افکارش فاصله میگیرد و نگاهش روی او میچرخد.‌.‌

مانند کودکی در خواب غلت زده بود و لحاف از روی بدنش کامل کنار رفته بود ..

به سختی جلوی تبسمی که می آمد تا کنج لبش بنشیند را میگیرد ..

کف دست هایش را از جیبش بیرون میکشد و به سمتش میرود..

پاهایش را در شکم جمع کرده و با آن پیمسیرن سفید مانند جنین در خود فرو حرکت کرده بود..

کمی خم میشود ؛ لحاف را مجدد روی تنش میکشد..

اخم کرده بود..
حتماً باز هم کابوس میمتوجه شد..

میل عجیبش به لمس موهای دخترک بلاخره کار کف دستش میدهد و او تسلیم شده مانند پسر بچه ای کنجکاو دستش را برای لمس طلایی هایش کشیده میکند ..

میل عجیبش به لمس موهای دخترک بلاخره کار کف دستش میدهد و او تسلیم شده مانند پسر بچه ای کنجکاو دستش را برای لمس طلایی هایش کشیده میکند ..

انگشتانش آرام روی تارهای نازک و ابریشمی موهایش مینشیند و از لطافتشان کوتاه دیده میبندد..

انگشتانش با اشتیاق روی تار موهایش حرکت میکند که با ناله ی ضعیف و زیر لبی دخترک به خود رسیده فوراً کف دستش را عقب میکشد..

خیره به او نفس سنگین شده اش را تکه تکه بیرون میفرستد و فاصله میگیرد..

کاش به دخترک قول نداده بود…

کاش دخترک از تتهایی نمیترسید..

کاش کابوس هایی که میدید خوابش را پریشان نمیکرد و او همین الان از اتاق بیرون میزد ..

روی تک کاناپه ی اتاقش مینشیند و سرش را میان دستانش میگیرد..

کاش هرچه زودتر صبح میشد..

****

_مسافرین محترم پرواز شماره ۹۷۵ هواپیمایی ایران ایر به مقصد کانادا لطفاً جهت تحویل بار و دریافت اطلاعات کارت پرواز هرچه سریع تر …

_پیداش کردی..؟

مرد بی توجه خیره به تصویر درون گوشی درسالن بزرگ فرودگاه دیده میگرداند..

نگاهش با دقت و ریزبینی روی تک تک مسافران میچرخد..

_مطمئنی دیگه پروازش نشست..؟

_آره بابا خودم متوجه شدم پیج کردن..

_خیلی خوب.. پس دقت کن .. چشاتو خوب واکن..
هر طور شده باید پیداش کنیم وگرنه کارمون زاره..تو همین جا بمون و این دور و بر و بگرد..

سپس با کف دست انتهای سالن را نشان میدهد..

_منم میرم دم خروجی می ایستم تا اگه میل داشت از فرودگاه بیرون بره زودتر بفهمیم..

رفیقش فاصله میگیرد …

مرد میل داشت به عقب برگردد که شانه اش به شدت با کسی برخورد میکند..

مسافر از برخورد به‌یک‌بارهی مرد تعادلش را از کف دست داده و مدارکی که در کف دست داشت روی زمین می افتد..

گیج بدون کلمه ای حرف خم میشود تا آنها را از روی زمین جمع کند..

مردک ولی با بی شرمی تمام رو به مسافر صوتیش را بالا میبرد..

_ هوی عمو چته ..؟حواست کجاست.. ؟
جلو تو بپا..

از پشت ناغافل چرخیده و با او برخورد کرده بود و حالا طلبکار هم بود..

مرد در سکوت مشغول جمع کردن مدارکش میشود ..

آنقدر حالش بد بود که نتواند جوابی به لحن بی ادبانه مرد بدهد..

از روی زمین بر میخیزد ..
سر قد بلند میکند و نگاهی نافذ و تلخ به مرد می اندازد و در خاموشی از مقابلش عبور میکند..

مرد با متوجه شدن چهره ی آشنایش به خود می آید‌‌.. اخم کرده چشم ریز میکند ..

فوراً همان لحظه گوشی اش را مقابل نگاهانش بالا میاورد که با دیدن شامگاهاهتشان با عکس داخل گوشی دیدهانش گرد میشود..

خودش بود ..همانی که دنبالش بودند..

نگاه ناباورش را از پشت به قامت کشیده و کشیده مرد میدوزد..

چهره اش با تصویر داخل گوشی به‌شدت فرق کرده بود..

دلگیر ،آشفته حال و از همه مهم تر شکسته..

گام های سنگینش نشان میداد که انبوهی از غم و درد روی سرش آوار است و
با وجود همه ی این ها او همچنان سعی میکرد سرپا بایستد..

به رفیقش اشاره میزند که بیاید و خودش هم قدم به قدم پشت سر مرد به دنبالش میرود..

همان لحظه تلفنش را بالا میاورد تا به مافوقشان اطلاع دهد ..

_ سلام قربان..شرمنده مزاحم اوقاتتون شدم فقط خواستم بهتون خبر بدم که پیداش کردیم..

صدای خش دار و زمخت رئیسش را از پشت تلفن میشنود..

_نه آقا تنهاست ..فقط اینکه..

کمی مکث میکند و ادامه میدهد

_آقا بسیار فرق کرده اصلاً نشناختیمش..

رفیقش به او میرسد و سوالی نگاهش میکند..

مرد با نگاه و ابرو به سپهر اشاره میزند..

_چشم آقا ..چهار دیدهی مراقبیم ..
خیالتون راحت..

تلفن را که قطع میکند رفیقش لب میزند..

_خودشه ..؟

_آره..

با پوزخند ادامه میدهد..

_سپهر خان بلاخره برگشته..

_چقد فرق کرده..

_کم نکشیدن تو این مدت ..

_قلبم براشون میسوزه..

دیده غره ای به او میرود..

_قلبت برای خودمون بسوزه..ما از اونا بدبخت تریم..
داریم زیر کف دست یه گرگ زخم خورده کار میکنیم که هر لحظه ممکنه با یه اشتباه کوچیک از هستی ساقطمون کنه..

مرد سر تکان میدهد و طوطی وار حرفش را تکرار میکند..

_آره راست میگی ما از اونا هم بدبخت تریم..

_نمیخواد عین طوطی حرفای منو تکرار کنی ..
دیدهات و وا کن ببین داره کجا میره ..
رئیس اظهار کرده تمام حرکاتش و زیر نظر بگیریم..
اگه این دفعه هم اشتباه کنیم از هیچکدوممون نمیگذره ..

****

کوله اش را روی شانه جا به جا میکند که درسا غر میزند..

_ای خدا یعنی کی میشه این امتحان آخرم تموم شه من یه دل سیر بخوابم..؟

از سالن امتحانات بیرون می‌زنند..

ماهک با نگرانی به دیدهان گود شده از بیخوابی درسا نگاه میکند ..

_الان که رفتی خونه بگیر بخواب..برای امتحان بعدی یه روز وقت هست واسه درس خوندن ..

درسا ناله میکند
_وااای نه .. امتحان پس فردامون با استاد
آریامنشِ
از همین الان باید قید همه چی رو بزنم بشینم سر درسش تا بدبخت نشم..

آرمین تای ابرویش را بالا میدهد و با لحن غیر دوستانه و پر حرصی رو به ماهک میپرسد:

_فقط من متعجبم تویی که روی هم راهی شده یکماه هم نشده اومدی دانشگاه چطوری امتحاناتت رو انقدر عالی میدی..؟
یعنی واقعاً هیچ شکایتی نداری از سخت و مشکل بودن بودن سوالا و درسا..؟

درسا نگاه غره ای به او میرود و ماهک سعی میکند توجهی به او نداشته باشد که از او دیده میگیرد و به درسا نگاه میکند:

_آخه اینطوری که چیزی نمیفهمی..
همین الانشم از بی خوابی هلاکی..

درسا لبخند میزند..

_نگران من نباش من عادت دارم ..
اگه از امروزگار شروع کنم به خوندن و تا پس فردا بکوب درس بخونم شاید بتونم از استاد نمره قباما و بگیرم..

آرمین با پوزخندی، دوباره تیکه می اندازد..

_ما بدبختا باید واسه نمره گراهی شدن اونقدر خودمون و جر بدیم و درس بخونیم تا نگاهامون از حدقه بزنه بیرون و استادا مارو قبول کنن ..
اونوقت بعضیام هستن که با پارتی بازی و آشنا خیلی راحت عین نقل و نبات میتونن از استادا نمره بگیرن..

درسا از خجالت لب میگزد و محکم به بازویش میکوبد..

_بس کن دیگه..ماهک که بیان کرد با استاد آریا نسبتی نداره..

آرمین با ترحم رو به درسا سر تکان میدهد..

_هه تو چقدر ساده ای بدبخت..اون اظهار کرد تو هم باور کردی..

ماهک حرفی نمیزند..

آرمین از وقتی که فهمیده بود نام خانوادگی اش با سام یکی است حرکت کردارش با او تغییر کرده بود ..

سرد برخورد میکرد و از هر فرصتی برای تیکه پراندن به او استفاده میکرد ..

درسا هم اوایل دست کمی از آرمین نداشت..

رفتارشان با ماهک خشک بود و سرسنگین ..

ولی وقتی ماهک توضیح داد که فقط یک تشابه اسمی است و هیچ نسبت نزدیک و خانوادگی بین او و سام نیست حرکت کرده حرکت کرده رفتار درسا بهتر شده بود ولی آرمین حرفش را باور نکرده بود..

او که بهشان دروغ نبیان کرده بود..

با سام نه نسبت خونی داشت نه خانوادگی ..

فقط یه مدت مهمان که نه ، سر بارش بود تا خانواده اش را پیدا کند همین..

_از حرفاش ناراحت نشو..

به درسا نگاه میکند..

_مهم نیست..

آرمین حرصی میخندد.. رو به درسا میکند:

_امروزگار سر امتحان راهی شدار استاد عرفان و ندیدی ..؟

درسا که میدانست چه میخواهد بگوید اخم میکند:

_میشه دیگه حرف نزنی..

اما آرمین بی توجه به او جمله اش را ادامه میدهد..

_کل کلاس داشتن بال بال میزدن که بیاد بالا سرشون تا به سوالشون جواب بده ..
ولی ایشون چیکار کردن..؟
به جای اینکه برن ببینن سوال اون بدبختا چیه که دارن خودشون و وسط کلاس میکشن ،صاف میرن بالا سر خانوم که حتی یه بارم کف دستش و قد بلند نکرده و ازش میپرسه ..
《شما مشکلی ندارین..؟》

ماهک ناباور است که آرمین ادامه میدهد:

_اگه تا الان یه درصدم شک داشتم امروز با راهی شدار استاد عرفان دیگه مطمئن شدم.. چراکه همه میدونن استاد عرفان و استاد آریا تقریباً همسنن و نسبت به بقیه استادا بهم نزدیک تر و صمیمی تر ..

درسا با نیم نگاهی به ماهک متوجه آزردهی اش میشود و آوایش را بالا میبرد :

_بیشعور مگه فقط استاد عرفان اینکارو میکنه..
اکثر استادا سر جلسه به ماهک کمک میکردن اونم بخاطر اینه که دانشجوی جدیده و از اول سر هیچ کلاسی حضور نداشته..