افشین زودتر از همه پیاده شد و سپس با گشودن در، دستش را بهسمت سوسن دراز کرد. سوسن نیز با گرفتن کف دست او زیرا پرنسسها پایین آمد؛ بعد هم با گحرکت کردن بازوی افشین، بهسمت عمارت راهی شدند. آریا ولی با باز کردن در نه کف دستش را بهسمت او دراز کرد، نه بازویش را. این کارش از روی احترام بود؛ ولی عجیب دل قلببر افسار گسیخته شدهبود که میخواست چراکه شخصیت اصلی فیلمها آریا کف دستش را بگیرد. زیر لب «احمق»ای نثار خود کرد و با زدن لبخندی مصنوعی همجاده آریا شد. از سوی دیگر النا روی تختش دراز کشیدهبود و با لبخندی کوچک روی لبانش در حال چت کردن با یادگار بود. زیاد اهل کار کردن با گوشی نبود و هیچکس نه شمارهی او را داشت، نه به او زنگ میزد و نه تا حالا چت کردهبود. برای همین با ذوق سعی میکرد تند تایپ کند و جواب خاطره را بدهد. یاد آن روز به منزلی آریا رفتهبود و در حال تعریف کردن ماجراها و شیطنتهای خود در آنجا بود و گهگاهی هم مفصل در مورد چشمآبی آن منزل میاظهار کرد. النا نیز با ذوق چندین و چند بار پیامهای مرتبط به او را میخواند و لبخندش بزرگ و بزرگتر میشد. یادگار میاضافه کرد که او مهربان است، ولی بیشتر از مهربان لجباز. با خنده میگفت مدافع حقوق زنان است برای همین موقع اذیت کردن سوسن کمکش نمیکند و اینکه امشامگاه به یک مهمانی بزرگ دعوتاند و مدام زیر گوشش میخواند که از ساعت دو به بعد آریا آنجا مسابقه دارد. نمیدانست چه مسابقهای… وقتی هم میپرسید یاد جوابش را نمیداد و بحث را عوض میکرد؛ ولی عجیب اصرار داشت که تنهاست و او هممسیرش بیاید. النا چند بار برایش توضیح داد که نمیتواند ساعت دو شامگاه از خانه بیرون بزند. بیان کرد شرایطش خاص است و یاد با اینکه میدانست، ولی لج کردهبود. تند و پشت سر هم پیام میداد که سوسن و افشین راهی شدهاند اما او را نبردند و او میخواهند مسابقهی آریا را ببیند. کمکم انگار که تلاشش در حال نتیجه دادن بود، چراکه حسی به جان النا افتاده و او را ترغیب به رفتن میکرد. دو قلب بود… ترسش به کنار، آن وقت شب چه کسی امنیت آنها را تضمین میکرد و چه کسی مراقبت آن دو دختر بیدفاع بود؟ شروع به تایپ کرد و نوشت:
«خاطره خطرناکه… این وقت شب اگه یکی مزاحممون بشه چی؟ »
کمتر از چند ثانیه خاطره جوابش را داد:
«هیچی نمیشه من همیشگی میرم. تو راضی شو خودم میام دنبالت. اونجا هم بقیه منو میشناسن کسی کاری به همجادهای آریا نداره.»
با استرس لبش را جوید و نگاهش را به عقربههای ساعت دوخت، ساعت ده شامگاه را نشان میداد. ساعت نه و نیم خاموشی را زدهبودند و پدر و مادرش خواب بودند. در حال جنگ و دعوا با خودش بود که آیا برود یا خیر. میهراسید که پدر و مادرش نصف شب به او سر بزنند و او را نبینند و بترسند و نگران شود؛ چراکه شرایط او عادی نبود. بعد از آن اتفاق پدرش برایش نگهبان و محافظ گذاشتهبود تا مبادا خطری او را تهدید کند؛ حال او نصف شب قصد حرکت کردن و خوشگذرانی را داشت. بهسرعت به خود وارد شد و وحشت کرده زمزمه کرد:
– نهنه من نمیرم… امکان نداره برم تو دل خطر.
بهسرعت گوشیاش را خاموش کرد و روی عسلی کنار تختش گذاشت و دراز کشید و پتو را تا بالای سرش کشید.
***
به صندلی چسبیده بود و با یک دست در ماشین و با کف دست دیگر بازوی یاد را گرفته و جیغ کشید و اظهار کرد:
– آروم برو الان تصادف میکنیم.
یاد ولی با خرسندی گازش را گراهی شدهبود و کشیده داد میزد:
– دیر شده الی دیر شده، الان اونجا درولیها اتفاق افتاده.
نوشته رمان النا و سایههای بیپایان پارت۵۰ اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن