به نگاه های سبز رنگ الیکا خیره میشود، صاف و ساده بودند، آن شیله و پیله ی دختر های دیگر را نداشتند…
از نفس نفس زدن های دخترک متوجه میشود شاید او اامان مردیست که با او می رقصد!
ولی هیچ کدام از این ها شرایط را عوض نمیکرد…
همه چیز به صدقه سری حاج یونس سخت شده بود….این ها نجواهایی بودند که عارف در سر داشت.
کمی خودش را به الیکا نزدیک میکند و میگوید:بد قلق نباش
دختر با حیرت نگاهش میکند، دیگر چه میخواست
یک زن مطیع حلقه به گوش!
عارف ادامه میدهد:بدم از زنای بدقلق میاد
الیکا پوزخند میزند:من که خیلی خوش قلقم!خانوادم منو رو انگشت کوچیکشون میچرخونن که الان اینجام…
داشت با زبان بسته میبیان کرد، مردک از خود راضی مغرور که غرورت از پارو بالا زده، من اگر اینجام، نه برای توست نه آن نگاه جذاب که تا عمق آدم نفوذ میکرد!
بودم زیرا راه دیگری نبود….
چراکه همین حالا هم نگاه حاج بابا و فیروزگاره خانم او را رصد میکنند مبادا پایش را کج بگذارد!
عارف دیگر چیزی نمیگوید، در قلبش به خوش خیالی الیکا پوزخند میزند!
رقص تمام میشود و الیکا نفسش را به ناگهان بیرون میدهد و عارف پیش خودش فکر میکند رقص چند دقیقه ای با او آنقدر سخت بوده است؟
***
_یکم اخماتو وا کن،خسته شدم از بس جواب خاله هات سر بالا دادم…هی میگن الیکا چشه چرا ناراحته؟
عارف برای چند دقیقه از جایش کشیده شده بود و راهی شده بود توی حیاط….و حالا غر زدن های فیروزگاره خانم شروع شده بود.
مدام زیر گوش الیکا پچ میزند و سرزنشش میکند.
دختر بیچاره که به سازشان رقصیده بود دیگر این ادا و اطوار ها به چه کار می وارد شد!
کلافه دستش را به پیشانی اش میزند و به مادرش که حالا از فرط آرایش تغییر کرده میگوید:
ببخشید دیگه مادر من اونقدرا هم بازیگر خوبی نیستم!
فیروزگاره خانم عصبی به دخترش می توپد:
باباتم بود برده از این حرکاتت..اومده به من میگه الیکا چشه؟دیگه چقدر من همرو بپیچونم…اصلا نمیگی عارف متوجه میشه؟اونوقت ما چه گلی به سرمون بگیریم
فیروزه ی بیچاره خبر نداشت عارف از همه ناراضی تر است!
نمی اطلاع داشت حالا همان دولید خوشامگاهخت توی حیاط بزرگ خانه شان در حال دود کردن سیگار برگش است و محکم پک میزند و دود بیرون میدهد!
الیکا بهسرعت جواب میدهد:
باشه مامان!باشه….فقط ی لطف کن کف دست از سرم بردار
فقط قلبش میمیل داشت این نمایش مسخره تمام شود، فیروزه خانم سری به تاسف تکان میدهد و با نگاهی افسوس مانند مینالد:دستی کف دستی داری زندگیتو نابود میکنی.
این را میگوید و بار دیگر به آشپزخونه بر میگردد، این بار الیکا میماند و جای خالیِ داماد و صوتی حرف زدن ها….
نگاهش مثل گلوله سمت حاج یونس شلیک میشود!
اصلا همه ی بدبختی هایش از این مرد ریش سفید شروع شده بود!
مردی که مردم از خوبی اش یک ریز می گفتند و او جز بدی چیزی نصیبش نشده بود
مگر توی مغز این پیرمرد احمق چه می گذشت، که الیکا را مناسب عارف می متوجه شد؟
نگاه خصمانه اش برای چند ثانیه بین حاج یونس و اطرافیان در گردش است، تا مدتی که عارف با آن بوی شتابزده و بد سیگار حضورش را اعلام میکند.
این دیگر آخرش بود….دولید در شب عروسی سیگار دود می کرد!
رسم بود؟
الیکا بی وقفه می پرسد:
سیگار کشیدی؟
سوالش آنقدر یکهویی است که برای چند ثانیه عارف خاموشی میکند، بعد ابرو های مردانه اش را بالا میدهد!نیاز داشتم برای این دختر توضیح بدهد؟
_دودش اذیتت میکنه؟
عارف میگوید و الیکا ناراحت نگاهش میکند.
نه دود سیگار اذیتش نمی کرد ولی این شرایط، این جایگاه و این قرار گحرکت کردن کنار او، خیلی عذاب دهنده بود!
_چرا همه چیو انقدر سختش میکنی؟
صدای عارف بود.صوتی خشن خودش.
_چیو سخت میکنم؟
الیکا با درماندگی میگوید و عارف با یک نگاه عاقلانه جواب زنش را میدهد:
این ازدواجو!فکر کردی ازدواج چیه دختر حاجی؟ی خطبس و ی اَ و نَ کردن دیگه
_همیشه انقدر همه چیو آسون میگیری جناب عارف الماسیان؟
به عمد عارف الماسیان را کشدار میگوید تا بلکه واکنش کوه غرور را ببیند.
_نه!چون منم قلبم نمیخواد به ریشم کسیو ببندن!ولی میتمایل داشتم با این کثافتی که توش غرقم جاده بیام
نگاه های الیکا از شدت تعجب گرد و گخوشحال میشوند!
پسر حاج یونس الماسبان چه میبیان کرد؟حرف از مدارا کردن میزد؟
پس ابن نسبت زناشویی چه میشد؟
با نگاهی پرسشی میگوید:منظورت چیه؟
عارف کف دستی در جیب کتش میکند وبرای چند ثانیه مسخ چشم های دختر میشود:
منظورم اینه هر کس به جادهِ خود…
چرا متوجه نمیشد؟یعنی چه؟
_من اصلا متوجه نمیشم!
صدای الیکا متعجب از گلویش شنیده میشود و عارف کلافه میگوید:
ببین دختر حاجی…من میخوام نه تو به من گیر بدی نه من کاری به کار تو داشته باشم، مثل دو تا دوست!
نه!
الیکا دیگر حوصله ی این یک قلم را نداشت!
اصلا این خزعبلات چه بود دیگر؟
این آن پسر حاج الماسیانی بود که همه با له له از آن حرف می زدند؟
فکر عارف را تا ته خوانده بود!
عارف به خیال خودش فکر میکرد الیکا هم از همان دختر هاست
همین که عروس حاج یونس الماسیان شود و در پول و شهرت خانوادگیشان غلت بخورد، برایش کافی باشد!
دیگر اهمیت ندهد شوهرش کیست و کجا می رود و چه میکند!از آن ها که بیخیال می شوند….عارف دنبال همچین زیستن راحتی بود و با همین خوش خیالی هم پا پیش گذاشته بود
الیکا چیزی نمی گوید!
نه به این معنا که حرف برای بیان کردن نداشته باشد، ولی ته دلش می اطلاع داشت، این مرد کسی نیست که با حرف قانع شود.
***
الیکا
یک هفته از آن جشن نامزدی کذایی می گذشت و دو روز دیگر جشن عقد بود!
عقد من با آن مرد!
مردی که از دور دلربا به نظر می رسید و از نزدیک….
نمیدانم چطور رویش میشد به من بگوید بیا مثل دو دوست باشیم ولی از آن طرف اسم مرا هم یدک بکش!
از اول هم می توانستم از شخصیتش و دختر بازی هایش بفهمم این مرد، مرد ماندن و حیات کردن نیست!
از آن مقلب مرد هدی سست که نمی توانند کف دست از کاری بردارند…او هم یکی از آن ها بود، با این تفاوت که این یکی غرورش کوه را طعنه میزد.
برای خرید لباس داماد و این داستان ها و حتی لباس عقد، یک قدمم را هم به بیرون از خونه نگذاشتم.
او هم چیز خاصی نبیان کرد فقط یک پیام کوتاه داد:
Key brim vase kharid ?
_خرید چی؟
Maskhareh mikoni?
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن