مهستا همچنان غلیرغم مشاهده کردن جو بهم ریختهی اطرافش سکوت کرده بود. تمرکزش از راهی شدارهای تارخ که برایش کاملا ناشناخته بودند روی یک اسم جمع شده بود. افرا… افرا که بود؟ ساکت خاموشیش را شکست و سوال ذهنش را بر زبان راند.
_ افرا کیه؟
علی که تا آن لحظه حرفی نزده و فقط به بقیه نگاه میکرد با ذوق جواب مهستا را داد.
_ افر…ا دوست من و…دا…داش تارو…حه!
خندید.
_ دیر…وز واسه دا...داش …تاروح…تولد…گر…فته بود.
مهران با صورتی عصبی به علی تشر زد:
_ کم مزخرف بگو.
قبل از اینکه تارخ چیزی بگوید نامیخان به سمت مهران توپید:
_ مهران مراقب رفتارت باش.
علی با خشمی که باعث شده بود لکنتش بیشتر شود از جایش کشیده شد و روبهروی تارخ ایستاد.
_ م…ن مز…خر…ف گف…تم؟ تو بگ…و بهشو…ن.
تارخ کف دست علی را گراهی شد و مجبورش کرد در طرف دیگرش روی مبل بنشیند.
_ نه جناب سرهنگ. مزخرف نگفتی. افرا برا من تولد گحرکت کرده بود. تو هم دعوت بودی.
علی با تبسمی از سر پیروزگاری به مهران خیره شد.
_ متوجه شدی؟
سارا شوکه از جملات تارخ که بسیار راحت جلوی مهستا از افرا حرف میزد به همسرش بهرام چشم دوخت که لام تا کام چیزی نمیاظهار کرد. بهرام شانه بالا انداخت که یعنی از چیزی خبر ندارد. هدفش از مطرح کردن موضوع افرا حرص دادن و عصبی کردن تارخ بود، اما انگار تیرش به سنگ خورده بود و بجای تارخ این مهستا بود که در فکر فرو رفته و از خوشحالی چند دقیقه قبل چیزی در صورتش هویدا نبود.
شیرین از شنیدن جریان تولد از زبان تارخ به حدی خوشحال شد که لبخند عمیقی زد. بنظر میآمد افرا در قلب او جا باز کرده بود. رو به تارخ زمزمه کرد:
_ تولدت مبارک باشه. اگه بحث مسیر نمینداختین ما هم میتمایل داشتیم برات تولد بگیریم.
مهستا که ذهنش درگیر شده بود به سختی لبخندی زد و کف دستش را به بازوی تارخ چسباند.
_ تولدت مبارک.
درسا با ذوق گفت:
_ تولدت مبارک دایی تارخ، ولی یه چیزی… میشه بگین افرا کیه؟
نامیخان ریز خندید.
_ افرا ملک…دختر با قلب و جراتیه. سنش کمه، ولی زرنگه. وقتی تارخ استرالیا بود یه تنه مزرعهی به اون بزرگی رو اداره میکرد.
به تارخ خیره شد.
_ الان که از کف دستم عصبی نیستی یه دختر بچه تو مزرعهت استخدام کردم؟
ناراحت؟ نبود. با اینکه از مقلب آشنا شدنش با افرا آن هم به وسیلهی نامیخان راضی نبود، ولی این آشنایی و کمک های افرا شاید یکی از خوشایندترین اتفاقات چند سال اخیر در زندگیاش بود. افرا دختر سرخوشاب و سرزنده و سخت کوشی بود که در نگاه و رفتارش زندگی و امید جریان داشت و ناخودآگاه این انرژی مثبتش را به دیگران هم منتقل میکرد. تنها چیزی که اذیتش میکرد بدبینیاش بود. بدبینی که با وجود ماجرای تینا و مسعود شکل گحرکت کرده بود.
برخلاف احساس دلیاش سفت و سخت به نگاهان عمویش زل زد.
_ حق نداشتی وقتی من نبودم بجای من تصمیم بگیری!
سارا با حرص اضافه کرد:
_ بجای تو؟ یه جوری میگی انگار اون مزرعه ارث باباته! همین لباسای تنتم از صدقه سر بابای من داری.
تارخ هیستریک خندید. خندهی عصبیاش طوری بود که حتی اجازه نداد نامیخان به سارا تشر بزند. همه بجز سارا با نوعی دلهره به تارخ خیره شدند. وقتی او اینگونه بلند میریز خندید یعنی در مرز انفجار بود. خندهاش که تمام شد به سارا زل زد.
_ سارا تو تنها کسی هستی که با جلز ولز کردنت حالم خوب میشه. ادامه بده…هر چقدر که دوست داری. خودتو بکشی هم بیشتر از اینی که در اختیارتون گذاشتم گیرتون نمیاد! این ارث بابایی که میگی اگه کف دست شماها بود الان همون لباس تنتون رو هم نداشتین. نامیخان که الکی منو همه کاره نکرده. پس فعلا این شماهایین که دارین از صدقه سر من تو این ثروت غلت میزنین! یادت نره اینو!
جملات تارخ تمام نشده اینبار زبان مهستا از حیرت باز ماند. بخدا که این مرد تارخ نبود، فقط از لحاظ قیافه به تارخ شامگاهاهت داشت. اصلا نمیمتوجه شد چه بر سر اهالی این خانواده آمده است و همین موضوع باعث شده بود توان هیچ واکنشی را نداشته باشد. فقط میتوانست در خاموشی به نگاهان خشمگین سارا که تارخ را نشانه راهی شده بود خیره شود.
نامیخان عصبی دیدهانش را روی هم گذاشت. سارا همیشه این بساط را با تارخ مسیر میانداخت. عادتش بود. از وقتی ادارهی امور مالیاش را به تارخ سپرده بود سارا و مهران با او لج افتاده بودند وگرنه قبل از این مسائل رابطهی این عموزادهها با هم خوب بود. به هرحال او میاطلاع داشت تارخ حق دارد. فقط تارخ بود که از پس چنین مسئاماتی برمیوارد شد و او میخبر داشت اگر کارهایی که به تارخ سپرده بود را به بچههای خودش میسپرد باید همه چیز را برباد راهی شده میمتوجه شد.
میل داشت جو را آرام کند که شیرین زودتر از او پا درمیانی کرد.
خوشحال بود که شیرین تارخ را مخاطب قرار داده است. چراکه مطمئن بود تارخ حرف شیرین را زمین نمیاندازد. بر خلاف او!
_ تارخ جان مادر یه امشامگاه رو بخاطر مهستاجان کوتاه بیاین. خواهش میکنم.
مهستا به نیمرخ اخمآلود تارخ خیره شد. این ظاهر عصبی نشان میداد که فقط بخاطر شیرین کوتاه وارد شده است و بحث را ادامه نمیدهد. بهشدت دلبسته شد سارا را به گوشهای کشیده و از او بپرسد جریان چیست، اما زبان به دندان گحرکت کرد و برای اینکه جو را عوض کند اضافه کرد:
_ بگم گلی کیک تولد رو بیاره؟ من هوس شیرینی کردم.
سارا با پوزخند از جایش قد بلند شد و بدون اینکه توضیحی دهد کجا میرود از جمع فاصله گحرکت کرد.
تارخ کلافه درجایش جابهجا شد. کلمهی شیرینی او را یاد افرا انداخته بود. افرا هم عاشق شیرینی بود.
فکرش را منحرف کرد. با اینکه از راهی شدن سارا راضی بود، ولی باز هم علاقهای به تولد و بریدن کیک در این جمع نداشت. دنبال جاده فرار بود که آوای زنگ گوشیاش به دادش شتافت و جملهی مهران که مهستا را مخاطب قرار داده بود ناقص گذاشت.
توجهی به مهران نکرد و گوشی را از جیبش بیرون آودد. با دیدن شمارهی ناشناس بهسرعت از جایش بلند شد. از دیشامگاه منتظر تماس فرد پشت خطی که برای تحقیق اجیر کرده بود، بود. قبل از اینکه کسی چیزی بپرسد کوتاه گفت:
_ باید جواب بدم. واجبه.
پا سریع کرد و از عمارت بیرون رفت. روی یکی از پلههای ورودی عمارت در حیاط توقف کرد و تماس را جواب داد.
_ چخبر؟
آوای زمخت پشتخط جواب داد:
_ آقا خیالتون تخت… افرا ملک هیچ نقشی تو بازی این پسرهی شارلاتان نداشته. نشون به این نشون که حتی این پسره مسعود میخواسته تمایل داشتگاری کنه ازش، ولی وقتی خواهر شما رو میبینه ظاهرا نقشهش عوض میشه.
تارخ دندانهایش را روی هم فشار داد.
_ حروم زادهی آشغال. میکشمت.
صوتی پشت خط حواسش را به خود جمع کرد.
_ چیزی گفتین آقا؟
تارخ غرید:
_ با تو نبودم. کارت خوب بود.
میتمایل داشت تلفن را قطع کند، ولی آوای مرد متوقفش کرد.
_ آقا یه چیز دیگه هم فهمیدم که باید بهتون بگم.
تارخ دیدهانش را کوتاه بست و نفسش را بیرون داد.
_ زود باش.
مرد سریع توضیح داد:
_ این مسعود یه رفاقت داره به اسم سهراب. این بوتیکی که جاده انداختن مال جفتشونه. این پسره هم از اون هفتخطاس. غلط نکنم نقشه اصلی رو این مارموز کشیده.
دیدهانش از دور تینا را تشخیص دادند درحالیکه تبسم روی لبهایش داشت و نگاهانش برق میزدند از پشت یک درخت تنومند بیرون آمد. با خشونت گفت:
_ شماره و آدرس خونه زیستن و مغازهی این دوتارو میخوام. از اینجا به بعدش بازی کف دست خودمه.
مرد مطمئن زمزمه کرد:
_ سه سوته ردیفش میکنم. تا نیم ساعت دیگه آدرس و شماره تلفن رو میفرستم براتون.
تارخ کوتاه لب زد:
_ خوبه.
تماس را قطع کرد و گوشی را داخل جیبش سر داد. نگاهش همچنان روی تینا بود که به او نزدیک و نزدیکتر میشد، اما چنان غرق در حالت خوش خود بود که او را که درست بالای پلهها و روبهرویش ایستاده بود را ندیده بود.
کف دست برد و پاکت سیگارش را از جیب بیرون کشیده و نخی آتش زد. درست وقتی اامان پک را به سیگار زد تینا متوجهش شده و کمی دستپاچه شد.
_ اینجا چیکار میکنی؟
تارخ به سختی خودش را کنترل کرد.
_ برو تو سیگارم تموم شه میام.
تینا کنارش رسید. لبخندی زد. روی نوک پا قد بلند شده و گونهی برادرش را بوسید.
_ ضرر داره؛ نکش.
تارخ با آهستهشی ساختگی نگاهش کرد. با کف دست آزادش نوک دماغ تینا را فشار داد.
_ تشریف ببر تو خانم دکتر.
تینا خندید.
_ باشه زود بیا تو هم.
چشمکی زد.
_ تولدتم مبارک باشه جذاب.
تارخ اینبار چیزی ناظهار کرد. روی پله قرار گرفت و نشستنش تینا را مجاب کرد تا تنهایش بگذارد.
به آسمان تاریک خیره شد و همانطور که دود سیگار را از دهانش بیرون میداد و خدشه میانداخت بر تصویر صاف و یککف دست منظرهی مقابلش به سخنان آن مرد اندیشید.
گفته بود خیالش از بابت افرا راحت باشد. این جمله او را در درهی عمیق ملایمش هول داده بود، البته اگر جملات بعدی که پشت تلفن شنیده بود را نامتوجه شده میگرفت. پشیمان بود از اینکه به افرا شک کرده است و عذاب وجدان داشت، اما حالا خیالش راحت بود و میتوانست با در ذهنش گذراندن به محبتهای بیریای افرا غرق لذت شده و لبخند بزند. به جملات آخر مرد اندیشید. مسعود قصد میل داشتگاری از افرا را داشت؟ با این فکر پوزخند عمیقی زد. با حرص غرید.
_ چه غلطا! نمیذارم حتی تو خوابم همچین چیزی ببینی.
آوای مهستا او را از جا پراند.
_ نمیذاری کی خواب چی رو ببینه؟
تارخ خاکستر سیگارش را روی پله تکاند و سرش را به سمت مهستا چرخاند.
_ مهم نیست.
مشاهده کردن سیگار در کف دست تارخ مهستا را شوکهتر از قبل کرد.
_ سیگاری شدی؟
تارخ با پوزخند بیآوایی که از متوجه شدن سوال سرتاسر تعجب او روی لبهایش جای گرفته بود نگاهش را به سمت آسمان چرخاند.
_ نگفتن بهت؟ شایدم نجویا شدی که بهت بگن.
حالا نوبت مهستا بود که پوزخند بزند.
_ باورم نمیشه تارخ. اونیکه باید طلبکار باشه منم نه تو!
تارخ دود داخل ریههایش را هممسیر نفس عمیقی از سینه بیرون داد.
_ من طلبی از تو ندارم.
مهستا کنارش جای گرفت. به سمت تارخ چرخید و عمیق و با بیقراری به او زل زد.
_ من دارم تارخ… بهشدت ازت طلب دارم. به اندازهی تکتک ثانیههای این ده سالی که نمیل داشتی حتی پشت تلفن صوتت رو بشنوم. به اندازهی تکتک ثانیههای این ده سال که از فکرم بیرون نرفتی. من به اندازهی این ده سال دلتنگتم.
نتوانست احساساتش را کنترل کند. صورتش خیس شد، ولی صوتیش همچنان محکم بود و آرام.
_ فکر میکردم ببینمت بغلت میکنم و به اندازهی این ده سال دوری رفع مشتاق دیداری میکنم، ولی الان انگار نمیشناسمت. انگار آلیسم که اومده تو سرزمین عجایب. هیچی و هیچکس برام آشنا نیست. انگار همه غریبه شدن. بخصوص تو…
تارخ با آوای بم زمزمه کرد:
_نه تو آلیسی نه اینجا سرزمین عجایبه فقط من و بقیه اون آدمای گذشته نیستیم.
پک آخر به سیگارش زد.
_ تارخی که تو میشناختی سال هاست که مرده. دنبالش نگرد مهستا.
مهستا ناباور به نیمرخش خیره شد.
_ باشه… دنبالش نمیگردم، ولی میتونم از این تارخی که کنارم قرار گرفته بپرسم چرا ده سال بیخبری رو انتخاب کرد؟ چرا جواب تماسامو هیچوقت نداد؟ میدونم تو این جریان بابا نقشی نداشته. خودت نمیل داشتی، ولی چرا؟ اون محبت دروغ نبود مگه نه؟
تارخ فیلتر سیگار را روی زمین انداخت. نوک کفشش را روی آن گذاشت و سرش را به سمت مهستا چرخاند.
_ زنگ نزدم؛ نخواستم ببینمت زیرا دیگه همه چی تموم شده بود. اون عشق دروغ نبود. من واقعا دوستت داشتم و شاید یه گوشه از قلبم تا ابد برای مهستای ده سال قبل بمونه، ولی سرنوشت هیچوقت مارو برا هم نتمایل داشته بود. اگه زنگ نزدم، نیومدم دیدنت بخاطر این نبود که دوری ازت برام راحت بود یا مشتاق دیدارت نبودم، نه. فقط نمیمیل داشتم سختش کنم. نمیخواستم الکی به خودم و خودت امید بدم وقتی هیچ امیدی در کار نبود.
نفسش را بیرون داد. اتمام حجت کرد.
_مهستا من و تو از الان تا ابد فقط دخترعمو پسرعمو هستیم. همین. نه بیشتر نه کمتر.
مهستا نفس عمیقی کشید. با اینکه حرفهای تارخ عین حقیقت بودند، اما پذیرشش برای او آسان نبود. همچنان تارخ را دوست داشت. از تمام وجودش. این ده سال روز و ساعتی نبود که به او فکر نکند. لحظهای نبود که بخاطر دوری از تارخ پشیمان نباشد. وقتی تصمیم به بازگشت گحرکت کرده بود شاد بود. علیرغم بیخبری ده ساله مدام خودش را گول زده بود که تارخ از حضورش استقبال میکند. که شاید امیدی برای دلدادگی گذشتهی میانشان وجود داشته باشد، ولی حالا و با سخنان قاطع تارخ در همان بدو متوجه شدارشان متوجه شده بود که تمام آن مدت با حماقتی عجیب و غریب خودش را گول زده است. دلگیر بود، اما با این حال نمیتوانست بیش از آن خودش را به تارخ تحمیل کند. حداقل حالا نمیتوانست. تمام توانش را به کار برد تا قوی باشد و بعد ساکت سؤال کرد:
_ بجز دخترعمو پسرعمو بودن میتونیم دوست باشیم؟
تارخ دستانش را به کف پلههای مرمری تکیه داده و به ماهی که در وسط آسمان میدرخشید خیره شد. لحنش ترمشاهده کرد داشت.
_ میتونیم.
مهستا تبسمی زد. ترمتوجه شد لحن او که اذیتش کرده بود را به عمد نامتوجه شده گرفت.
_ میتونم بعنوان یه دوست ازت یه سوال بپرسم؟
تارخ کنجکاو نگاه کوتاهی به او انداخت. از نزدیک میتوانست ابروهای رنگ شدهی او را بهتر تشخیص دهد.
_ میتونی.
مهستا کمی در سؤال کردن سوالش مکث کرد و نهایتا زیر لب نجوا کرد:
_ افرا… همون دختری که برات تولد گحرکت کرده بود. اون تو تصمیمات تاثیر داره؟ منظورم اینه که دوسش داری؟
تارخ از سوال مهستا شوکه و کلافه شد. یک کف دستش را از روی پله جدا کرده و با همان کلافگی لای موهایش برد. چه جوابی باید به مهستا میداد؟ وقتی خودش هم نمیخبر داشت جواب چیست. یا شاید هم جواب را میاطلاع داشت و از اینکه آن را بر زبان بیاورد هراس داشت. افرا برایش مهم بود. آنقدر مهم بود که وقتی گوش داده بود مسعود قصد تمایل داشتگاری از او را داشته است بهم ریخته بود. مسعود لایق افرا نبود. حتی اگر مقابل مهستا هم انکار میکرد باز هم نمیتوانست خودش را گول زده و به خودش بقبولاند که افرا اهمیتی برایش ندارد. خاموشی را شکست و نگذاشت مهستا بیشتر از آن منتظر بماند.
_ تصمیمی که گحرکت کردم قبل از آشناییم با افرا بود. وقتی از ایران حرکت کردی متوجه شدم تو فقط برام دختر عمو میمونی.
مهستا لبخند زد.
_ جواب سوال اصلیمو ندادی.
تارخ به تنش حرکت داد تا از جایش قد بلند شود.
_ جوابش فرقی به حال تو نمی…
جملهاش با کشیده شدن صوتی گوشیاش ناقص ماند. گوشی را از جیبش بیرون آورد و به اجبار مجدد قد بلند نشده سرجایش نشست. با مشاهده کردن شمارهی افرا روی صفحهی گوشی و در آن وقت شامگاه شوکه شد و بیاختیار لب زد:
_ چه حلال زاده.
همین جملهی زیرلبیاش باعث شد تا حواس مهستا به سمتش جمع شود. دوست نداشت کنار مهستا جواب افرا را دهد، ولی این فکر که تماس او در این ساعت از شامگاه ممکن است حامل خبر ناخوشایندی باشد دلواپسی به وجودش تزریق کرده و باعث شد تند و بدون اتلاف وقت تماس را وصل کند. همین که “الو” بیان کرد و بلافاصله آوای پرانرژی و سرخوش افرا را متوجه شد از حجم قابل توجهی از مضطربیهایش کاسته شد.
_ سلام جناب نامدار. خوبین؟ از خواب بیدارتون کردم؟
تارخ یک تای ابرویش را بالا داد.
_ سلام. نه بیدار بودم. چیزی شده؟ نصفه شبی چرا زنگ زدی؟
افرا لبخند زد.
_ بسوزه پدر ترس و وحشت. از ترسم دلو زدم به دریا و اظهار کردم خبر بدم بهت که فردا نمیتونم بیام مزرعه که خدایی نکرده مثل سری قبل کلی بد و بیراه نشنوم.
گوشهی دیدهان تارخ از دل پر او و غر زدنهای ریزش چین خوردند.
_ باور کنم تو از من حساب میبری؟ یا میترسی؟
افرا خونسرد جواب داد:
_ اینطور فکر کن که برات احترام قائلم.
اینبار تارخ تبسمش را رها کرد.
_ بچه پررو. خب فردا برای چی نمیای؟ احیانا فکر نمیکنی یکم دیر خبر دادی؟
افرا با ذوق جواب داد:
_ وای دارم میمیرم از شادی. صحرا قبول شده. از صبح وقتی درک کردیم رو آسموناییم. وقتی فرود اومدیم مشاهده کردیم نصف شامگاه شده! فردام میریم اطراف شهر دور دور با دوستام به مناسبت همین اتفاق. اینکه نمیرسم بیام.
تارخ از شیطنتهای او پوفی کشید.
_ تبریک میگم. خود شهر عیبی داره که خارج از شهر میرین دور دور؟
افرا ریز خندید.
_ میخوای بیایم مزرعه؟ فقط تابلوی ورود خانمها ممنوع رو بردار.
تارخ پوفی کشید. افرا بود و شیطنتها و سر به هواییهایش.
_ مراقب خودت باش.
پشت تلفن سکوت برقرار شد. افرا از لحن خاص تارخ و میل داشتهاش شوکه شده بود. طول کشید تا به حالت عادی برگردد.
_ تو هم.
کف دستپاچه شده بود و بیشتر از آن توان ادامه دادن مکالمه را نداشت که سریع بیان کرد:
_ خداحافظ.
تارخ سریع صوتیش زد.
_ افرا…
نام افرا باعث شد تا توجه مهستا کامل معطوف تارخ شود. با دقت به نیم رخ او که رد کم رنگی از تبسم داشت خیره شد. لبخندهایش برای افرا قسطی نبودند؟
افرا به اجبار جواب تارخ را داد.
_ بله؟
تارخ با جدیت بیان کرد:
_ اسکای رو با خودت ببر. متوجه شدی چی گفتم؟
افرا اینبار اهومی زمزمه کرد و خیلی سریع تماس را قطع کرد. وقتی صوتی بوق اشغال در گوش تارخ پیچید گوشی را از گوشش فاصله داد. از جایش قد بلند شد.
_ بریم تو …
مهستا ملایم نجوا کرد.
_ جواب سوالمو گرفتم.
کف دستانش را درهم گره زد.
_ تو برو تو. من یکم دیگه میام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن