آرش بازویش را گحرکت کرد.
_ افرا خواهش میکنم به حرفم گوش بده. بعدشم فعلا یه کار مهم تر باهات دارم. خیلی مهم تر از وحیده. بهت قول میدم راجع به وحید خودم باهاش حرف بزنم. الان برو خواهرت رو صدا کن بریم رستورانی جایی. باید حرف بزنیم.
افرا با اخم بازویش را از کف دست او بیرون آورد.
_ چه حرفی؟
آرش نفسش را به بیرون فوت کرد.
_ میگم بهت. فقط جلوی تارخ سوتی نده. بگو از قبل هماهنگ کردیم بریم یکم خوش بگذرونیم. خب؟
افرا متعجب سر تکان داد و عصبی از رفتار تند تارخ و کلافه به ساختمان بازگشت.
خبری از لاله و علی نبود. احتمالا در طبقهی بالا مشغول تعویض لباس بودند.
صحرا با ترس روی یکی از راحتی ها جای گرفته بود و تارخ انگار که اتفاقی نیوفتاده است داشت سیگار میکشید.
افرا بدون اینکه توجهی به تارخ کند رو به صحرا گفت:
_ صحرا پاشو وسایلت رو بردار بریم. آرش بیرون منتظرمونه.
تارخ با گوش دادن آوای جدی افرا سرش را بالا آورد و به افرا خیره شد. آرش چه کاری با او داشت؟
سیگارش را داخل زیر سیگاری مقابلش خاموش کرد.
_ آرش چیکارت داره؟
خشک و رسمی جویا شده بود. افرا توجهی نشان نداد. به اجبار به سمت کاناپهای که تارخ جای گرفته بود حرکت کرد تا گیتارش را بردارد.
تارخ که بی توجهی او را دید اخم کرد.
_ دارم ازت سوال میپرسم.
افرا گیتارش را داخل کیف مخصوصش گذاشت و زیپ آن را کشید.
_ جویا شدی که جویا شدی من مجبور نیستم جوابت رو بدم.
تارخ غرید:
_ افرا…
افرا بی توجه به خشم او گیتار و کیفش را برداشت و به صحرا که با استرس نگاهشان میکرد اشاره کرد.
_ بریم.
تارخ سریع از جایش بلند شد.
_ تا جواب سوالمو ندادی پاتو از اینجا بیرون نمیذاری.
افرا نگاهانش را کوتاه بست و نفس عمیقی کشید تا بر خود مسلط شود. وسایلش را به کف دست صحرا داد و اضافه کرد:
_ تو برو تو ماشین من میام.
صحرا مضطرب زیر لب سؤال کرد:
_ مشکلی پیش نیاد؟
افرا شانهی او را فشرد.
_ نه خیالت راحت. برو منم میام پشت سرت.
صحرا با شک از آن ها فاصله گرفته و از ساختمان بیرون رفت.
وقتی صحرا راهی شد تارخ خودش را مقابل افرا رساند. با برآشفتهت سوالش را تکرار کرد.
_ آرش چیکارت داره؟
افرا دستانش را به کمرش زد و با تمسخر گفت:
_ الان این سوالتو جواب ندم نمیذاری برم؟
تارخ سرش را نزدیک صورت او برد. لحنش چنان جدی و پر از خشم بود که افرا برای یک لحظه واقعا از او هراسید.
_ افرا کاری نکن زبون درازت رو خودم کوتاه کنم.
با اینکه ترسیده بود ولی خودش را نباخت. با سرتقی تمام به نگاهان تیرهی تارخ که حالا تیره تر از قبل هم به نظر میرسید زل زد.
_ قرار داریم با هم. میخوایم شام بریم بیرون.
با لبخند ادامه داد:
_ بر خلاف اون شامگاه که تو همه چی رو زهرمارمون کردی مطمئنم با آرش بهمون خوش میگذره.
تارخ با خشمی که سعی در کنترلش داشت برای چند ثانیه به دیدهان افرا زل زد و بعد گفت:
_ تو چقدر آرش رو میشناسی که باهاش قرار میذاری؟
افرا پوزخندی زد.
_ من آرش رو خیلی بهتر از تو میشناسم. اونقدر میشناسمش که میدونم مثل تو عین آب خوردن کسی رو از نون خوردن نمیندازه.
با نوک انگشت روی سینهی تارخ زد.
_ من مطمئنم وحید اهل این حرفا نیست. خودتم اینو خوب میدونی، ولی ظاهرا عشق به این دختر چشاتو کور کرده، اونقدر که بهشدت راحت یه آدم بی گناه رو قصاص میکنی و شخصیتش رو لگد مال. اما جناب نامدار اینو یادت نره زمین خیلی گرده، آه این آدم دامنت رو میگیره. زیاد به خودت و قدرتت نناز.
تارخ از جملهی آخر افرا شوکه شد. میمیل داشت به او بگوید که مقابل وحید نمایش بازی کرده بود. میتمایل داشت بگوید که او راجع به ارتباطش با لاله اشتباه کرده است، اما جملهی آخر افرا باعث شد پشیمان شود. افرا جملهای بیان کرده بود که دردی بی اندازه به قلبش چنگ انداخته بود.
برای چه باید توضیح میداد؟ چرا باید خودش را تبرئه میکرد؟ مگر تنها گناهش این بود؟ مگر با توضیح دادن این موضوع از بار گناهانش کم میشد یا میتوانست حرف افرا را نقض کند؟ دختر مقابلش درست وسط خال زده بود، ولی خبر نداشت عذاب وجدان او بزرگترین تاوان زندگیش بود.
دستانش مشت شدند و فکش از حرص و غم لرزید، ولی با هر مصیبتی بود خودش را کنترل کرد. از مقابل افرا کنار کشید و غرید:
_ موعظه هات تموم شد از منبر بیا پایین. برو به خوش گذرونیات برس.
افرا دندان هایش را روی هم فشرد.
_ جنابعالیم تشریف ببر حواست رو بده به عشقت تا باعث اخراج چند نفر دیگه نشده.
منتظر جواب تارخ نماند و با خشم از ساختمان بیرون زد.
***
آرش منو را به سمت افرا که اخم هایش درهم بود و بی حوصله بنظر میرسید سر داد.
_ چی میخوری بد اخلاق؟
افرا با حواس پرتی به لیست غذا ها خیره شد. فکرش درگیر برخورد آخرش با تارخ بود. چرا از درک او عاجز بود؟
هر وقت میمیل داشت باور کند که تارخ بر خلاف جدیتش به اطرافیانش اهمیت میدهد اتفاقی رخ داده و او را دچار ترمشاهده کرد میکرد. با این وجود چرا نمیتوانست به تارخ حس بدی داشته باشد؟ چرا نمیتوانست از او متنفر شود؟ چه مرگش شده بود؟ برای چه از حرف های شتابزدهی که به او زده بود پشیمان بود؟
چرا حس کرده بود حرف هایش او را به شدت اذیت کرده است؟
اصلا حالش خوب نبود. کاش آرش حرف های مهمش را به مدت دیگری موکول میکرد.
آوای صحرا باعث شد تا نگاهش را از منو جدا کرده و سرش را بالا بیاورد.
_ خواهری خوبی؟
تبسمی به روی صحرا پاشید. هر چند زورکی.
_ خوبم. خستهم فقط.
سرش را به سمت آرش چرخاند.
_ آرش میشه بگی کار مهمت چی بود؟ حوصله ندارم. میخوام برم خونهمون.
آرش برخلاف همیشگی اینبار با جدیت به افرا خیره شد. بی توجه به جملهی او گفت:
_ افرا تارخ هیچ کاری رو بی قلبیل نمیکنه. اینقدر عصبی و آزرده نباش.
افرا پوزخندی زد.
_ بجز مواقعی که پای عشقش در میون باشه.
آرش ابروهایش را بالا داد.
_ تارخ عاشق شده منتها مطمئن باش اون دختر لاله نیست.
افرا دستانش را روی میز در هم گره زد و با جدیت اظهار کرد:
_ اگه لاله رو دوست نداشت منطقی تر راهی شدار میکرد. ظاهرا تو خبر نداری، ولی به احتمال زیاد رفیقت برای بار دوم قلبباخته شده.
آرش پوفی کشید. افرا بی حوصله تر از آن بود که با او بحث کند.
_ افرا الان موضوع مهم وحید نیست. لازم باشه خودم واسش کار جور میکنم. مشکل یکی دیگهس. یکی که اگه تارخ بفهمه چه غلطی کرده تیکه تیکهش میکنه.
صحرا با ترس به صورت آرش خیره شد.
_ منظورت مسعوده آره؟
آرش ناباور نگاهش را میان صحرا و افرا چرخاند.
_ خبر دارین؟
افرا بجای جواب دادن به سوال او جویا شد:
_ تو چطوری فهمیدی؟
آرش به دروغ جواب داد:
_ با تینا کار داشتم. اتفاقی متوجه شدمشون.
عمدا به افرا نگفت که خودش به خواستهی تارخ راجع به مسعود تحقیق کرده و به تینا برخورده است.
_ به تارخ چیزی نگفتی؟
حضور پیشخدمت باعث شد تا صحبت هایشان قطع شود.
وقتی سفارش دادند و گارسون رفت افرا جواب داد:
_ نه نمیدونم چرا، اما وحشت کردم بهش بگم.
آرش نفسش را با آسودگی بیرون داد. خطر از بیخ گوششان رد شده بود. افرا کار عاقلانهای کرده بود. فقط کافی بود تارخ بفهمد مسعود چه اشتباهی مرتکب شده است آنوقت خدا میدانست چه بلایی بر سر او میآورد. دنیای تارخ در وجود خواهرش خلاصه میشد و خوب میاطلاع داشت او بخاطر تینا کف دست به هر کاری میزد. برای همین هم خوشحال بود که افرا چیزی را لو نداده است. چون نمیتمایل داشت تارخ از سر خشمگینت کاری کند که بعدا پشیمان شود.
_ افرا این چیزی نیست که بشه از تارخ مخفیش کنیم. بالاخره دیر یا زود میفهمه. تارخ خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنی رو خواهرش حساسه. خیلی زیاد. اگه بفهمه قیامت به پا میکنه.
افرا آب دهانش را با ترس قورت داد. مطمئن بود آرش دروغ نمیگوید. همین چند ساعت قبل برخورد وحشتناک تارخ با وحید را دیده بود. آن هم بخاطر لالهای که آرش معتقد بود در رابطه با احساس تارخ به او اشتباه فکر میکرد. میخبر داشت آرش در رابطه با قیامتی که هشدارش را میداد لاف نزده بود.
با دلهره زمزمه کرد:
_ چیکار باید بکنیم؟
آرش با جدیت جواب داد:
_ با دوست پسرت حرف بزن…
افرا میان حرفش پرید:
_ مسعود دوست پسر من نیست.
آرش پوفی کشید.
_ افرا باید باهاش حرف بزنی. باید بگی لقمهی اندازهی دهنش برداره. تارخ جنازهی تینارم رو دوش مسعود نمیندازه. نه بخاطر سطح مالی و این حرفا. تارخ متوجه شده مسعود با تو دوست بوده. اگه بفهمه مسعود با وجود تو با تینا هم دوست شده زندهش نمیذاره. باید یه کاری کنی. من نمیتونم بیشتر از این این ماجرا رو از تارخ مخفی کنم. زیرا نمیتونم ریسک کنم و بذارم برای تینا اتفاق بدی بیوفته. ازت میخوام خودت این ماجرا رو یه جوری جمع و جور کنی.
افرا با صورتی وا رفته به آرش خیره شد و صحرا دلواپس پرسید:
_ اگه مسعود کوتاه نیاد چی؟
آرش به چشمان صحرا خیره شد.
_ اونوقت باید با تارخ نامدار در بیوفته. کله گنده های شهر با متوجه شدن اسم تارخ خودشون رو خیس میکنن. مسعود باید بسیار احمق باشه که بخواد با تارخ نامدار در بیوفته.
افرا از جملهی جدی آرش شوکه شد. آرش شوخی نمیکرد، اما چرا داشت تارخ را اینگونه توصیف میکرد؟ مگر تارخ چه کاره بود؟ حالا میفهمید اصلا تارخ نامدار را نمیشناخت. با شک لب هایش را تکان داد.
_ مگه تارخ چیکارهس؟
آرش در خاموشی فقط به چشمان افرا خیره شد.
سکوت آرش باعث شد تا ترسش بیشتر شود. قلبهرهای که در جانش رخنه کرده بود از لحنش هویدا بود.
_ با توام آرش؟ پرسیدم تارخ چیکارهس؟
آرش یک تای ابرویش را بالا داده و با جدیت بیان کرد:
_ قاتل زنجیرهای!
نگاه چپ چپ افرا را که مشاهده کرد ریز خندید.
_ چیه؟ تو نمیدونی تارخ مزرعه داره؟
افرا غرید:
_ چرا باید از یه مزرعه دار ترسید؟ درست حرف بزن ببینم چی به چیه.
آرش سرش را به سمت صحرا چرخاند.
_ خواهرت چرا اینهمه بد اخلاقه؟
صحرا اخم کرد.
_ چرا جوابش رو نمیدی؟
آرش پوفی کشید.
_ ظاهرا تو بدتر از خواهرتی. چتونه دخترا؟ تارخ خلافکار نیست. نترسین، ولی خب عموش نامی خان از اون کله گنده های روزگاره. از اونا که با یه تلفن وزیر جا به جا میکنن. پس در نتیجه کسی که بخواد با این خاندان در بیوفته عملا مغز خر خورده.
کف دستانش را روی میز درهم گره زد.
_ ببین افرا من خیلی راحت میتونستم همه چی رو بذارم کف کف دست تارخ. تارخ تنها رفیقمه. وقتی میدونم چقدر روی خواهرش حساسه یعنی تا همینجا هم که بهش نگفتم چخبره به مسعود لطف بزرگی کردم. باهاش حرف بزن بگو دور تینارو خط بکشه. وگرنه معلوم نیست بعدش چه فاجعهای بار بیاد.
افرا با صورتی وا راهی شده سرش را میان کف دستانش گرفت. میتوانست بگوید بخاطر فریب کاری مسعود از او متنفر شده است، ولی نفرتش به اندازهای نبود که بخواهد او از این ماجرا آسیبی ببیند. از لعن و نفرین و آرزوهای بد برای دیگران متنفر بود. این هم از ضعف آدم ها نشات میگرفت که وقتی دستشان به جایی بند نبود شروع میکردند به لعن و نفرین.
صحرا صندلیاش را کنار افرا کشید.
_ افرا خوبی؟
افرا میل داشت جواب صحرا را بدهد که گوشی آرش زنگ خورد.
بی اختیار به او نگاه کرد.
آرش کوتاه به صفحهی گوشیاش خیره شد و با تعجب تماس را جواب داد.
_ سلام. چی شده؟
لحن جدی تارخ که پشت خط بود باعث شد تا مضطرب شود.
_ کجایی؟
خودش را نباخت. خونسرد جواب داد:
_ با دخترا اومدیم شام بیرون. اضافه کردم که بهت…
سوال بعدی تارخ اضطرابش را بالا برد. اصلا قلبیل تماس او را درک نمیکرد.
_ همون پاتوق همیشگیت؟
بجای جواب دادن به سوال تارخ سؤال کرد:
_ چی شده تارخ؟
صوتی بوق های ممتد که نشان از قطع شدن تماس را داشت باعث شد آرش گوشی را از گوشش جدا کند، ولی قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید با دیدن نگاه بهت زدهی افرا که درست جایی در پشت سرش قفل شده بود تعجب کرد و سرش را به عقب چرخاند و با مشاهده کردن تارخ که با اخم هایی عمیق به سمتشان میرسید بی اختیار تپش قلب گراهی شد.
تارخ آنجا چه میکرد؟ واهمه داشت از اینکه از جریان مسعود با خبر شده باشد وگرنه قلبیلی برای این اخم ها نمی مشاهده کرد.
کنار میزشان که رسید همه به قدری شوکه بودند که بدون گفتن چیزی تماشایش کردند و نهایتا صحرا با صدایی ملایم سلام داد.
تارخ سرش را برای صحرا تکان داد.
_ علیک سلام.
بی تعارف پشت میز جای گرفت.
جدیتش باعث شد تا آرش آب دهانش را قورت داده و بپرسد:
_ چی شده؟ اینجا چیکار میکنی؟
تارخ عاقل اندر سفیه به دیدهان آرش خیره شد.
_ تو رستوران چیکار میکنن؟ شما اومدین چیکار؟ منم واسه خاطر همون اومدم.
کف دستش را بالا آورد.
_ البته بعد از شام با جنابعالی هم کار دارم.
آرش وانمود به خونسردی کرد و خدا را شکر که همان لحظه پیش خدمت از مسیر رسید. کنار تارخ از حرکت ایستاد و با چاپلوسی اظهار کرد:
_ خیلی خوش اومدین جناب نامدار…
منو را به سمت تارخ گراهی شد.
_ بفرمایین. من در خدمتم.
تارخ منو را پس زد. این رستوران پاتوق همیشگیاش با آرش بود. قرار های کاریاش را هم اکثرا در این محیط برگزار میکرد. برای همین کل کارکنان او را میشناخسریع و او هم به اندازهای از غذاهای آنجا شناخت داشت که نیازی به منوی غذا نداشته باشد.
_ یه پرس از کبابای مخصوصتون لطفا.
پیشخدمت سر تکان داد.
_ امر دیگهای نیست؟
تارخ سرش را به نشانهی نه تکان داد. وقتی پیشخدمت از میزشان دور شد سرش را به سمت افرا چرخاند.
صورت درهم و اخم های عمیق روی پیشانی او با اضطراب و ترسی که در نگاهان او هویدا بود باعث تعجبش شد.
موضوع چه بود؟
با اخم پرسید:
_ ظاهرا بهشدت بهت خوش نگذشته. چی شده؟ اخمات چرا تو همه؟
آرش وحشت کرد افرا چیزی لو دهد. برای همین بلافاصله بجای افرا جواب داد:
_ از کف دست تو شاکیه دیگه. دورهمی رو کوفتمون کرد.
تارخ همانگونه که به صورت درهم افرا خیره بود پوزخندی زد.
_ حتما بخاطر وحید؟
افرا از لحن تارخ حرصی شد.
_ تو این شهر رستورانی جز این جا نبود بری شام میل کنی؟ اصلا چطور قلبت اومد دلدادگیت رو با اون پای زخمی ول کنی به حال خودش؟
تارخ شمرده شمرده از لای دندان های کلید شدهاش غرید:
_ بار آخرته اون دخترو میچسبونی به من. راجع به وحیدم وقتی چیزی نمیدونی بشین سر جات نظرم نده.
افرا شتابزده از جایش کشیده شد.
_ بریم صحرا… مزاحم شام میل کردن جناب نامدار نشیم.
تارخ پوفی کشید. از لجبازی های افرا به ستوه آمده بود. خودش هم نمیاطلاع داشت در این رستوران چه غلطی میکرد، ولی تمام طول مسیر رساندن لاله و علی به عمارت چنان فکرش درگیر افرا و حرف هایش بود که نتوانسته بود به خانه بازگردد حتی به حرف گلی که گفته بود نامی خان منتظرش است هم اهمیتی نداده بود. فقط قلبش میخواست بداند افرا و آرش در کجا مشغول خوش گذرانی هسسریع.
از جایش قد بلند شد و با جدیت رو به صحرا گفت:
_ صحرا جان بشین. من با خواهرت کار دارم. شام بخوریم همگی با هم میریم.
ابروهای آرش بالا حرکت کردند. استرسش از بین راهی شده بود. حالا خوب میدانست تارخ آنجا چه میکرد و از این بابت به شدت خرسند بود. تارخ روی افرا حساس بود. هر چقدر هم این موضوع را انکار میکرد باز هم میشد از راهی شدارش توجه خاص و اهمیتی که به افرا میداد را درک کرد.
با لبخندی که روی لب هایش نقاشی شده بود سرش را به سمت صحرا چرخاند.
_ صحرا بشین بهم بگو ببینم کنکور رو چطور دادی؟ من که کلی خاطرات مشتی از کنکورم دارم دختر.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن