***
دستگاه را از برق کشید و به زن تذکر داد:
-رضایی اون دستگاه و خاموش کن بعد برو…
با نگاهی کوتاه بار دیگر کارگاه را از نظر گذراند و با صوتی فرهمند به طرف در برگشت:
-بدو دختر ماهم بریم که وقت ناهار.
سری به نشانه موافقت تکان داد و به همراه فرهمند به عنوان آخرین افرادی که کارگاه بسته بندی را ترک میکردند وارد محوطه شدند.
آفتاب مرداد ماه به طور مستقیم بر سرشان می تابید و آنقدر هوا گرم بود که حس میکرد حتی از سیمان های کف محوطه هم حرارت بلند میشود.
بی طاقات از هُرم گرمایی که به صورتش میخورد پایین مقنعه سرمه ای رنگش را در دست گحرکت کرد و چند بار تکان داد و با چشمانی جمع شده از شدت نور خورشید رو به آسمان صاف و آبی غر زد:
-خدایا باز درهای جهنم تو باز کردی ها..!
فرهمند که اوضاعش از او بدتر بود کمی با پرهای چادرش خودش را باد زد و با قدم هایی تند شده اظهار کرد:
-انگار داره از آسمون آتیش میباره..بیا بریم تو تا تبخیر نشدیم.
به پیروی از فرهمند قدم هایش را تند کرد.
تن خیس از عرقش طالب دوش آب سرد بود و کاش امکان دوش گحرکت کردنش وجود داشت.
اما خب تا نوبت او دو روزگاری مانده بود.
در هفته فقط دوبار اجازهی دوش گراهی شدن داشت و تازه همان هم با کلی اعمال شاقه و ولی اگر بود..
کل وقت استحمامشان نباید از ۱۵ دقیقه بیشتر میشد وگرنه جریمه میخوردند و در آن ۱۵ دقیقه هم تنها کاری که از دست آدم بر می رسید گربه شور کردن بود و بس.
پس از ۱۰ دقیقه که معطل بازرسی بودند بالاخره وارد دالان شد.
-جانا
با صوتی فرهمند به طرفش برگشت و سوالی نگاهش کرد.
فرهمند چادر مشکی اش را از دورش باز کرد و همانطور که مقنعه چانه دار سبز رنگ را در زیر گلویش آزاد میکرد،لیست زندانی هارا در کف دستش گذاشت و علیپور را که به روی یکی از صنقلبی های به اصطلاح کافی شاپ دالان جای گرفته بود نشان داد.
-بی زحمت همین لیست و بده مهناز.
منم برم اتاق پرسنل یه دوش بگیرم که هلاکم ،گرما زده نشم خیلیه…
و با قدم های کشیده بی آنکه منتظر جوابی از جانب او بماند از دالان وارد اتاق پرسنل شد.
لحظه ای به جای خالی فرهمند چشم دوخت و بی آنکه حتی به چک لیست نگاهی بیاندازد به طرف علیپور قدم برداشت.
علیپور با دیدن نزدیک شدن جانا که به تنهایی به طرفش میامد با تاسف سری تکان داد .
-دوباره که چک لیست زندانی ها دست تو دختر؟
در جواب علیپور شانه ای بالا انداخت:
-والا من بی تقصیرم ..
علیپور چک لیست را از کف دستش گراهی شد وهمانطور که اسامی را چک میکرد بیان کرد:
-آخرش حنانه با این سر به هوا بازی هاش جفت تون و به دردسر میندازه.
ده بار گفتم اون حتی اگر به زور هم خواست بهت بده این جور مدارک هارو تو قبول نکن.
اتفاق که خبر نمیکنه ، از قدیم هم که گفتن هرچی سنگ مال پای لنگ…
حالا که بهت عفو خورده و نزدیک آزادیته باید خیلی بیشتر حواس تو جمع کنی…
لبخند تلخی از قلبسوزی و مهربانی زن کنج لبش جای گرفت..
چه دل خوشی داشت!
بالفرض که حکمش باطل هم میشد..انگار پشت این دیوار ها چه خبر بود!
اگر به او بود که ترجیح میداد بقیه عمرش را هم در همین زندان میگذراند.
حالا که میدید فکر بدی هم نبود! با یه خرابکاری کوچک حکمش لغو میشد و آسوده خاطر میتوانست یک سال دیگر را در همین جا سپری کند و برای سال های بعدش هم خدا بزرگ بود دیگر..
آخر بیرون از اینجا کاری برای انجام دادن نداشت که..
نه کسی در انتظارش بود و نه او مشتاق متوجه شدار کسی…
-اگه همه مدارک کامل و درسته من برم؟
علیپور بار دیگر چک لیست را از نظر گذراند با دستی به بازوی دختر بدرقه اش کرد:
-درسته، برو ناهار تو بخور تو هم خسته شدی .
سلانه سلانه در طول دالان به راه افتاد و یکی یکی بندها را شمرد تا به بند ۸ رسید.
با متوجه شدن احمدی که طبق معمول اخم کرده کنار در نگهبانی میداد ابرویی بالا انداخت :
-حاج خانوم احمدی،اگر که بشه این درو باز کنین من بیام تو که دیگه نای سرپا ایستادن ندارم..!
احمدی با دیدن جانا از جایش کشیده شد و با اخم کلید را درون در چرخاند.
-بقیه هم بندی هات چند دقیقه است که رسیدن تو کجا بود که این موقع داری میای ؟
همینش کم بود..حالا کی حال توضیح و تفسیر برای احمدی را داشت؟
به اجبار با تبسمی وا رفته مقنعه اش را صاف کرد و سعی کرد تاخیرش را ماست مالی کند.
-والا با خانوم علیپور و فرهمند بودم کارم داشتن ..میتونین ازشون بپرسین.
احمدی با نگاهی چپ چپ سرتاپای دختر را از نظر گذراند و با تعلل در را باز کرد و تشر زد:
-بار آخرته ول میچرخی تو دالان، دفعه دیگه برات تاخیری میزنم.
سری به نشانه متوجه شدن برای زن تکان داد و با قدم های که از خستگی به روی زمین کشیده میشدند به طرف سلولش جاده افتاد .
-بـــَــــــــه چشم زیبا ،بالاخره خوش و بشت با از ما بهترون تموم شد؟
کف دست ریحان را از دور گردنش باز کرد و با ترش رویی گفت:
-تو که باز بوی گه گراهی شدی ریحان..این چه وضعشه! ده بار اضافه کردم اسپری بزن .
ریحان با لب و لوچه ای آویزان سرش را زیر بغلش فرو کرد و بو کشید.
و به ثانیه نکشیده صدای جیغ جیغویش سلول را پر کرد:
-غلط کردی،بو نمیدم که عنتر..
مقنعه و مانتویش را در آورد و روی تختش پرت کرد .
و همانطور که با دست خودش را باد میزد به طرف دختر برگشت.
-پس این بوی گند چیه که میاد ؟
ریحان چینی به دماغش داد:
-والا من که هیچ بویی نمیفهمم ..
تو باز اون رگ فیس و افاده دارت گل کرده ،زر میزنی برای خودت،باشه تو با کلاس تو قشنگ تو مانکن …اصلا تو جنیفر منم اقدس
انگشت اشاره اش را روی پیشانی دختر فشار داد و سرش را به عقب هل داد:
-کم حرف بزن جوجه،سرم و بردی..بقیه کجان؟
-رفتن کمک برای غذا..
با آوای سوت نگهبانان که نشانهی مدت ناهار بود هردو دختر زیر دیدهی نیم نگاهی بهم انداخشتابزده و به ثانیه نکشیده،هردو درحال دویدن و تلاش برای گحرکت کردن جایی نزدیک به تنها کولر آبیِ سراسری که در سالن وجود داشت و مشرف به تک تلویزیون بند بود، بودند.
ریحان که با نیم قدم جلوتر برنده این رقابت بود زبانش را تا ته برای جانا درآورد و همانطور که روی زمین مقابل کولر چهار زانو میزد با نیش باز شده تا بناگوشش چند بار ابروهایش را بالا پایین کرد و بیان کرد:
-جای بشقابم و که میدونی دیگه؟
جانا حرصی برای ریحان دهانی کج کرد و پا کوبان به سمت سلولشان برگشت.
– کانادا پرتقالی یادت نره..
بی آن که به طرف ریحان برگردد دستش را بالا برد و انگشت وسطش را با سخاوت تمام نشان دختر داد.
ریحان بی تفاوت آوایش را روی سرش انداخت:
-جانا شیشه ای بگیری هاا…تنگ بازی در نیار. زیبا نگاه کن ببین کدومش خنک تره ..!
کیسه ی پارچه ای بشقاب هایشان را برداشت و همین که خواست ازدر بیرون برود سینه به سینهی حنا که ساک به کف دست قصد وارد سلول شدن داشت را دررسید.
کی برگشته بود؟
بی حرف یک قدم عقب کشید و تمایل داشت بی تفاوت از کنار دخترک رد شود که حنا زود تر کف دست جنباند و جلویش را گحرکت کرد:
-هنوز تو قیافه ای ژیگول ؟
چپ چپ به دخترک شرته پوش که با حالت بدی آدامسش را میجوید خیره شد و با صوتیی گرفته سرد پچ زد:
-بکش کنار ..
حنا تابی به سر و گردنش داد و با نیشخندی قرار گرفته بر گوشهی لبش خودش را جلو کشید و جایی در حوالی گوشش پچ زد :
-قلبم برات تنگ شده بود طوله ..وا بده دیگه !
جانا مور مور شده گردنش را به طرفی کج کرد و با خنده دستانش را باز کرد و رو به دخترک گفت:
-بِچ ، بیا بغلم ببینم کدوم گوری بودی تو …
حنا با سرخوشی ساکش را انداخت و دو دوست با بیقراری پس از چند روز هم دیگر را در آغوش کشیدند.
ربع ساعت بعد همگی نشسته بر سر سفره ای که سرتا سر بند پهن شده بود در حال خوش و بش و بگو بخند بودند.
سپیده درحالی که عاروق کشیدهی میزد بیان کرد:
-آ…سب حیوان نجیبی است…
حنا با تک خنده ای گفت:
-جـــــون..ناز نفست.
ریحان برای لحظه ای دست از خوردن کشید وهمانطور که زیر چشمی به قیافه ترش کرده بقیه نگاه میکرد با تشر به حنا گفت:
-بهشدت کار خوبی میکنه تشویقشم میکنی؟
حنا بی تفاوت گازی به سیب زمینی آب پزش زد :
-از در عقب صنقلبی جلو!
شل کن خواهرم لذت شو ببر.
آتنا که با کار نفیسه دیگر میلی به خوردن غذایش نداشت با اخم از جایش کشیده شد و همانطور که سفره را ترک میکرد بی شعوری حوالی سپیده کرد.
ریحان نگاه و ابرویی آمد:
-بفرمایید ناظهار کردم؟حالا از در جلو صنقلبی عقب ..نوش کن .
جانا با نیشگون مقداری از نمک ریخته شده روی سفره را برداشت و روی سیب زمینی و تخم مرغش پاشید :
-آتنا چون تازه وارده یکم بد قلبی میکنه ، وگرنه یکی دوماه دیگه وضعش از سپیده بدتره..نمیخواد جوش اون و بزنید.
غذاتون و بخورین بریم یکم استراحت کنیم .یه ساعت دیگه شیفت بعد از ظهر شروع میشه.
ریحان در جواب جانا نگاهانش را در کاسه چرخاند و نی نوشابه اش را به دهان گحرکت کرد و آخرین قطرات نوشابه را با آوای خُر خُری بالا کشید .
و همانطور که تکیه اش را به دیوار میداد بیان کرد:
-آخیش..همه کیف نوشابه به همین چند قطره آخرشه ،دمت قیژ جانا چسبید.
جانا میل داشت در جواب ریحان نوش جانی زمزمه کند که سمیه درحالیکه کنترل به کف دست صدای تلویزیون را تا آخرین حالت ممکن زیاد کرده بود داد کشید.
-ساکت ساکت … الان شروع میشه.
حنا پوزخندی زد:
-همچین صوتشو جر میده که الان شروع میشه انگار قرار امریکن تلنت براش پخش کنن ..
اخبار شبکه یک که دیگه این کاما بازی هارو نداره..!
سمیه که صدای دختر را متوجه شده بود کف دست به کمر توپید:
-دلخوری؟
میتونی گور تو گم کنی تو سلولت و دکمه سیک تو فشار بدی .
با آرنج سلقمه ای به پهلوی حنا که آماده یک دعوای آنچنانی بود زد:
-به خدا اگه بخوای دعوا مسیر بندازی حنا دیگه نه من نه تو…
بتمرگ سر جات دیگه!
خوشت میاد نیومده بیوفتی انفرادی؟
به توچه که میخوان چی نگاه کنن چیکارشون داری؟
حنا در حالی که حس میکرد از شدت خشم از گوش هایش دود بلند میشود رو به جانا که نگران نگاهش میکرد اضافه کرد:
-من این پتیاره پاچه ورمالیده رو بدجوری سرجاش مینشونم.یه هفته ده روز نبودم دُر برداشته زنیکه ی تخم حروم …
جانا نفسش را پر حرص خالی کرد و سریع سریع بشقاب هایشان را در کیسه چپاند.
حنا را خوب میشناخت و قبل از آن که فاجعه ای بار بیاید باید دختر را از آنجا دور میکرد.
-حالا من هرچی میگم نره این میگه دو قلو میخواد بزاد…
پاشو،پاشو جل و پلاست و جمع کن برگردیم تو دخمه مون به ما نیومده یک روز مثل آدمیزاد غذا بخوریم.
این را گفته و خم شد بازوی دختر را در دست گرفت و به زور خواست کشیدهش کند که صدای هیجان زده ریحان و پشت بندش دختر ها توجه اش را جلب کرد…
-اوووف یااااااا این چیه دیگه ..
-لعنتی چه قدر خوشتیپ ننه اش فداش بشه خارجیه؟
کنجکاو شده برای مشاهده کردن کسی که سرو صوتی دختر ها را بلند کرده بود به طرف تلویزیون برگشت و اولین چیزی که نگاهش را گراهی شد دختر زیباروی محجبه ای بود که با لبخند ایستاده و بعد …
مسخ شده مات ماند
بازوی حنا از میان انگشت های بی حس شده اش پایین افتاد .
بی نفس قدمی به سمت تلویزیون برداشت .
اشتباه میمشاهده کرد دیگر…
شباهت احمقانه..
قدمی دیگر و..
خون در رگ هایش منجمد شد..
خودش بود ..
خود لعنتی اش..
آوای رسا و بم مرد که در گوشش نشست بغض کرده،ناباور این بار قدمی رو به عقب برداشت.
بی اجازه زهر تلخی ازگوشهی چشمش پایین چکید و ناخودآگاه خیره در دیدهان تافی رنگ مرد قلب زد:
-نامرد..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن