پس به خاطر آبان هم که شده ناغافل تشر زد:
-چرا با بازپرس پرونده ات همکاری نمیکنی جانا؟ تا کی میخوای اینجا بشینی ؟بس نیست این همه خاموشی؟خفه نشدی از حرف نزدن!
آبان بهت احتیاج داره،پدرومادر و برادر کوچیک ترت بهت احتیاج دارن.
اینجا الکی بر اساس یه سری مدارک بی پایه گیر افتادی،نه حرف میزنی ،نه چیزی می نویسی این چه لجبازی احمقانه ای که مسیر انداختی؟
به نظرت با اینکارات جاوید زنده میشه؟
با کی لج کردی آخه تو؟کجاس اون دختر قوی و با روحیه ای که من میشناختم؟
ببین چی به سر خودت آوردی که من وارد اتاق شدم نشناختمت …
فکر میکنی روح جاوید با دیدن تو،تو این وضعیت در ساکتش؟
نفس عمیقی کشید و آهسته تر ادامه داد:
-میدونم چه قدر برات سخت.میدونم که چه قدر به جاوید وابسته بودی..آبان همواره سر این قضیه نالان بود و میاظهار کرد نمیدونم با وابستگی بیش از حد این دوتا چیکار کنم و حق هم داشت،اصلا خودتو تو آینه مشاهده کردی…؟
پوستت مثل میت ها کبود شده..
با سری پایین افتاده به حرف های کاوه گوش میداد و فکر میکرد او به این چیزها فکر نمی کند؟
کاوه از پوست کبود شده اش حرف میزد و نمیخبر داشت اوی بی خواب و خوراک شده،هر شب در سوگِ غم از کف دست دادن جاویدش میمرد و هرروزگار در فراق آبان و خانواده اش دق میکرد..؟
کاوه با متوجه شدن جانا که در فکر فرو رفته بود ،فرصت را غنیمت شمرده و پرونده وکالتش را از کیفش خارج کرده و روی میز مقابلش پرت کرد. :
-هیچ میدونی تو این پرونده تو مضنون اصلی قتل جاویدی؟
میدونی تنها اثر نگشتی که روی آلت قتاله پیدا شده اثر انگشت تو؟
این حرف شاید برای منی که میشناسمت مثل جوک بمونه ،ولی میدونی برای قاضی و بازپرس پرونده ات،حکم یک مدرک محکمه پسند، برای محکوم کردنت و داره ؟
دستی به ته ریشش کشید و محتاطانه ادامه داد:
-تواز موقعیت عمو خبر داری..میدونی که بهشدت ها نگاه شون دنبال جایگاه آبانِ و کم نیستن آدمایی که از حذف آبان سود بیشتری نصیب شون می شه و نبود آبان و به بودنش ترجیح میدن…
سپس ولوم صدایش را پایین آورد:
-و چیزی که ما حدس میزنیم اینه که تو و برادرت قربانی یه نقشه ی از پیش تعیین شده شدین و هدف اصلی اونایی که این ماجرا رو جاده انداختن سوقصد به جون آبان بوده.
و متاسفانه اگر همچین چیزی حقیقت داشته باشه،یعنی حتی همین الان که دارم با تو حرف میزنم هم جون آبان در خطره…
پس خواهش میکنم فقط و فقط به خاطر آبان ،آبانی که خوب میدونی به خاطر تو حاضر شد تو روی عمو و زن عمو در بیاد و ازهمه چیزش کف دست بکشه..!
کمک کن مجرم اصلی و پیدا کنیم ، نمیخوام تورو تحت فشار بزارم جانا،وضعیت تو درک میکنم اما تو هم درک کن وبه خاطر خودت و آبان قبل از این که برای انجام هر کاری دیر بشه کف دست از سکوت بردار و کمک کن تا مجرم اصلی کف دستگیر بشه.
در خاموشی به حرف های کاوه گوش میداد
حرف هایی که ذهن آشفته اش را مجبور به نشان دادن واکنش می کرد.
جاوید را دلبسته شد و در غم فراقش جگرش می سوخت و کاری از کف دستش بر نمی رسید.
جانش به جانٍ بی جان شده پدرش بند بود ..
ولی آبان فرق میکرد..
شاید جان و جسمش متعلق به خانواده اش بود..
ولی او همچراکه فاوِست* که روحش را به شیطان فروخته بود، با تمام وجود روحش را تسلیم آبان کرده و در عوض محبت ابدی اورا از آن خود کرده بود.
با خود که تعارف نداشت اگر الان سر پا بود ،اگر همین اندک امید برای زندگی را در خود حس میکرد،فقط و فقط به خاطر آبان بود و بس.
و حالادر ذهنش گذراندن به نبودن آبان هم برای قبض روح شدنش کافی بود.
کاوه که اثر حرف هایش را به وضوح در چهره دختر میدید فرصت را از کف دست نداده و به سرعت کاغذ و خودکاری جلوی جانا گذاشت و امیدوار بیان کرد :
-اگر نمیخوای حرف بزنی اشکال نداره درک میکنم …اما برام بنویس ،هرچیزی که یادت میاد،بی اهمیت ترین چیز ها و کوچیک ترین جزئیات هم برامون مهم و میتونه کمک مون کنه.
لب های خشک و ترک خورده اش را با سر زبان تر کرد و با ترمشاهده کرد نگاهش را به خودکار و ورقه کاغذ دوخت.
کاوه با اخم هایی در هم آرنج هایش را روی میز اهرم کرد و از دهن این دختر باید با انبر حرف می کشید.
سری تکان داد و به طرف جانا روی میزخم شد وآخرین تیرش را رها کرد :
-من نمیدونم داری به چی فکر میکنی جانا،قلبیل ترمشاهده کرد تو هم نمیفهمم اما کاری نکن که پیش من عاشقیت به آبان زیر سوال بره ودرباره ات دچار سوتفاهم بشم!
زیر نگاهی نگاهی به کاوه انداخت و با نفس کوتاهی ناچار کف دستانش را که تمام مدت در زیر چادر پنهان کرده بود بالا آورد و بی حرف نگاهش را جایی درحوالی یقه ی سفید و اتو کشیده ی مرد بند کرد.
گم کردن صدایش به یک کنار ..او حالا حتی توانایی نوشتنش را هم از کف دست داده بود .
نگاه ناباور کاوه به روی کف دست گچ گحرکت کرده شده ی جانا جای گرفت و لحظه ای بعد صوتی برآشفته اش در اتاق پیچید :
-چه بلایی سر دستت اومده؟
نگاهش از یقه کاوه سر خورده و به روی دست تازه گچ گحرکت کرده شده اش که هنوز از درد کوفتگی ذوق ذوق می کرد کشیده شد.
-به من نگاه کن جانا،تو این خراب شده چه خبره؟
چه بلایی سرت آوردن !
نگاهش با تلخی در نگاه کاوه گره خورد.
با مشاهده کردن نگاه دلواپس و برآشفته کاوه ، غریبانه چانه اش از بغض لرزید و چه قدر شبیه آبانش نگاه میکرد..!
لعنت به این شامگاهاهت عجیب غریب دیدهانشان…
چانه ی جانا که لرزید خشم در وجود مرد پیچید :
-اذیتت میکنن آره؟این لعنتی ها اینجا دارن اذیتت می کنن و تو آوات در نمیاد ؟
میدم پدرشون و در بیارن ،کارشون به جایی رسیده که جرئت میکنن با عروس مجد ها همچین راهی شداری داشته باشن؟
تو مُردی یه زنگ به من بزنی؟
سه هفته اس دارم خودم و به آب و آتیش میزنم که قبول کنی درمیل داشت ملاقات منو و حالا با کف دست شکسته جلوی من جای گرفتی؟
فکر کردن بی صاحابی که زدن کف دست تو شکستن صوتتم در نمیاد ؟
تبسم تلخی از این حجم نگرانی کاوه روی صورتش نشست و چه قدر حمایت هایش بوی حمایت های جاوید را میداد.
از شدت خشم عرق کرده بود و خودش هم علت این برآشفتهتی که در وجودش قل می زد را درک نمی کرد.
نگاه درمانده جانا ،برای او یادآوری نگاه کسی بود که سال ها پیش،درست همانند جانا مقابل او روی یکی از همین صندلی های لعنتی جای گرفته و حالا حتی خاطره آن نگاه ها نیز عرق سرد بر تیره پشتش مینشاند و او یک قربانی دیگر نمی تمایل داشت.
نگاه خشمگینش را به دست جانا دوخت و باید خودش را کنترل میکرد ،خوب می اطلاع داشت چگونه و چطوری باید از خجالت آنهایی که این بلا را سر دخترک آورده بودند در بیاید.
کارشان به جایی رسیده بود که جرئت کنند روی عروس مجد ها دست کشیده کنند؟
کاوه نبود اگر دمار از روزگارگار تک تک شان در نمی آورد.
خشمگین از نگاه آب افتاده دختر تشر زد:
-بنویس جانا..بنویس.
فقط یه چیزی بنویس که بتونم تو رو از این خراب شده بکشم بیرون..
تحکم صدای کاوه جانا را وادار به برداشتن خودکار کرد.
نمیاطلاع داشت چه باید بگوید.
اصلا از کجا باید شروع میکرد؟
نگاه خاموشش خیره به کاغذ سفید و ذهنش درگیر ساخت واژهای بود که بتواند آن واقعه دهشتناک را توصیف کند.
با گذشت دقایق کاوه که دیگر طاقتش تمام شده بود از روی صنقلبی قد بلند شد و با کلافگی در طول اتاقک ملاقات شروع به قدم زدن کرد.
با آوای کشیده شدن صنقلبی بر روی موزائیک ها از هپروت خارج شد و با متوجه شدن قدم رو حرکت کردن های عصبی کاوه بالاخره با هرجان کندنی که بود نوشت:
-وقتی رسیدم خونه….در باز بود …
چپ کف دست بود و نوشتن با دست راست برایش سخت،لرزش بی ولین کف دستش هم مزید بر علت شده بود که خط کج و ومعوج شده اش ناخوانا تر به نظر برسد..
ولی همان هم برای کاوه که با متوجه شدن اولین چرخش خودکار به روی برگهی سفید خود را به جانا رسانده و هر واژه را بلیعیده بود، کافی بود.
پس بدون آنکه فرصت را از کف دست بدهد سؤال کرد:
-تو راه خونه،تو کوچه یا تو لابی یا آسانسور کسی و ندیدی که به نظرت مشکوک باشه یا آشنا؟
با سوال کاوه در فکر فرو رفت و ثانیه ای بعد کف دستش روی کاغذ لغزید:
-نمیدونم
کاوه سری به نشانه متوجه شدن تکان داد:
-یادت نمیاد؟اشکال نداره…بنویس برای چی حرکت کردی خونه؟
کمی تعلل کرد،آن روز قرار بود از نمایندگی برای نصب لوستر بیایند..پس نوشت:
-نصب لوستر..
و این شد سرآغاز پرسش و پاسخ هایی که انتها نداشت…کاوه میپرسید و جانا تلاش میکرد تا جواب دهد ،کاوه میسؤال کرد و در جواب بعضی سوال هایش جانا،جان میداد برای آنچه را که باید نوشتن.
ساعتی بعد کاوه دو،دوتا چهارتا میکرد برای جویا شدن سوال آخرش …
-اضافه کردی وقتی که رسیدی بالای سرشون..جاوید هنوز نفس میکشید..اون اشاره ای به هیچ کس نکرد؟
نفس در گلویش پیچید.
بغض همچراکه خرمالویی نارس دهانش را جمع کرده و اشک چون گزنه چشمانش را گزید.
کاوهی نامرد،چطور دلش میرسید آنطور خون به جِگر چاک چاک شدهاش بکند ..
کاوه که بیتوجه به حال و روز جانا خیره به کاغذ منتظر جواب بود، با پخش شدن جوهر آبی رنگ به روی ورقهی سفید متعجب نگاهش را بالا آورد و با مشاهده کردن دریای طوفان زده وقطرهای سرگردان اشک به روی گونههایش، نادم ،خودش را کنار کشید و پشت به جانا روبه دیوار ایستاد…
برای دقایقی هر دو خاموشی کردند.
خاموشیی که برای کاوه در افسوس گذشت و برای جانای غرق شده در ویرانیهایش،در پریشانی…
-برای امروزگار کافیه…
جانا بی حرف از جایش بلند شد.
چادر افتاده بر شانه هایش را به روی سرش کشید وبا قدم هایی لرزان به سمت در راه افتاد.
ولی هنوز کف دستش برای ضربه زدن به در بالا نیامده بود که با آوای کاوه بی حرکت ایستاد.
-صبر کن
با دو قدم بلند خودش را به جانا رساند و با اخم هایی درهم و صورتی جدی شده خودش در را برای جانا باز کرده و کف دستش را حایل کمر دختر نگه داشت و با مهربانیای پیچیده شده در جبروت با احترام به بیرون هدایتش کرد و در برابر چشمان از حدقه درآمده دو نگهبانی که پشت در اتاق نگهبانی میدادند جانا را به سمت اتاق ریاست زندان راهنمایی کرد.
جانا متعجب اما بدون هیچ مقاومتی تن به میل داشته کاوه داد.
زیرا میاطلاع داشت با وجود او مشکلی برایش پیش نمیآید.
احمدی یکی از نگهبانان که دم در منتظر برگرداندن جانا به سلولش بود با دیدن هممسیری دخترک جرئتی به خرج داده و گفت:
-آقای محترم به چه حقی زندانی با خودتون همجاده کرمتوجه شد ..؟
شما حق همچین کاری ندارید ..
و دستش را برای گحرکت کردن بازوی جانا دراز کرد که با شنیدن صدای آرام ولی هراس انگیز کاوه،عملا خشکش زد:
-اگه شغل تو دوست داری بهتر حتی نوک انگشتت هم به این دختر نخوره ..
و تهمتوجه شدش آنقدر جدی بیان شد که احمدی بی هیچ حرفی کنار کشید.
و به راستی که اینکار شاید برای کاوه مشکل ولی برای کاوه مجد،از آب خوردن هم آسان تر بود .
با قدم هایی آهسته پابه پای جانا جاده میحرکت کرد و نگاه های متعجب و بهت زدهی هیچ احدالناسی هم برایش مهم نبود.
باید حساب کار کف دست همه میرسید که این دختر حسابش با باقی زندانی ها فرق میکرد،که این دختر خط قرمز آبان بود واخم به ابروهایش خار بود به جگر عزیز کاوه و کسی حق نداشت بگوید بالای نگاهش ابرو است.
تازه وارد مسیر روی اصلی که به اتاق ریاستمنتهی میشد،شده بودند که حسینی با قدم هایی شتاب زده خودش را پیش پای کاوه رساند و همانطور که در قلب خدا خدا میکرد که بهشان رحم کند و کف دست دخترک برایشان مسئله ساز نشود با هراس و چرب زبانی هر دورا به اتاق مسیرنمایی کرد.
***
با فرو راهی شدن انگشتی در پهلویش،نگاه بی ثباتش از شیشه های دودی رنگ گراهی شده و به روی حنا که سعی درجلب توجه اش داشت دوخته شد.
-حالت خوبه؟سرگیجه نداری؟
بی حرف سری به نشانه نفی تکان داد ومجدداً نگاهش را به شیشه و تیر های چراغ برق درحال گذر جاده دوخت.
دوهفته از صحبتش با کاوه گذشته بود.
دو هفته ای که هرروزگارش به اندازه چند ماه گذشته بود.
روزگارهایی پراز سردرگمی …
ملاقات های پی در پی با کاوه و تحمل ساعت ها بازجویی..
سوالات ضد و نقیض بازپرس و برداشت های اشتباه از نوشته هایش..
سوالات جگر سوزی که جرعه جرعه زهر جام را در گلویش میریخت و گویی که محکوم به مرگی تدریجی شده است.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن