اتاق تاریک است و جز نور ملایم آباژور نور دیگری به دیده نمیخورد ، به پشتی تخت تکیه زده ام و ویستا با دقت زخم کف دستم را پانسمان میکند و هر چند ثانیه یکبار میگوید « الهی بمیرم ».
ولی من دردی حس نمیکنم و فقط به او خیره شده ام ، با نگاهی توأم با بیقراری و بی تابی !
پنبه را داخل مشما می اندازد و میگوید:
_ خوبی عزیزم ؟
با صوتیی خشدار لب میزنم :
_ خوبم .
تبسمی میزند و از جایش کشیده میشود و وسایل ضدعفونی کننده را جمع میکند و در سطل اشغال می اندازد ، داخل سرویس اتاق خواب دستانش را میشورد و برمیگردد ، روی تخت نیم خیزم و به پشتی تخت تکیه داده ام و با همان لحن خشدار میگویم:
_ بیا پیشم .
به سمتم می آید و من اشاره میزنم روی پایم بنشیند :
_ اذیت میشی .
_ با تو هیچوقت اذیت نمیشم ، بیا .
مطیعانه روی پایم مینشیند و من بهتر منقلب شدن حال خود را میفهمم ، کف دستم را نوازشوار روی کمرش میکشم :
_ بیا جلو تر .
جلو تر می آید و با چشمان درشت و دلربایش خیره ام میشود ، دستم به سمت بند لباسش میرود که مچم را میگیرد :
_مهرداد ؟ برات بد نباشه .
_ ویستا بیخیال شو سه ماه حست نکردم الان به خاطر یه زخم کوچیک بکشم کنار ؟
آرام میخندد :
_ خب نگرانتم ، مگه بده ؟
_ بد نیست ولی الان من حرف حالیم نمیشه .
کمی بلند تر میخندد و من از مرز پیجادهنش رد میشوم ، کف دستم را از گردنش رد میکنم و او را سمت خودم میکشم و با بی طاقتی لبهایش را میبوسم و او بی تاب تر همراهی ام میکند تا این شامگاه عاشقانه تکمیل شود …
(ویستا)
چهار ماه بعد …
در اتاق کارم جای گرفته و با دقت پرونده ی درمان جو هایم را مرتب و وارد سیستم میکردم ، باران آرامی می وارد شد و صوتیش روحم را نوازش میکرد .
در اتاقم کوبیده شد و باعث شد توجهم را از صفحه ی لب تاب بگیرم :
_ بله ؟
در باز شد و فریماه وارد اتاقم شد :
_ ویستا ، یه پرونده بود مال بیماری که هفته ی پیش به اینجا منتقل شد ، اونو میخوام اما پیدا نمیکنم .
_ باشه خب بیا تاریخ پذیرشش رو بهم بگو .
روی مبل مینشیند و تاریخ را میگوید :
_ مال ۱۸ فروردینه تاریخش .
تاریخ را وارد میکنم و میگویم :
_ امروز چندمه ؟
_۲۵ امه .
_ ۲۵ ؟
_ آره چطور ؟
_ها…هیچی .
امروز ۲۸ ام بود و یک هفته بود که مدت عادت ماهانه ام گذشته بود و من حتی متوجه نشده بودم ، فکرم درگیر شد … جوری که حتی متوجه نشدم کی کار فریماه را انجام دادم و او حرکت کرد .
به داخل سرویس بهداشتی بیمارستان میروم و در آینه به خود نگاه میکنم :
_نه بابا … آخه من که چیزیم نیست .
پوفی میکشم و صورتم را آب میزنم و تمام روزگار تلاش میکنم که خودم را سرگرم و ذهنم را منحرف کنم ، موبایلم زنگ میخورد و با دیدن اسم رستا دو قلب میشوم که آیا از او بپرسم یا نه :
_ الو؟
_ سلام آبجی ، چطوری ؟
_ سلام عزیزم ، فداتشم تو خوبی ، بچه ها خوبن ؟
_ قربونت چه خبرا ؟
_ هیچی والا سر کارم مثل همواره ، تو چی ؟
_ منم هیچی والا پرهام رو برده بودم برای قد و وزنش ، تازه رسیدم خونه .
_ ای جون گومباما من بزرگ شده ؟
_ اره بابا گردالو شده خاله جونش اما خب همه چیز متناسب به سنش بود .
_ خب خداروشکر ، چیزه… رستا؟
_جونم ؟
_ میگم … تو از کجا درک کردی حامله ای؟
_ وا ، ویستا حالت خوبه این چه سوالی بود یهو ؟
_ هیچی بابا همینجوری سؤال کردم .
یکبارهی هینی میکشد و با صوتیی ذوق زده میگوید :
_ خبریه؟ جون رستا بگو ؟
_ نه… نه بابا…یعنی نمیدونم .
_ خب برام بگو از کجا شک کردی ؟
_ عادت ماهانه نشدم یک هفته میشه .
_ خب ؟ بعدش ؟
_ دیگه هیچی بخدا ، نه حالت تهوع دارم نه چیزی .
_ خب اگه باشه اولاشه ، نترس اونم میاد .
_عه بابا رستا هنوز هیچی نشده تو چه شلوغش میکنی .
_ ببین بخدا هست وای ذوق دارم بخدا ، ببین من فردا میام پیشت خونه ای دیگه نه ؟
_ا…اره خونم اما مهرداد سرکاره .
_ خب حله دیگه فردا میام میفهمیم .
_ چطوری ؟
_ بهت میگم .
روزگار بعد درحالی که هنوز از خواب بیدار نشده بودم با صوتی زنگ آیفون با کرختی از جایم قد بلند شدم و از اتاق خارج شدم :
_ بله ؟
_ منم باز کن دختر هنوز خوابی ؟
پوفی کشیدم و در را باز کردم ، دقیقه ای بعد رستا همجاده مهراوه از آسانسور خارج شد و با دیدن مهراوه نگاههایم گرد شد :
_ عه مهراوه ؟
_ زهرمار میتمایل داشتی مخفیانه به رستا بگی فقط بعدا گوشاتو میکشم .
میخندم و به داخل راهنماییشان میکنم ، رستا بارانی اش را در می آورد و مهراوه روی مبل مینشیند :
_ خب ویستا ، بیا بشین کارت داریم .
_ بذارید یچی بیارم بخورید خب گشنه ها .
رستا بلند میخندد و میگوید:
_فعلا بیا بشین بعدا یه چی میخوریم .
متعجب روی مبل مینشینم :
_ چتونه شما ؟
رستا بسته ای از داخل کیفش در می آورد و سمتم میگیرد :
_ بیا … بگیرش.
بسته را از کف دستش میگیرم و میگویم :
_ این چیه ؟
مهراوه با خنده موهایش را با کلیپس جمع میکند :
_ بابا ببین خودت خب دیگه چقد حرف میزنی .
بسته را باز میکنم و با دیدن بیبی چک استرس به سمتم هجوم می آورد :
_ بیبی چک ؟ این بود میگفتی فردا میفهمیم ؟
_ بله تو اینو بزن ، اگه مثبت شد عین بچه ی خوب لباس میپوشی میریم آزمایش بده .
_ نه بابا ول کنید ….
مهراوه میان حرفم میپرد :
_ عه مسخره بازی در نیار ویستا بدو برو بابا کار نداره که .
دوتایی بلند میشوند و مرا به سمت سرویس هل میدهند و هیچ توجهی به مخالفت کردن هایم نمیکنند :
_ بیا برو تو تا انجام ندی بخدا نمیذارم بیای بیرون .
دیگر نمیتوانم فرار کنم ، این دو نفر بدجور پیله کرده بودند و نمیتوانستم قانعشان کنم ، بسته را باز کردم و بیبی چک را از داخلش بیرون آوردم ، اگر مثبت میشد عکس العمل مهرداد چه بود ؟ او هیچگاه از بچه صحبت نکرده بود و من این را پای این میگذاشتم که او تمایلی به بچه دار شدنمان ندارد .
تست را انجام دادم و با استرس به چهره ام در آینه خیره شدم و با خود گفتم :
_ تا سه میشمارم و بعد نگاه میکنم … یک …دو … سه .
سرم را پایین آوردم و بیبی چک را نگاه کردم ، دو خط قرمز را نشان میداد … حامله بودم !
اشک در چشمهایم جمع شد و کف دستم را جلوی دهانم گرفتم که همان لحظه در کوبیده شد :
_ ویستا کجا موندی ؟ بابا اینقد طول نمیکشه که .
نفس عمیقی کشیدم و آرام در را باز کردم ، رستا با مشاهده کردنم تبسم از روی لبش پر کشید و نگران بازوانم را در کف دستش گرفت :
_ چیه ویستا ؟
مهراوه با لحنی همچون او میگوید :
_ چیشد ویستا ؟
بغض کرده نگاهشان میکنم و با آوایی خشدار میگویم :
_ حامله ام … البته فک کنم .
کمی خاموشی برقرار میشود و یکباره هردویشان شروع میکنند با جیغ بالا و پایین میپرند ، اما من نه میتوانم خوشحال باشم نه دلگیر .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن