رمان استدراج فصل ۲ پارت ۳۲

ویستا متعجب به صفحه ی آیفون تصویری خیره میشود ولی مهمان ها باهم آمده بودند ، مهرداد با بدخلقی می‌گوید :
_ ای بابا تازه داشتیم حال میکردیما … نگا توروخدا عین قوم مغول جلو در وایسادن .
ویستا میخندد اما در قلبش اضطرابی وحشتناک احساس میکند ، مضطرب و دستپاچه شده است و نمی‌داند چطور باید با خانواده اش مواجه شود .
به سمت اتاق میرود و پشت در می ایستد و رو به مهرداد لب میزند :
_ درو باز کن مهرداد .
مهتا به سمت مادرش میدود و ساکت پچ میزند:
_ مامانی نگران نباش بابا حواسش هست .
ویستا لرزان لبخندی میزند و اشاره میزند تا مهتا ساکت بماند ، کمی بعد صوتیشان بلند میشود تمام اعضای خانواده ی من و مهرداد سررسیده بودند ، صدای دو زن ناآشنا رانیز گوش داد که حدس میزد همسران امیرحسین و فرشاد باشند .
با متوجه شدن آوای مادرش بغض به گلویش چنگ عمیقی می اندازد :
_سلام مادر جان ، خوبی ؟ اظهار کردیم زودتر بیایم شاید کمک بخوای .
_سلام مامان جان خوبید بفرمایید .
مهرداد یک به یک با همه احوالپرسی میکند و به داخل جادهنمایی شان میکند ، رستا با خنده می‌گوید :
_ واای غذا پختی ؟
مهراوه رد نگاه رستا را دنبال میکند :
_ وای داداش رسماً پدر نمونه شدی .
فریده عینکش را از کیفش در می آورد و میگوید :
_ مهتای من کجاست ؟ حالش که خوبه ها ؟
مهرداد تبسم میزند و مهتا را آوا میکند :
_ مهتا ؟ بابا کجایی ؟
مهتا با عجله رو به مادرش میکند و میگوید :
_ بیا بریم مامان .
ویستا با استرس میگوید :
_ نه من نمیتونم یهویی بیام تو اول برو باشه مامان ؟ چیزی نگی ها .
مهتا آهسته سر تکان میدهد و به سمت پذیرایی میرود ، مهناز با دیدنش غش و ضعف میکند :
_ای جون قلبم ، دختر قشنگم .
گونه ی مهتا را با عاشقی میبوسد و با او حرف میزند ، مهرداد گلویش را صاف میکند و توجه بقیه را به خود جلب میکند :
_ من…راستش…باید یه چیزی رو بهتون بگم .
امیر خان و آقا رضا به او خیره میشوند و با جدیت می‌گویند :
_ چیشدع پسرم ؟ مشکلی پیش اومده ؟
_ نه نه مشکلی نیست ، اتفاقا چیز خوبیه .
رستا با خنده می‌گوید:
_ اگه به‌شدت حساسه بذار اول من برم توالت بعد بگو .
مهرداد میخندد و سر تکان میدهد :
_ باشه برو بعد میگم .
رستا با خنده قد بلند میشود و کیفش را هممسیر خود برمیدارد ، مهرداد درست لحظه ای که رستا به میانه ی مسیر می‌رسد تازه یادش می افتد که ویستا داخل اتاق ایستاده است و رستا می‌تواند او را ببیند .
رستا بیخیال به سمت توالت میرود و بی هوا سرش را بالا می آورد و با ویستا چشم در نگاه میشود ، تبسمش در لحظه محو میشود و وحشت زده جیغ میکشد و کیفش از کف دستش رها میشود .
عقب عقب میرود و دوباره وارد پذیرایی میشود ، مهناز و فریده ترسیده قد بلند میشوند و رو به رستا می‌گویند :
_ چیشد ؟ چرا جیغ زدی رستا ؟
رستا با تته پته به اتاق خواب اشاره میزند و میگوید :
_ وای …وای…و…وی..ویستا….بخدا بخدا بود …من متوجه شدمش .
مهراوه ملایم شانه هایش را می‌مالد و میگوید :
_ ویستا چیه عزیزقلبم شاید به نگاهت اومده .
_ نه … نه بخدا بود مهراوه توروخدا باور کنید حرفمو .
امیر خان رو به مهرداد میگوید :
_ چیشد یهو بابا …
مهرداد کف دستش را در موهایش میکشد و میگوید :
_ رستا درست میگه !
فریده و مهناز به هممسیر بقیه با دیدهان گرد شده نگاهش میکنند و اخمهای امیرخان در هم میشود ، محمدرضا با تعجب می‌گوید :
_ چی میگی مهرداد ؟ زده به سرت ؟
بهزاد درحالی که لیوان آب را به سمت روستا می‌کشاند می‌گوید :
_ نه چیزی نشده ، شاید به قول مهراوه خانم به دیدهش اومده .
مهرداد زبانش را روی لبش میکشد و میگوید :
_ به چشمش نیومده بهزاد ، اون ویستا رو دیده .
_ یعنی چی ؟ برادر من ویستا ۴ سال پیش فوت کرده ، چتون شده شماها ؟ خودمون خاکش کردیم .
ویستا به گریه افتاده بود ، قلبش برای همه شان تنگ بود اما میترسید خود را نشان دهد و قلب شان طاقت نیاورد .
مهرداد ولی با آوایی رسا صدایش میزند :
_ ویستا ؟ بنظرم وقتشه …
آقا رضا رو به مهرداد با ترمشاهده کرد می‌گوید :
_ مهرداد … چی میگی بابا جان ؟
ویستا نفسی عمیق میکشد و از اتاق خارج میشود ، همه شان را میبیند و تمام اعضای خانواده ترسیده و شوکه از جای بلند می‌شوند .
رستا با شدت زیر گریه میزند و میگوید :
_ ویستا…ویستاعه… خودشه مشاهده کردی ؟
مهناز با قدم های لرزان سمت ویستا میرود و دل ویستا با مشاهده کردن موهای مادرش که تماما سفید شده بود بغضش می‌ترکد :
_ مولین جون …
بدن زن تکانی میخورد و دستش را سمت او دراز می‌کند :
_ و…ویستا.
ویستا دست مادرش را میگیرد و زن به نفس نفس می افتد ، ویستا مضطرب اخم هایش را در هم میکشد و میگوید:
_ مولین ؟
چشمان مادرش سفید میشود و ناگهان از حال میرود ، ویستا قبل از اینکه به زمین بیوفتد او را در آغوش می‌کشد و هراسیده ضربه ای روی گونه اش میزند :
_ مامان…مولین…چیشد ؟ مهرداد…مهرداد چیکار کنم ؟
مهرداد سریع به سمت آشپزخونه میرود و لیوانی آب همراه گلاب و قند می آورد :
_ بپاش روی صورتش … آروم باش حالش خوبه .
نگاه ویستا به پدرش می افتد که وحشت زده سر جایش خشک شده بود و یک‌باره روی مبل می افتد :
_ بابا جون … توروخدا …نباید چیزیتون بشه .
همه شوکه شده بودند و تحت هیچ شرایطی احتمال زنده بودن دخترشان را نمی‌دادند .
بهزاد و مهرداد مهناز را قد بلند میکنند و روی مبل میگذارند تا بهوش بیاید .
زن پس از چند دقیقه چشمانش را ساکت باز میکند و با بغض لب میزند :
_ وای …وای خدا …چم شد ؟
آقا رضا دست او را میگیرد و درحالی که دیدهانش از گریه سرخ شده اند می‌گوید :
_ اروم باش خانوم .
_ وای رضا … خواب دیدم … خواب دیدم ویستا اینجاست … خواب دیدم بچم اومده پیشم .
بغضش منفجر میشود و زیر گریه میزند ، مهتا آرام گونه ی رنگ پریده و استخوانی زن را نوازش میکند و مهراوه با دیدهان خیس میگوید :
_ خواب نمتوجه شدی خاله جون ، این یه معجزس .
زن یک‌باره از جایش کشیده میشود و میگوید :
_ خواب نمشاهده کردم ؟ خ..خواب نبود؟
سرش را می‌گرداند و ویستارا میبیند که با دیدهان ملتهب و سرخش درحالی که مهرداد آهسته شانه هایش را ماساژ میداد به او خیره شده است .
_ آی … آی خدا… آی مادر … ای بچم … پاره ی تنم .
کف دستانش را به طرف ویستا دراز می‌کند و او بدون تعلل خود را به مادرش میرساند ، در آغوشش فرو میرود و محکم کف دستانش را دور تن زن حلقه میکند ، در این سالها کابوسش این بود که بلایی سر خانواده اش بیاید و او نتواند باشد .
مهناز به پهنای صورت اشک میریزد و چشمان بقیه را مجدداً تر میکند :
_ وای خدایا شکرت…خدایا چی کشیدم از دوریت…چی کشیدی بی من مادر .
ویستا موهای زن را میبوسد و ملایم از او جدا میشود :
_ اومدم خونه ، تموم شد … ببین من اینجا پیشتم خب ؟
بهزاد شوکه به نقطه ای نامعلوم خیره شده است :
_ چطور ممکنه ؟
رستا آنچنان اشک ریخته بود که گونه هایش گلگون شده بود ، ویستا که از آرامش مادرش اطمینان حاصل میکند از جایش قد بلند میشود و به سمت پدرش میرود ، با اشک به اویی خیره میشود که خود بغض مردانه اش را فرو می‌فرستاد .
_ بابا جونم…قربونت برم بابا.
مرد طاقت نمی آورد و ویستا را در آغوش می‌کشد ، محکم و پر از مشتاق دیداری پدرانه اش برای ته تغاری اش !
_ خون به جگر شدم بابا ، دختر قشنگم … ته تغاری بابا زندس … خدایا شکرت .
پس از آن کنار رستا میرود ، موهایش را رنگ نکرده بود و چند تار سفید میان موهایش به نگاه می آمد ، نبود ویستا حتی رستایی که همیشه به خودش می‌رسید را هم بی حوصله تر کرده بود ولی حالا همه چیز بهتر میشد .
_ آبجی …
_ ویستا …
رستا او را در آغوش می‌کشد و زیر گریه میزند :
_ الهی فدات بشم … الهی دورت بگردم من آبجی کوچیکه.
پرنیا و پرهام با تعجب به آنها نگاه میکردند و ویستا با مشاهده کردنشان با ذوق میخندد :
_ سلام خاله … وای پرنیا ؟ چه بزرگ شدی خاله … پرهام منو ببین .
پرهام معذب او را در آغوش می‌کشد و حق هم داشت وقتی ویستا راهی شد او کوچک بود و مدت مدتی کمتر از پرنیا را با او گذرانده بود .
ولی پرنیا محکم او را در آغوش می‌کشد و گونه اش را می‌بوسد و به طرف بهزاد میرود ، به یاد گذشته انگشتش را در شکم او فرو میکند و میگوید :
_ چطوری دولید گردالوی من .
بهزاد سرش را پایین می اندازد و تلاش میکند جلوی اشک هایش را بگیرد :
_ اصلا … اصلا نمیدونم چی بگم … خوش اومدی کوچولو .
_ باز به من میگی کوچولو ؟ بابا من یه بچه ی ۴ ساله دارم .
بهزاد میخندد و ویستا با بغض همراهی اش میکند ، فریده خانوم با دیدهانی بی‌قرار به او خیره شده بود :
_ خوبی مولین فریده ؟
فریده او را سمت خود میکشد و بی حرف در آغوشش میگیرد ، محکم و مادرانه !
این زن برای ویستا کم از مادر خودش نداشت و ارزش و احترامی که به ویستا داده بود همیشه زبان زد خاص و عام بود .
کم کم که همه حالشان جا می آید بعد از مدتها کنار هم مینشینند و صحبت میکنند ، یک ساعت بعد فرخوشحال و امیرحسین به هممسیر خانواده شان از مسیر می‌رسند .
فرمسرور با متوجه شدن ویستا شوکه میشود و ویستا با خوشرویی با همسرانشان آشنا میشود ، گونه ی ایلیا پسر امیرحسین را میبوسد و از مهتا میخواهد ایلیا را هم با خود برای بازی ببرند .
پسر ها با خانواده احوالپرسی میکنند و ویستا از جایش بلند میشود تا پذیرایی کند ، رستا و مهراوه به کمکش میروند و باهم وای می‌ریزند ، رستا با فضاما در قابلمه را برمیدارد و میگوید :
_ وای چه عطری کرده ، گشنمه بابا .
مهراوه میخندد و کف دستش را به نشانه ی « خاک بر سرت » تکان میدهد :
_ یکم صبر کن تازه غروبه بابا .
_برو ببینم من چهار ساله دست پخت خواهرمو نخوردم .
ویستا ظرف شکلات را از روی کابینت برمیدارد و میخندد :
_ یه جوری میگه انکار مثلا متفاوت از خودش درست میکنم ، استاد منو تو یکی بوده دیگه .
باهم به پذیرایی میروند و ویستا ظرف را روی عسلی میگذارد ، همه باهم مشغول صحبت بودند و جو منزل جور دیگری تغییر کرده بود .
مهرداد کف دستش را پشت سر ویستا روی پشتی مبل میگذارد و آرام در گوشش میگوید :
_ خب اینم از این دیگه چی مونده ؟
_ هیچی والا ، کف دست شما درد نکنه .
مهرداد با تبسمی خاص نگاهش میکند و تا می آید لب باز کند آوای آیفون بلند میشود .
امیرحسین که نزدیک به آیفون بود جواب میدهد :
_ بله ؟…شما ؟…بله هستن شما ؟…یه چند لحظه …
مهرداد اخم هایش را در هم میکشد و میگوید :
_ کیه ؟
_ نمیدونم یه مرده میگه با ویستا کار داره .
_ یه مرد ؟
به ویستا خیره میشود که گیج به امیرحسین و سپس به دیدهان مهرداد نگاه میکند …

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دختری از جنس شب

مشاهده و دانلود ←