آیلا با هیجان اظهار کرد
_اومدی عمو جون.
مهرداد به سمتمون. آیلا رو بغل زد و بیان کرد
_آره عمو جون… اومدم ببرمتون.
کشیده شدم و اظهار کردم
_چرا به من نبیان کردی مهرداد؟
در حالی که به سمت در میرفت اظهار کرد
_فعلا وقت نداریم بیا بریم
با ترمشاهده کرد از حرکت ایستادم. واقعا دلم میمیل داشت برم؟
درو باز کرد. برگشت و با دیدن من با اخم اظهار کرد
_نمیخوای بیای؟
سر تکون دادم و دنبالش راه افتادم.
از بیمارستان که بیرون زدیم ماشین مهرداد جلومون ترمز کرد.
سوار شدیم. میلاد از اینه نگاهم کرد و گفت
_خوبی؟
سر تکون دادم. آیلا با بغض بیان کرد
_منتظر آرمین نمیمونیم؟
میلاد گازش و گرفت و اظهار کرد
_نه باباجان… دیگه اونو نمیبینیم
آیلا با بغض اضافه کرد
_نمیشه… من دوستش دارم برگرد… مولین بهش بگو برگرده.
فقط نگاهش کردم که بلند زد زیر گریه
_نمیخوام برگرد… من آرمین و میخوام…
میلاد با اخم گفت
_اضافه کردم دیگه نمی بینیش آیلا تمومش کن
صوتش بیشتر بلند شد.
_نمیخوام منو ببر پیش آرمین… اونو میخوام تو رو دوستت ندارم.
مهرداد آیلا رو به سمتم گرفت و بیان کرد
_بیا اینو آرومش کن
کشیدمش توی بغلم.با اون نگاهای لعنتیش که شبیه آرمین بود نگاهم کرد و اظهار کرد
_مولین دیگه برمیگردیم پیش آرمین؟
مهرداد گفت
_نه دایی جون.. الان میریم فرودگاه برای سه تاتون بلیط گراهی شدم برمیگردین خونه
قلبم هری ریخت پایین…
متعجب اضافه کردم
_بلیط گرفتی؟
سر تکون داد و گفت
_آره.
میلاد معنادار از اینه نگاهم کرد و با دیدن قیافه ی درهمم اخماش راهی شد تو هم.
آیلا سرش و روی سینم گذاشت و به گریه کردنش ادامه داد. حتی نمیتونستم قلبداریش بدم.
از طرفی قلبم حرکت کردن میخواست و از طرفی نمیمیل داشتم یه بار دیگه از آرمین جدا بشم.
نمیدونم این حس لعنتی چی بود که حتی با وجود بد بودنش بازم قلبم میخواست پیشش باشم.
رفتم تو فکر و تا رسیدن به فرودگاه حرفی نزدم
به محض پیاده شدن اطرافم و چشم دوختم. نمیدونم چرا حس میکردم آرمین هر لحظه ممکنه بیاد.
میلاد آیلا رو بغل گرفت و نگاهی به من انداخت و با اخمای در هم اضافه کرد
_نکنه دلت نمیخواد بیای؟
نگاهش کردم و اضافه کردم
_دیوونه شدی؟معلومه که میخوام. فقط میترسم آرمین هر لحظه سر برسه.
کف دستم و گحرکت کرد و دنبال خودش کشید. با اطمینان اظهار کرد
_مضطرب نباش تا اون به خودش بیاد ما پریدیم. صورتم در هم حرکت کرد.
کاش حداقل یه جوری که نفهمه باهاش خداحافظی میکردم. کاش حداقل یه بار دیگه بغلش میکردم
همه چیز تند تر از اون چیزی که فکر میکردم پیش حرکت کرد و من تمام مدت اطراف و نگاه میکردم تا آرمین بیاد و نیومد
بدون هیچ اتفاقی سوار هواپیما شدیم و آرمین این بار دیر کرد.. هواپیما پرید.
* * * * *
تکیه زده به چهارچوب در نگاهش کردم.از موقعی که اومدیم اینجا دیگه یک بار هم اسم آرمین رو نیاورد ولی دیگه اون آیلای سابق نبود
برام قابل هضم نبود یه بچه توی این سن تغییر شخصیت بده و بی خیال شادیهاش بشه.
نفسم و فوت کردم و برگشتم.
رو به دریا که مشغول جمع کردن پذیرایی بود بیان کردم
_بیشتر مواظبش باش!
با اطاعت سر تکون داد
_چشم خانوم خیالتون راحت.
کیفم و برداشتم و نگاهی توی آینه به خودم انداختم. نمیدونم چرا این بار پوشیده تر از همیشه لباس پوشیدم. شاید زیرا یه حس تعهدی نسبت به آرمین به سراغم اومده بود که بهم این اجازه رو نمیداد.
از خونه بیرون زدم و سوار ماشین آخرین مقلبم شدم.
اینجا یه زندگی مستقل تشکیل دادم ولی خرسند نبودم. اصلا…
ده دقیقه ی بعد رسیدم شرکت. سوئیچ ماشین رو دادم دست نگهبان تا بره پارکش کنه.
سوار آسانسور شدم و شماره ی میلاد رو گراهی شدم.
بعد از دو بوق صوتش توی گوشم پیچید
_جانم؟
اخمام در هم رفت. این روزگارها از هر فرصتی استفاده میکرد تا با محبتش بهم بفهمونه که چی میخواد.
با مکث گفتم
_آیلا هنوز همونطوریه اگه وقت کردی میشه…
وسط حرفم پرید
_اگه وقت کردم چیه؟ آیلا دختر منه. تو این مدت چی عوض شده که منو غریبه میدونی؟
سکوت کردم.. کلافه بیان کرد
_آیلا دختر منه.تو هم…
مکث کرد و ادامه داد
_از صبر کردن خسته شدم هانا… میخوام دیگه مال من باشی.
نگاهام با درد بسته شد. از همونی که میترسیدم به سرم اومد.
🍁🍁🍁🍁
🆔 @romanman_ir
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن