رمان استاد خاص من
نویسنده: محیا داودی
ژانر : عاشقانه / طنز
پراید دلنشینم و توی پارکینگ دانشگاه پارک کردم و تمایل داشتم از ماشین پیاده شم.
بازم دیرم شده بود!
اصلا مگه ممکن بود یه روزگار من کلاس داشته باشم و به موقع برسم؟!
استغفرالله!
غرق همین افکارم بودم که پای راستم پیچ خورد و صدای خورد شدنش رو به وضوح شنیدم…
لعنتی انگار از وسط به دوتا قسمت تقسیم شد!
مچ به بالا و مچ به پایین!
بااینکه درد بدی توی پام پیچیده بود ولی بااین حال من دیوونه تر از اونی بودم که بخوام بخاطر پیچ خوردن پام غصه بخورم یا خم به ابروم بیارم!
پس طوری که انگار اصلا اتفاقی نیفتاده شروع کردم به مسیر حرکت کردن و البته رسیدن به کلاس…!
کلاسی که خیالم از استادش راحت بود یه استاد پیر غر غرو که هرچند غر میزد ولی در نهایت میاظهار کرد:
‘ خانم بی انظباط بالاخره تشریف آوردن’
و بعد هم اشاره میکرد که بشینم.
هر چند که با همین غرغراش همه ی بچه هارو به خنده مینداخت ولی خودش کوچک ترین تبسمی نمیزد و فقط از بالای عینک ته استکانیش نگاهم میکرد.
فاصله ای تا کلاس نمونده بود و بالاخره بعد از چند ثانیه به در کلاس رسیدم.
نفسی گراهی شدم و در رو باز کردم.
در کمال تعجب همه ساکت قرار گرفته بودن و خبری از استاد نبود!
انگار امروزگار نیومده بود یا هرچند غیر ممکن،اما من زودتر از اون رسیده بودم!
تبسمی از سر رضایت زدم و به پونه خیره شدم که فقط زل زده بود بهم و هیچی نمیاظهار کرد!
ولی من برعکس پونه پر از انرژی و خنده بودم.
پس براش دستی تکون دادم و اضافه کردم:
_ پونه ،یلدا جونت اومده تازه استاد غرولندم که نیومده پس چرا مثل بز داری نگام میکنی؟!هوم؟!
این رو گفتم و راه افتادم سمت صنقلبیم که درست توی انتهای کلاس و کنار پونه بود ولی با متوجه شدن صوتی مردونه ی غیر آشنایی سرجام میخکوب شدم:
_ خانمِ یلدا بفرمایید بیرون
و پشت بند این حرف همه زدن زیر خنده!
با قلبهره به سمت صدا برگشتم و با دیدن مرد فوق العاده شیک پوش و جوونی که کف دست به سینه نگاهم میکرد به من من کردن افتادم!
این دیگه کی بود؟!
فقط نگاهش میکردم و انگار زبونم بند اومده بود که یه تای ابروش رو بالا انداخت:
_ پس گوشاتم سنگینه!
بار دیگر آوای خنده ی بچه ها بلند شد که پونه با صدای آرومی گفت:
_ بیچاره شدی یلدا،این استادِ جدیده!
باورم نمیشد!
یه آدم انقدر بدشانس؟!
چطور ممکن بود؟
نمیدونستم چطوری باید گندم رو جبران کنم که بهم نزدیک شد.
آوای قدم هاش روحم رو آزار میداد،
با این حال روبه روم ایستاد و شمرده شمرده گفت:
_ من به هیچ وجه نمیتونم یه دانشجوی بی نظم رو تحمل کنم،به هیچ وجه!پس لطفا وقت کلاس رو نگیر و برو بیرون
به مثل عادت همیشگیم با آوای نازکِ جیغم استاد کشیده ای بیان کردم و ادامه دادم:
_ فقط همین یبار
که پوزخند پر غروری گوشه ی لب هاش قرار گرفت و به در اشاره کرد:
_ از دانشجوی لوسم خوشم نمیاد حتی اگه یه دختر کاربلد مثل تو باشه…بیرون!
شونه ای بالا انداختم و بی توجه به آوای خنده های بچه ها مسیر افتادم سمت در اما قبل از اینکه برم بیرون به سمت استاد برگشتم و اظهار کردم:
_ کم کم به این دانشجوی لوستون عادت میکنید استاد!
کلافه پوفی کشید :
_ مثل اینکه تو پررو تر از این حرفایی،بیا بشین سر ترم باهم حساب میکنیم.
تبسمی زدم و گفتم:
_ استاد!
که خنده اش گراهی شد اما به روی خودش نیاورد:
_ با این لحنت نظرم رو عوض نمیکنی که هیچ فقط بیشتر مصمم میشم واسه بیرون کردن و همچنین مشروط
پارت های رمان https://goo.gl/zYg8wx
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن