رمان از کفر من تا دین تو پارت ۳۸۸

چیزی برای اضافه کردن ندارم حتی حس خجالتم هم نمیاد. پوستم به‌شدت کلفت شده..
آهی کشیده و بلاخره نگاه سنگینش و از روم برداشته به روبه رو زل میزنه..
_ کاش انقدر عجله نمیکردی یا حداقل پای یه موجود بیچاره دیگه رو به این جهنم ‌،بهشت نما باز نمیکردی..
من نفرینت نکردم.. فکر نکن روزگارگاری که داری میگذرونی رو برات خواستم. برای درک حس خیانت فقط باید تو موقعیتش قرار بگیری.

خیانت…! واژه سنگینی بود و من به کسی خیانت نکردم که حالا بخوام تاوان پس بدم.
_راهی شدم دنبال آرزوهام..
پوزخندش و تمسخر کلامش..
_میدونی که اتابک خان بهم چی میبیان کرد..؟ میخوای یه مطرب بی سروپا بشی و مردم و برقصونی؟!

تقلید آوای کلفت اتابک با لهجه خاص شهرمون خنده بی رنگی رو از خاطرات گذشته روی لبهامون نشوند..
_ هی.. چه دورانی بود.. حرکت کردنت اگر هزار عیب داشت ولی انگار این یک حُسن و داشت.. ببین چه اوضاعی داشتم که واقعا قلبش برام سوخت که دیگه جلوم و نگراهی شد تا دلم آروم بشه..
اما دریغ از یک جو آهستهش.. پشت هر پیانویی تو رو تصور کردم با هر هم آوایی صدات توی گوشم پیچید و دیوونه ترم کرد.
مگه قلب مُرده هم آروم میشد ! فقط ره آورد سوز آوایی که با حرکت کردنت به قلب مردم جای گرفت.

حداقل اون با از کف دست دادن من چیزی رو که از بچگی توی آرزوی به دست آوردنش بود و به بهترین وجه به کف دست آورد و حالا یکی از محبوبترین خواننده های جووون و خوش چهره کشور بود که هزاران نفر برای خودش و صوتش غش و ضعف میکردن.

اما من… هیچ چیز نگاه گیری توی رزومه این چند سالم نداشتم جز شکست های پی در پی و این آخری که دیگه گل و بلبل بود.
ولی قلبم نمیخواست از حالم و اوضاعی که داشتم بُل بگیره و با حرف هاش حس حقارت کنم.
_نمیخوای بگی اینجا چیکار میکنیم؟

نگاهش روی ساعتش میچرخه..
_چند دقیقه دیگه تحمل کن..
گوشی توی دستم می لرزه و پیامک استاد که میگه نگران شده..
در جوابش اطمینان میدم خطری تهمشاهده کردم نمیکنه و کمی صبر کنه تا بدونم چه نیتی داره.
_فکر نمیکردم با این سر شلوغش وقت کنه سراغت و بگیره..!
_کی؟
_اون آدم..
نگاهش میخ ماشینی که چند متر بالاتر از ما از حرکت ایستاده و آدم های آشنایی ازش پیاده میشن.

تصاویر،.. آواها،.. حرکت به‌آرامی و مبهم آدم های اطرافم.. همه از گیجی و حال بد من بود یا دنیا به هرج و مرج و نابودی کشیده شده بود!؟
کف دستی روی صورتم قرار گرفت.. و باز، پوست من یخ کرده یا اون بیش از حد گرم و داغه!
_سمی.. عزیزم.. بیداری؟

پلک های سنگینم اجازه باز شدن و دیدن تصویر صوترو نمیدادن. ناله کوتاهی از این بی ارادگی ناخوشایند میکشم..
_الهی قربونت برم.. اذیت نکن خودتو..
انگشتش گوشه ی چشمم قرار گرفت و چیزی رو پاک کرد.

آوا دورتر شد و جایگزین شد..
_سولینتا…! میتونی دستم و فشار بدی؟
از شنیدن اسم کاملم بی اراده حس بدی بهم کف دست داد..
ولی فشار اندک انگشت هام روی دست های بزرگتر، برخلاف قبلی ها رضایت بخش بود از اینکه تونستم کاری رو انجام بدم.
_خوبه..

صدایی دلواپس به گوش میرسه..
_بهتر نیست ببریمش بیمارستان؟
همچنان که کف دستم سبک شد و گرماش دور شد فهمیدم این منم که مشکل گرمایشی و سرمایشیم قاطی کرده..
_نه فشارش افتاده.. یکم هم شوک عصبی..نترس دوتا دکتر روی سرشه خانم دکتر..

چیزی تا زیر گلو احساس کردم و به نظر گرم‌تر شدم و از اون لرزش زیر پوستی کم شد. هنوز هم توان باز کردن دوتا پلک چند گرمی که وزنش به تُن رسیده بود، در توانم نبود.
_استراحت کن عزیزم… خدا بزرگه..

در قلبم اسم خدا رو تکرار کردم.. انگار حتی اسمش هم باعث ساکتش دلم شد.. بی هیچ اراده ای سبک شدم و بی خبر از چیزی که به خاطر نمیاوردم و باعث این حال و روزم شده بود تن سنگین و آزرده ام رو آزاد کردم..
تلاش بیهوده ی مبارزه با خواب رو کنار گذاشته و خودم و هرچه که توی خلاء ذهنیم چرخ میخوره رو بی خیال میشم.. خدا بزرگه..

به نظر دو ساعتی از وقت رو در خواب از کف دست دادم ولی نظر ساعت روی دیوار با من یکی نیست و نمیتونم این فاصله وقتی مابین اختلاف نظرمون رو حلاجی کنم.
_پاشو یکم آب به صورتت بزن یه چیزی بخوری.. زیر دیدهات حسابی گود افتاده.

دو قوطی خالی سُرم کنار تخت و چند تا سرنگ استفاده شده رو میزاره توی سینی تا بیرون ببره.
نگاهم روی پشت کف دستم میچرخه.. سوزش کمی داره و با یه پنبه و دو چسب شامگاهیه از جنگ برگشته ها شده.
_سمی؟
نگاه دلواپسش از مات و منگ بودنم دلم و به رحم میاره و بلاخره تکونی به این بدن بینوا و پاشیده میدم.