تازه موبایل رو قطع کردم که فرهاد تماس میگیره.. اما قبل اینکه بتونم جوابی بهش بدم یهو در اتاق باز شده و چند نفر با سروصدا وارد میشن.
_ما اومدیممممممم….
لحظه ای متعجب از حضورشون سرجام خشک میمونم و به آنی تبسم گمسروری تحویلشون میدم.
_چطوری عموییی… ما رو نمیبینی خوب چاق شدی..
_ بزنم به تخته عجب برورویی بهم زدی.. چی میزنی بر بدن هر روز جیگرتر میشی.
طبق معماما مکمل همدیگه بودن.. مهلت نمیدن از پشت میز کشیده بشم هر کدوم از یه طرف خودش و بهم میرسونه و با صنقلبی و دم و دستگاهم بغلم میکنن.
_هی بچه ها… بزارین بیام بیرون..
_بزار پاهات همون زیر بمونه.. فرهاد اظهار کرد برین داخل با لگد میندازیمون بیرون..
_من یکی به تخم هام احتیاج مبرم دارم.
و تازه قیافه ناله فرهاد و جلوی در میبینم.. اشاره میکنم مشکلی نیست و راهی شد بیرون، درو بست.
_انقده تخم تخم نکن بابا تو خا*یه هم نداری..
_احمق خا*یه همون تخمه..
_بهشدت خری دیگه اگه تخمه…
_بسسسسه….
اجازه میدادم تا صبح این خزعبلاتشون ادامه میدادن.
بلاخره از کف دستشون خلاص میشم و از روی صنقلبی کنده میشم.
به هوای گوشمالی گردن هر دو رو زیر بغلام میزنم و محکم فشار میدم ولی میدونم که دارم رفع بیقراری چند ماه ای که به اجبار هرمز انداخته تو دامنم و پس میگیرم.
_نگاهم روشن دیگه انقده روتون باز شده جلوی من تخم و خا*یه میکنین!؟
با همون صدایی که به زور از زیر بغلم در میاد تخس میگه..
_چیز پنهونی نیست که عمویی.. درسته تو شلواره ولی عامل مهم تولید مثله پس باید به داشتنش افتخار کرد.
_میدونی چقده آدم تو کف همینان..؟
خنده ام میگیره و بلاخره قهقهه ام رو ول میکنم..
_تو کف خا*یه های توان؟
بازو رو شل کرده که فکر کنن با زور خودشون تونستن آزاد بشن.
_پس چی..
فبگورش و سبزی کم رنگ پشت لبش ذوق به قلبم سرازیر میکنه.
_اَه.. موهام خراب شد.. میمیل داشتم برم سر قرار..
_گمشو بابا این عمو.. فک کردی داری جلو کی زر زر میکنی و افه میای.. خودش ختم عالمه.. اصلا کی به تو نگاه میکنه حلبی!
داشتنشون نعمتی بود و کاش هرمزان تا دیر نشده و لذتش از بین نرفته چشم هاش و باز میکرد.
_کی اومدین؟..
هر دو مشغول باقلواهایی هستن که به خاطر اومدنشون سفارش دادم..
_دیروزگار…
سری تکون میدم و دلم میخواد از باباشون خبر بگیرم ولی ارزش نداره اعصابم و بهم بریزم.. پس بیخیالش میشم و با لذت نگاهشون میکنم.
_برا همواره اومدین!
کیان با دوتا باقلوا هممدت توی دهنش ایما اشاره ای میره اما کیوان انگشتش و تا ته تو حلقش میکنه و آخرش لیسی هم میزنش و با اطمینان از نموندن یه ذره شیره بلاخره میگه..
_به احتمال نودونه و نه درصد..
_چطور..!؟
اشاره اشون بهم و…
_یکم زیادی قلبمون اینجا رو میتمایل داشت..البته اوناهم مارو میخواستن..
_عجیب توی تنگنا قرار گرفتیم.. اما گفتیم تا مملکت به ما نیاز داره تو بلاد کفر موندن اسراف و حروم کردن بیت الماله..
_چه گندی اونور زدین که هرمز راضی به آوردنتون شده؟
بازم نگاه های معنادارشون..
_اظهار کردم میفهمه..
_نه من اضافه کردم میفهمه..
_آخرش همونی که من اظهار کردم..
با کف دست میزنم روی میز تا ساکت بشن.
_چرت و پرت تحویلم نمشاهده کردن.
سکوت مبهم و صورت هایی که به نظر دلخور یا قلبزده میومد.. بچه هایی که تو اوج نوجوونی یاد گحرکت کرده بودن نقاب به چهره بزنن و نقش بازی کنن.. باعث افسوس بود.
_چی شده!
بلاخره یکیشون دهن باز میکنه و شونه ای بالا میندازه.
_پلیس کیوان و تو مدرسه با چند گرم هروئین گحرکت کرد..
نفسی که حبس میشه و خدا منو لعنت کنه به امید هرمزان و پدری کردنش چند ماه از این بچه ها غافل بودم.
_میکشی؟
چشم های افسرده کیوان و صورت درهم کیان..
_یکبار با چندتا از بچه های کلاس..
_مواد مال کی بود؟
_ازم آتو داشتن گفتن باید جابه جا کنی تا کف دست از سرت برداریم.
_تو کجا بودی؟
_مریض بودم دو روزی مدرسه نتونستم برم.
سعی میکنم به اعصاب خرابم مسلط بشم.
_بعد چی شد؟..
_افتادم بازداشتگاه وکیل بابا زنگ زد بهش با وثیقه اومدم بیرون تا بابا خودش و برسونه.
حالا توی خاموشی غیر معمول چهره و زبونشون میتونستم سختی بودن توی غربت و بیپناهی رو به وضوح ببینم و با صدای واضح بشنوم.
شک داشتم حالا دیگه خوردن این باقلوای پر شیره و شیرین هم میتونست کامشون رو شیرین کنه.
روبه کیوان با امیدواری میپرسم..
_سابقه برات رد شد؟
نه ضعیفی که با پوزخند بیان میشه..
_بلاخره یه جایی این رفیق رفقای بابا به درد خوردن با اینکه خودش هیچوقت درمون نبوده .
آسوده خاطری که با نفس کشیدهم بیرون میاد و خدارو شکر..
_اگر تو یه گند گنده نمیزدی به هیکلت نه احتیاجی به رفقای کله گنده بابات بود نه دخالت خودش.
انگار انتظار اینطور جانبداری من از باباشون رو نداشتن که جمع و جورتر و سربه زیرتر میشن.
کلافه پوفی میکشم و مشتی که روی میز گره شده و رنگ انگشتها به سفیدی میزنه رو شل میکنم..
راحتی و اعتمادی که این بچه ها با من داشتن و به این آسونی هرچی تو دل و ذهنشون رخ میداد و باهام درمیون میزاشتن بهشدت ارزشمند بود.
ولی باید مسئولیت کاری که انجام میدادن و به عهده میگراهی شدن.. با انداختن گندی که خودشون با عقل و منطق انجام دادن، گردن یکی دیگه میشه توجیه و بهانه برای ادامه هر کار نادرستی که در ادامه مسیر زیستنشون ممکنه پیش بیاد.
_میدونین تو سن شما که بودم نه پدر داشتم نه مادر.. نه هیچ همراهی..
_آخه از برادرم شانس نیاوردین.
تو هر حالتی که باشن حتی موش مردگی ولی زبونشون خوب کار میکنه.. تازه میتمایل داشتم به طور جدی باهاشون صحبت کنم میدونم که حرف منو بیشتر از هرکسی حتی پدرشون قبول دارن ولی با خوشمزه گی هاشون تبسمی فروخورده روی لبم میشینه.
_خیل خب نظرتون روی یه رستوران ترکی برای نهار چیه؟
بچه که بچه ان شده تو اوج غمگینی با جمله ای ساده قلبشون مسرور بشه..
_آااااره … همینه.. اصلا حیات یعنی بیخیالی طی کردن..
_وقتی تو سن ما باشین داشتن پدر و مادر میشه یه معضل.. برا همین همشون گذاشتن راهی شدن.
چشم غره ای به کیوان میرم..
_ناشکری نکن.. پدرت در حد توان و درک خودش از پدری براتون کم نزاشته.
صورت بی میلش میگه هنوزم پدرش و مقصر کج رفتن خودش میدونه..
_اینا رو بیخیال عمو.. اون دختره رو چیکار کردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن