مادرم متاسف از حال و اوضاعم میل داشت دور دانشگاه و خط بکشم.
_تو یک هفته هم دووم نمیاری عزیزم..
اما اشتباه میکرد چراکه جون سخت تر از تصورش بودم و دووم آوردم نه هفت سال نیش و کنایه های هم دانشگاهیا و همکارام و بلکه حتی زمینگیر شدن و خاموش شدن تو روهم ذره ذره به چشم متوجه شدم و طاقت آوردم مادر.
حالا این دختر سرتاپا عقده و حقارت دم از غرور و نحوه راه راهی شدن من توی یک دهه پیش میزد.!
_هرکاری کردم به دیدهش بیام میتمایل داشتم باهاش تمام کمبودام و پر کنم واقعا دوسش داشتم با همه برام فرق میکرد. ولی تو بودی…
نگاهش با کینه سرتا پام و از نظر گذروند.. _چشمش دنبال تو بود و تو لایقش نبودی..
چینی از عدم درک بین ابروهام میشینه.. همه این جِز و پرها به خاطر معینی بود؟! چندشم میشه..
_لایق معینی؟
پوزخندی زده و سرش و تاب میده..
_حتی نمیدونی در مورد کی حرف میزنم. معینی!؟ بره به درک.. سگش شرف داشت به اون مرتیکه هول و هرزه..
ولی راهی شدارش با تو جیگرم و حال میاورد. کلی شایعه و حواشی پشت سرت ردیف میکرد.
حرف زدنش حالم و بد میکنه ولی مات و مخاموشی میزارم دمل های چرکیش و بترکونه..
_بدم نمیومد گوشه ی نگاهی هم به من داشته باشه تا بتونم از موقعیت و ثروتش استفاده کنم آخرشم که.. مرتیکه آشغال به کاهدون زد. عرضه هیچکاری رو نداشت.
نفس بلندی میکشه و برمیگرده سر پله اول..
_تخم کینه ای که تو دلم کاشته بودی باعث شد مثه خار تو چشمم بشینی..
آواش و پایین میاره و با یه جور اندوه عجیب بلاخره اسم معشوق افسانه ای رو میاره ..
_صفایی رو یادت میاد؟ علی صفایی.. بچه خرخون ترم چهارم…
چشم تنگ کرده، زمزمه میکنم..
_صفایی!.. همون که نگاهای سبزی داشت؟ ولی اونکه انصراف داد..!
لب هاش به پایین انحنا میگیره ..
_بهش اظهار کردم دوسش دارم اما به نظرش کافی نبودم گفت تو رو میخواد..بلاخره هم گذاشت رفت.. چراکه تو دین و جهانش بودی و ردش کردی.. تویی که حتی نمیدونی نگاهاش آبی بود یا سبز!.
_اینکه تو دنبال کی بودی و محل سگم بهت نمینداخت تقصیر سولینتا نیست عزیزم..
ذات خراب خودت بود که از یه فرسخی داد میزد بیای جلو گازت میگیرم. حالا اگه طحرکت کرد یه جو عقل و دو سو نگاه داشت با مشاهده کردن تو دمُش و میزاشت رو کولش و دِ برو که رفتیم.
انقده وضعت خراب و تابلو بود که چندبار اخطار گرفتی و تعهد کتبی داری تا هرزه بازی در نیاری.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن