مثل برق گرفته ها کف دست هام و دور تنم قسمتی که احساس میکردم هنوز میتونم رد انگشت هاش و فشاری که به سینم آورد و حس کنم، قفل کرده و تا جایی که فضای کوچیک اتاق اجازه میده ازش فاصله میگیرم.
نمی دونم شاید اون لحظه این باور و داشتم از این مرد هر کاری بر میاد و امکان داره بخواد حرکت دیگه ای انجام بده مخصوصا که هنوز با نیشخند زشت گوشه ی لبش و نگاه درنده و پر لذتش بهم خیره شده بود.
نمیدونم چقدر مات و حیرتزده و خشک شده نگاهش کردم که کف دستی بازوم و گحرکت کرد و وادار به حرکتم کرد.
_بیا بشین قربونت برم.. بیا عزیزم.. بیا الان سکته میکنی ها..
صدای پر بغض مریم بهم میفهمونه خواب و توهم نیست و اونم متوجه کف دست درازی معینی شده.
لیوان آبی که جلوم گحرکت کرده بود و با دست هایی که تازه متوجه لرزششون شدم میگیرم و به لب هام نزدیک میکنم..
بلاخره تونستم بین آبی که از کناره ی لب هام شره میکرد چند قورتی به گلوی خشکم برسونم.
ناباور به قیافه مات مریم و قاب در نگاه میکنم.
_راهی شدش قربونت همون موقع لش مرگش و گذاشت راهی شد.. مرتیکه بیشرف هرزه.
آره در بسته میاظهار کرد، نه خانی اومده نه خانی رفته!
هنوز باورم نمیشه چطور به خودش اجازه داد همچین حرکتی انجام بده..
من هم کم تو خیابون و جاهای شلوغ مزاحمت نداشتم، کلا آدم مریض تو هر جماعتی پیدا میشد و بودن دست ها و تنه هایی که به عمد یا مثلا تصادفی به بدنم برخورد میکردن و هرز میراهی شدن اما همه ناشناس و گذری بودن حتی شده توی یک خیابون تاریک و آخر شامگاه پی تجاوز و به تنم بمالم اما باز مجبور باشم از اونجا گذر کنم.
اما این مرد شناخته شده و در محل کارمون هیچ ابایی از کارهای زشتی که میتونست در هر وقت انجام بده نداشت، مگه میشه!؟..
_مشاهده کردی مریم؟
نفس قد بلندی میکشه و میشینه کنارم من متوجه نشدم کی قرار گرفتم روی صنقلبی.
_چی بگم والا.. انگار پسر رئیس بیمارستان بودن بهشدت کف دست و بالش و باز کرده..!
_ازش میترسم مریم.. مثه سگ ازش میترسم. نکنه بخواد…
کف دستم و جلوی دهنم میزارم و هق ریزی از گلوم خارج میشه.
برای اامان بار حرفی که حتی تو ذهن خودمم نفی میکردم تا مبادا روی اراده و ذهنیتم تاثیر بزاره رو به زبون آوردم.
درسته سعی میکردم ظاهر سفت و سختی داشته باشم ولی..
_اونم فهمیده من بی کس و کارم.. که اگر نبودم قبلتر از این ها جلوش و برای زبون و نگاه های هرزه ش میگراهی شدم.
ترحم نگاه و تبسم تلخش دلم و به درد میاره.. به چه فلاکتی افتادی سمی! این چند ساله جوری حرکت و حرکت کردار کردم کسی نگاهش از بالا بهم نباشه.. ولی ترحم و قلبسوزی!؟ این از ااما هم بدتره..
_کاش منم کس و کار درستی داشتم اونوقت میبیان کردم غصه نخور از چی میترسی یه ایل پشت سرتن چون رفیق جون جونی منی..
پوزخندش از نگاهاش غمناکتره..
_برادر دارم.. آه.. تبر گردنش و نمیزنه بابام دارم تو بازار به سرش قسم میخورن راه که میره زمین از ابهتش می لرزه..
اما حیف گیر بدبخت تر از خودت افتادی خودم بی خانواده تر از توام.
دست هاش و که باحرف هاش بالا برده بود و از برادر و پدر خیالیش تعریف میکرد و با آه کشیدهی پایین میکشه و نگاه های پر شده اش رو ازم میگیره..
_اینا همش مال داستان ها و آدمای از ما بهترونه.. اگر عموم کف دستم و نمیگرفت معلوم نبود شب ها سرم و کجا باید میزاشتم زمین، هر چند زمین منتی هم چیز جالبی نیست.
کم کم درد و غم خودم یادم رفت.. میدونستم با خانواده عموش حیات میکنه اما زیرا خودم دلم نمیمیل داشت کسی سرش تو زندگی من باشه هیچ وقت نپرسیدم چرا انقدر که از عموت میگی از بابات خبری نیست؟
علی که همواره یه جور خاصی اسمش ورد زبونته جای کدوم برادر نداشتته که هیچ وقت اسمش و نبردی؟
لبخند گوشه ی لبش با نگاه های پرآب و ناراحتش تناقض زیادی داره..
_اما وقتی فکرش و میکنم میبینم وسط این همه خوشبختی قسطی که دارم خدا یک کار و در حقم خوب انجام داد و من همیشگی برای اینکارش ازش شاکی بودم..الان میفهمم عقلم کم بوده اینم خودش یه نعمته.
نگاهش و از روی یک به یک نگاه هام رد میکنه و روی لب هام مکث..
_حداقل برو روی درست حسابی بهم نداد دیده نااهلش و بگیره، وگرنه من الان جای تو باید سگ لرز میکردم.
راست میاضافه کرد.. وقتی میگن خدایا به داده ها و نداده هات شکر..
میگفتم مگه نداده هم شکر داره؟! تازه میفهمم پر بیراهم نیست.
_دو تا بدبخت بیچاره قرار گرفتیم ور دل هم یکی میگه اون یکی آه کون سوز میکشه..
جمع کن خودتو بابا.. یه فشار ناقابل که دیگه این حرفارو نداره.ایشاا… چس مثقال لذتش اسهال بشه از ماتحتش بزنه بیرون.
تا حالا انگار تو متروهای شلوغ نبودی کیپ تا کیپ آدمه همچین بهم میمالنت سر هر ایستگاه یه دور ارضا میشی میای بیرون.
مثل بچه ها من و کشوند طرف روشویی کوچیکی که گوشه اتاق بود و صورت هامون و آب زدیم.
هر چند مریم با وسواس فقط نوک بینیشو گحرکت کرد تا به آرایشی که مدعی بود یک ساعت وقت پاش صرف کرده آسیبی نرسه و باعث و بانی دماغ قرمزش و فحش بارون کرد.
همیشگی و تا ابد به این روحیه مریم غبطه میخورم.. با اینکه همون اول صبحی ریده شده به اعصابمون ولی مریم تا آخر شامگاه هنوزم رو مود شوخی و خنده بود و کم نمیاورد. حتی شلوغ تر از روزگارهای عادی..!
شاید اشتباه کنم اما متوجه شدم هر روزی که از جهان بریده و دلخور تر بود خنده ها و مسخره بازیش بیشتر میشد..
اینم یک مسیر برای کشیدن ماسک روی صورتت و مقابله با دردها و زخم های روزگاره.!
خب انگار انرژی مریم فقط مختص پرسنل و بیمارا بود و برای بهرامی ته کشیده بود که با نگاه های گرد شده و متعجب به جاده بی اعتناش نگاه دوخته بود.
حقم داشت صبح کم مونده بود یک صحنه حماسی از بوسه ی فرانسوی توی حلق هم و به نمایش بزارن و الان فقط نمای پشتش که همونم انگار میاظهار کرد به یه ورم که نگام میکنی و کم مونده اون انگشت فاک معروفش وهم از پشت نشونش بده.
روزگار این بیچاره هاروهم خراب کردم.. بیچاره بهرامی و نگاه گنگش بهم که این دختر چشه..
حتی تو دلمم دیگه فحش دادن به معینی تسکینم نمیداد.. میگن کتکا رو خر خورد فحش هارو باد برد.. مثل منه.!
از اون روزگار معینی شد جن و من بسما… یا یه همچین چیزی..
هرچی من ازش دوری میکردم اون بیشتر جذب من میشد هرچند قبلا هم سعی میکردم جاهایی که حضور داره کمتر رفت و وارد شد کنم ولی از بعد اون روزگار این برخوردها عمدا بیشتر شده بود و به هر جایی که امکان حضور من میرفت سرک میکشید و خودی نشون میداد.!
قبلا از تیکه ها و نگاه های هرزهش خلاصی نداشتم حالا میمشاهده کردم به هر ترتیبی اگر بتونه از کف دست ها و پاهاشم کار میکشه اونم بی اهمیت به افراد اطرافمون.
اینکه اگر خودش و به خاطر تنگی جا به من میماله و رد میشه یا به هوای گراهی شدن خودکار انگشتم و فشار میده و تنم و میلرزونه و فکر میکنه کسی متوجه نمیشه! خر خودش بود و کس و کارش مرتیکه بیشرف..
انگار بعد اون لمس کوتاه روش باز شده و هر کار دلش میمیل داشت میتونست انجام بده.
ناشکری کردم الان به همون نگاه و زبونش هم راضی ام تا کف دستمالی شدن و هر شب تا صبح از درد و غصه عاقبتم، تو تخت به خودم پیچیدن.
و بلاخره توی یکی از روزهای بهاری، اامان زنگ اخطار توی گوش هام به صدا دراومد..
البته بهتره بگی به گوش فلک رسید وگرنه که صوتش بسیار وقت بود پرده شنوایی من و پاره کرده بود.
_هی احدی به نظرت دکتر معینی یه طوری نشده؟.. تو این بخش که کاری نداره سرو تهش اینجاست!..
خودکار توی کف دستم خشک میشه و ترجیح میدم بدون عکس العملی همچنان وانمود به نوشتن داروهای بیمار کنم.
هرچند با بودن شایسته نمیشه بسیار امید داشت بی سرو صدا از این حرف رد بشیم.
با گوش دادن پوزخند بلندش از پشت سرم پوست خودم و کلفت میکنم.
_دیگه خواجه حافظ شیرازی هم میدونه تو این بیمارستان چه خبره و کی با کی تیک میزنه.. چه چیزا میپرسی صمیعی!
_وا.. خب به منم بگو ببینم انگار یه مدت نبودم خبرا رو از دست دادم.
اگر خاموشی کنم همینجور ادامه میده اگر جوابشم بدم بازم فرقی نداره بیشتر خوش به حالش میشه.
تقریبا نصف بیمارستان میدونن شایسته عاشق سینه چاک معینی و احمق فکر میکنه من افتادم وسط دیگ خوشبختیش و حرصش و با تیکه ها و کنایه هاش سرم خالی میکنه.
البته تقصیر اونم نیست من کم کم دارم میشم گاو پیشونی سفید بیمارستان و همشم مدیون دکتر معینی نازنینم.
_در دروازه رو میشه بست اما امان از دهن به چاک و بست بعضیا که باید گِل گرفتشون..
هر چند توبه نمیکنن گِل و قورت میدن و مجدداً به وراجی هاشون میپردازن.
مریم هموقت با دادن جواب شایسته از پشت سرم رد میشه اما ویشگونی از رون پام میگیره و ” مگه لالی ” هم به ناف من میبنده.
آدم بی دست و پایی نیستم نه اونقدر که شرمنده ی خودم باشم اما با هر کسی هم دهن به دهن نمیشم مخصوصا اگر طرف یه جو عقل تو کله ش نباشه و حرف های هر چند معقول تو براش باد هوا حساب بشه.
_به روباه گفتن شاهدت کو گفت دنبم.! آخه یکی نیست بگه تو چی میگی نخود هر آش..!؟
شایسته و مریم از همون اول دانشکده هیچ وقت آبشون تو یک جوب نحرکت کرد که نحرکت کرد..
جواب بی تفاوت و خونسرد مریم شایسته رو از کوره در برد.
_من به روباه بودن راضی ام هر چی باشه از گربه کوره بهشدت بهتره.. آخه نه خیلی بی صفتن آخرش بازم کف دست صاحبشون و گاز میگیرن.
شایسته جیغ خفه ای میکشه که از اصلا با عشوه چند دقیقه پیش آواش نمیخونه.
خدایا شروع شد..
خیلی خوبه که توجهشون از روی من برداشته شد اما بحث های بین مریم و شایسته روان برا آدم نمیزاره..
حالا من و صمیعی مثل تماشاچی ها از یکی به اون یکی نگاه میگردونیم.
_من گربه کوره ام؟! جنابعالی انگار یادت راهی شده اگر به خاطر قبول کردنت تو تیمم نبود الان اینجا تشریفت و نداشتی و جلو روم برام کُری نمیخوندی.
خب حالا نوبت مریم بود..
_هه منظورت از تیمم نکنه سما و نرگس بودن یا اون بهرنگ دربه در؟!.. سما و نرگس که دیدن از برآورد هزینه پروژه برنمیان اومدن طحرکت کرد پاچه خواری..
بهرنگم بیان کرد کی بهتر از تو هم اسکلی هم مایه دار، خوب چیزیایی هم برای کف دستمالی کردن داری، این وسطا حمالی پروژهمم که میکنن هم حاله هم تماشا.. دِ.. بیچاره من اگر نبودم که فاتحه تیمت خونده بود یه آدم حسابی بینتون من بودم.
وای.. یعنی کارد میزدی خون شایسته قلبمه میبست و لخته لخته میومد بیرون..
_کثافت عوضی… باز خوبه من به درد کف دستمالی میخورم یکی رغبت میکنه نگام کنه تو چی داری! مثه کلاغ سیاه فقط بلدی غارغار کنی کسی از ترس اون زبون نیش مارت طرفت نمیاد نکنه زهرت و بهش بریزی..
به صمیعی اشاره زدم بره طرف شایسته تا بیشتر پاچه ی هم و نگراهی شدن شبیه هر چی بود اینجا غیر از استیشن پرستاری..
خودمم راهی شدم سراغ مریم و ببرمش گوشه کناری بلکه ول کن هم بشن.
خدارو شکر انقدر دیگه به بحث ها و کنایه هایی که هر چند وقت یکبار بینمون رد و بقلب میشه عادت کردیم که تمام این گفتگو های دوستانه و انرژی بخش با کمترین امواج صوت در جریانه و هرکی از کنارمون رد بشه فکر میکنه در مورد یکی از مریض های بد احوال داریم شور و مشورت میکنیم اینقدر که قافه هامون تو لک و ناراحته.
_اهه.. دِ.. ول کن دستم و هی میکشه.. بزار جواب اون سلیطه رو بدم فکر کرده آدم شده دختره ی دوزاری..
بدبخت چی اندیشیده اگه باباش چک نکشیده بود الان زیر مریضارو هم نمیزاشتن لگن بزاره.
بی توجه به نگاه متعجب یکی از هممسیر ها مجدداً کف دستش و میکشم و میبرمش طرف یکی از اتاق های خالی خصوصی..
_باشه تو راست میگی همه میدونن ماجرا چی بوده گفتن نداره که چرا خودت و الکی خسته میکنی دهن به دهنش میزاری!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن