کامل وارد اتاق میشه و از کنارم رد شده و یه طرف باسن مبارکش و روی لبه ی پنجره میزاره و نسیه با یه لنگ آویزون میشینه روش.
_میتونی عوض کش دادن بحث و هزیون های اخر شامگاه بگی موضوع چی بوده.!
شاید از اولم باید میومدم جای همین آدم که هر گلی به سرم زده خودش زده.
میشینم لبه ی تخت و فاصله یک متری به نظر معقول میاد و با این اتاق و فضای محدود بازم توی همون محدوده ی لعنتی آلفا گونه ش هستم.
_نمیدونم درسته یا نه اما احساس میکنم کسی تعقیبم میکنه و دورادور دنبالمه.. شاید مسخره به نظر بیاد ولی انگار یکی نگام میکنه.
چهره اش تغییری نمیکنه اما امان از اون چشم های مرموز و نکته بینش.
_مگه کجا بودی که بخوای همچین تصوری بکنی؟
یه جوری گفت حس زندانی بودن بهم دست داد.
_الان داری مچ میگیری؟ بیرون بودم اجازه هم گحرکت کردم به مادرم سر زدم دیدن دوستام حرکت کردم. بازار بودم خرید کردم و الی آخر.. یه کارایی که آدم های معماما میتونن انجام بدن.
باز مفرد شده بود و انگار هربار که باهم جنگ و جقلب داشتیم همین بساط بود.
_که اینطور از کی این توهم و داری؟ اینکه کسی دنبالته؟
خیره نگاهش میکنم و با آزردهی سری تاب میدم واز جا کشیده میشم ..
_اگر فکر میکنی اتفاقات وحشتناک اون شب و روز لعنتی روی روح و روانم تاثیر گذاشته باید بگم… درست حدس زدی اما نه در این حد که توهم تعقیب شدن بزنم.
خب همون بهتر به سروش بیان کردم این بشر و نمیشه مجاب کرد.
به طرف در اتاق میرم و با اشاره ای به در بازش لب میزنم..
_فکر کنم صحبتمون تموم شد میخوام استراحت کنم.
از جاش تکون نمیخوره و منم کوتاه نمیام و چسبیده به دیوار دست به سینه تماشاش میکنم، اون حرکت کردنی بود نه من تا صبح که نمیتونست اینجا بمونه.. خب شایدم بمونه از این بشر هر چیزی برمیومد.
بلاخره بعد چند دقیقه که به نظر میاد فکرش مشغوله اون نصفه باسن مبارکش و بلند میکنه و با گفتن ” صبح میریم کارخونه” از اتاق میزنه بیرون.
رفتن به کارخونه خوب بود از موندن اینجا و فکر و خیال کردن نتیجه بهتری داشت.
برای احتیاط از هر مشکلی، حمله موجودات ماورائی یا ورود بی اجازه هامرز که مطمئنم اگر جلو موجودات نامرئی رو بگیره روی اون تاثیری نداره درو دو قفله میکنم و با تعویض لباس راحت تری به تخت میرم.
نکنه واقعا توهم و خیال بوده ازبس فکرم دنبال معینی چرخیده همش تصور مشاهده کرده شدنم توسط اونو دارم؟!
میشه اضافه کرد تا صبح پلک روهم نزاشتم، مدام کابوس میمشاهده کردم و بیخواب شده بودم..
در آخر پریدن هامم یه چیز درست و حسابی از مضمونشون یادم نمیومد چی باعث ترسم شده.!
کلافه یک ساعت زودتر از زمان همیشگی قید جای گرم و نرم ولی ناراحتم و میزنم و بلند میشم.
دوش کوتاهی میگیرم و خدا پدر اونی که توی این اتاق یه حموم کوچیک بنا کرد و بیامرزه.
انقدری وقت اضافه داشتم تا وقتی موهام نمشون گراهی شده بشه روی لباس هام مانور بیشتری بدم و در آخر بین اون همه لباسی که نداشتم مانتو آبی آسمانی و آزادی رو روی تاب سفید بدون آستین نسبتا بلندی رو با شال همرنگش ست کنم..
رنگ های شادش سر ذوقم آورده بودن. همین بود زنا با کوچکترین چیزها مسرور میشدن.
آرایش ملایمی هم روی صورتم پیاده کردم که خلاصه میشد تو خط باریکی که با مداد سیاه داخل دیدهم کشیدم و با کمی ریمل سیاه تر و پاچه گیر تر از همیشه به نظر میومدن.
ضد آفتاب و رژ مایع کالباسی که لب هام و پرتر نشون میداد تمام آرا ویرای من بود.
رو به آینه بوسی میفرستم، خب دوزار رفت روم.. ببین با دو قلم لوازم فکستنی چی شدم. سقف سوراخ نشه صلوات..
انقدر آرایش نکرده بودم که همش احساس میکردم زیاده روی شده و دستم میحرکت کرد روی لب هام تا پاکش کنم ولی دل به دل شیطون دادم با بافت موهام پروژه به خود رسیدن و روحیه دهی زنانه رو تکمیل کردم و از اتاق زدم بیرون.
خاتون سحر خیز توی آشپزخونه داشت صبحانه حاضر میکرد.
_سلام.. صبح بخیر..
نون های داغ و از تستر درمیاره و با نیم نگاهی جوابمو میده و اینبار سرش میره تو یخچال.
_هامرز و آوا کن بیاد صبحانه خواب نمونه.
_این مرد سر هرچیزی عقب بمونه به وقتش برا کارخونه خودش و میرسونه اصلا مگه تا حالا خواب مونده؟
خاتون به این بلبل زبونیم چشم غره ای میره و با گفتن میزو بچین از بالا حرکت کردن خلاصم میکنه.
خب خدارو شکر انگار از دنده لج پایین اومده که دیگه احتیاجی به بردن بند و بساط صبحونه طبقه بالا نباشه.
چند ثانیه بعد جناب رئیس با پروژه روحیه دهی مخصوص خودش که از بین تعداد انبوه کت و شلوارهای مارک و پیجادهن های مرغوبی که بسته به رنگشون با کیف و کفش و کمربند چرمش ست کرده و چقدر منبع نامحدودی تو کف دست و بالش هست و چه کیفیت انتخاب هامون شامگاهیه همه!!
مثل همواره خوش تیپ با کفش های همیشه واکس زده ظاهر میشه.
برعکس تیپ دلپذیرش با نگاه های تیزی که طرف من میندازه به نظر از اعصاب و روان خوبی سر صبحی بهرمند نیست و بهتره دوروبرش کمتر آفتابی بشم.
_قهوه نزاشتی؟
نیم خیز میشم از روی صنقلبی و میگم..
_هنوز وقت هست بزارم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن