قد بلند تقریبا میشه اظهار کرد به قد بلندی خودم که با کفش های پاشنه میخی که پاش کرده بود و اون اندام موزونش کشیده تر هم مشاهده کرده میشد.
نگاه های روشن و موهای بورش میتونست سلیقه خاص بهشدت از اروپایی پسندهای مردهای شرقی ایرانی باشه..
ته چهره ی اصیلی که به جرات میتونستم بگم کف دست هیچ جراحی بهش نرسیده بود.
لحظه ای به خودم میام که هامرز با آهستهش کف دست راستش و روی حلقه ی انگشت هام که نمیدونم کی شل شده میزاره و جاش و محکم میکنه و از اونجایی که انگشت هاش تماس مستقیمی روی پوستم داره بسیار سخته نخوام واکنشی به حرکات و حرف های مشکوکش نشون ندم.
انقدر ناراحت و عصبی هستم که با خوش و بش آخری هم که انجام میدن دیگه اهمیتی به راهی شدارهای مشکوکشون ندم و دیده هام بدوزم به کف سرامیکی سالن تا این نمایش مضخرف تموم بشه..
که بلاخره پاهاش و حرکت میده و به بهانه دیدن مردی به اسم فتاحی از هم فاصله میگیریم دنبالش کشیده میشم و در عوض مسیرمون قسمتی از راهروی منتهی به سرویس ها و اتاق خواب ها میشه.
انگار خودشم درک کرده بود ظرفیتم پر شده و کم مونده منفجر بشم.
با خروج از مشاهده کرد مردم این فرصت پیش میاد تا کف دستم و از زیر مشتش و دور بازوش عقب بکشم و نفسی که به نظر حبس کردم و بیرون بدم.
_من عروسک دست آموز تو نیستم..
بی توجه به جوش و خروش من سیگاری از جیبش در میاره و با فندک طلایی رنگش روشن و کام عمیقی ازش میگیره.
فکم از بس دندون هام و بهم ساییدم درد گحرکت کرده.
خیره بهش بلاخره با دودی که هنوز از دهن و بینیش بیرون میاد دست به کمر و بی تفاوت میگه..
_چیزی شده؟!
ناباور تک خنده ای میزنم و دور خودم میچرخم..
_هاء.. چیزی شده!!.. واقعا!؟
_به نظر آتیش گحرکت کردی! رنگت سرخ شده..
نمیدونم چه فکری میکنم ولی با غیض به طرفش حرکت میکنم که مهلت نمیده و با یه چرخش بهسرعت بازوم و میگیره و کف دست دیگه اش میشینه دور کمرم و میکشونم به انتهای جادهرو و در تراس بزرگی که روبه رومون هست و باز میکنه همه این ها به نیم دقیقه هم نمیکشه و با برخورد هوای خنک شامگاهانگاهی لحظه ای لرز به تن عرق کرده ام میشینه.
_حالا بگو چته یهو داغ کردی.. اینجا خبری از دوربین نیست.
با حرفی که میزنه تازه متوجه میشم هر حرکتمون میتونه زیر ذره بین باشه.
با اینکه کمی ترس برم داشته اما بی اهمیت به بیان کرده اش پوزخندی میزنم..
_حالا نه اینکه بهشدت آدم مهمی ام و انگار قراره چه حرکتی بزنم که اگه تماشاچی هم داشته باشم به مشکل بربخورم.!
در ادامه پک دیگه ای به سیگارش زده و با نگاه هایی خمار از پس دود نگاهش و از حیاط نیمه تاریک گراهی شده میده بهم و یه دور روم چرخ داده و اخر خیره به دیده هام طوری که از پس نگاهش به نظر حرفای زیادی برای اظهار کردن داره ولی تنها چند کلمه رو به زبون میاره و میشه آتیش وجودم.
_همینکه کنار منی..
مات میشم بهش.. یه جمله کوتاه و ساده و ترجمه طولانی که پشتش خوابیده بود.
خواب بودم و با یه تلنگر بیدار شدم. مگه نمیدونستی این مرد یه کاره ای هست!؟..
مگه چلاق بودی وقتی اون مرد و بخیه کردی!؟..
مگه کور بودی اون زدو خورد و که خودتم داخلش معیوب شدی ندیدی!؟..
مگه کر بودی صوتی شلیک و نشنیدی!؟..
مگه مگه مگه..
خاک بر اون سرت کنن کلی نشونه جلوی نگاه های وامونده ات بود!؟..
مگه از همون اول ناظهار کرد کجا پا گذاشتی پشت پرده خرابشده سیاستمدارای گردن کلفت ؟
کل حواس خاک برسرت حول و حوش کشته مرده هاش و دست های بی صاحابش میگشت که بهت نخوره!؟
وقتی به خودم میام که جدی زل زده به حالاتم..
درمونده زمزمه میکنم..
_من اینجا چیکار میکنم؟ نقشم چیه!
_خودت چی فکر میکنی!
_به نظرت من اگر فکر میکردم الان اینجا از حرکت ایستاده بودم؟
چطور میتونه وقتی دارم اینجور درمونده ام و حرص میخورم، با لحن مرموز و دیده های شیطانیش این مقلبی بهم زل بزنه و با وقاحت بگه ..
_منظورت از اینجا احیانا ور قلب من که نیست؟.. شکسته نفسی نکن بانو نمتوجه شدی کلی کشته مرده اون تو پشتم ردیف شده بودن..اینم سعادتی که نصیب هرکسی نمیشه.
خدایا چرا با من شوخیت گراهی شده!؟..
آدم قحط بود یا زیستن من بهشدت بی دست انداز و هیجان! که همچین آدمی رو سر جادهم گذاشتی!..
چاه نادانی ها و جهالت من ته نداره.
_زیاد بهش فکر نکن.. من عوض جفتمون حواسم به همه چی هست. اون کله زیبات بیشتر از این می ارزه که پر از توهمات پوچ بشن به متوجه شده هات کفایت نکن.
راستی بهت گفته بودم؟
مات و خشک شده بی حواس لب میزنم..
_چی رو؟
سیگارش و لبه ی نرده خاموش کرده و قدم های مطمئن و موزونش روی سرامیک گوشم و پر میکنه و در آخر کنار گوشم لب میزنه..
_دوست دارم…
دلم ضربان نداره و نفسم حبس میشه..
_لباستو..
قدم از کنارم که برمیداره.. نفس از سینه ام رها میشه شده و تنها ردی مخلوط از بوی عطر و سیگار خوش رایحه اش به جا میمونه.
قطره ای که خارج از اختیارم از گوشه ترین زاویه با خیره گی از قلب سیاهی شب در امتداد صورتم رد میندازه.
انصاف نیست.. قرار نبود دست و پای دلم بلرزه!
هرچی سنگ میشم و از درون خودخوری میکنم انگار بیشتر مغلوب میشم.. نه من نه قلبم دیگه آدم ضربه خوردن از دلبستگی نیستیم.
با صدای در تراس و ورود یک زوج جای دنجی که صاحب شده بودم و واگذار میکنم و از هوایی که دیگه ردی از وجود هامرز و اضافه کرده هاش نداره خارج میشم.
با ورودم به سالن تازه متوجه گرمای مطبوع داخل میشم و این لباس به ظاهر زیبا که روی تن استوار اما پوشالیم خوش نشسته و ولی به قول هامرز عاشق شدنی هیچ پوشش و جنس گرمایی نداشت.
موزیک ملایم جای خودش و به اجرای زنده داده بود و با حس و حال سرزنده خواننده همه سر شوق اومدن، طوریکه از آرامش ساعات اولیه ورودمون خبری نبود.
نگاه بی هدف و سرگردونم به اطراف در آخر روی مردی میشینه که نگاه هاش با کنجکاوی که داخلشونه زل زده بهم.
شاید به نظرش دنبال هممسیرم میگشتم؟!..
ولی خودمم نمیدونستم قلبم میخواد ببینمش یا نه.. این هممسیری که دم به دیقه قالم میزاره هم برای من همجاده نشد.
عقب کشیده و سر میز سلف میرم تا بتونم این گلوی خشک و با چیزی تر کنم.
بین تنگ های خوش رنگی که وسوسه و تبسم شیطان و دارن یه لیوان آب پرتقال پر میکنم و شروع میکنم به مزه کردنش هرچند گرفتگی گلویی که حناق توش چادر زده باشه با چند قطره پرتقال جادهش باز نمیشه.
خیره به ادم هایی که جلوم چرخ میخوردن باهر لبخند و گفتگویی که پیش روم دارن حالا با هر نیتی مصداق ریاکارانه ترین فساد رفتاری و کاری رو برام پیدا کرده.
_به نظر اینبار واقعا تنهایی!
از گوشه ی دیده اومدنش به طرف خودم و دیده بودم پس غافلگیری در کار نبود.
_تنهایی من برای شما مهمه!؟
کف دستی دراز میکنه و برای خودش ترکیبی از دو نوشیدنی رو داخل لیوان میریزه.
_از اونحایی که بهم معرفی نشدیم.. من افخم هستم شاهین افخم.
نه نشدیم.. توی حیاط نیمه تاریک، با اون حرص و استرسی که بعد بحثم با هامرز و آوارگی بعدترش داشتم حالم چندان مساعد آشنایی نبود.
نه اینکه دو مرد بعد مشاهده کردن همدیگه زیاد تو حال هوای معارفه باشن بیشتر میخورد بخوان همدیگه رو همونجا زنده زنده چال کنن.
اما حالا توی روشنایی سالن بدون اینکه اهمیتی به نگاه کنجکاوش بدم چشم هام و روش میچرخونم.
بیرون هم اعتراف کردم استایل دلربایی داشت شاید برای یک مرد گفتن زیبا چندان جالب نباشه ولی این مرد جدا از خواستنییت دلربایی هم داشت.
تضاد موهای مشکی و پوست سفیدش به دیده میومد و چشم های عسلیش این صورت و تکمیل کرده بود.
_سامانتا..
شاتش و برام بالا میبره و به روش خودش اضهار خوشوقتی میکنه.
دیده از صورت صافش میگیرم و خودم و با آب پرتقال و دید زدن مردم سرگرم میکنم..
تا اینجا اینو فهمیدم هرکی دوروبر هامرزه اصلا بیگناه و معصوم نیست هرچند قیافه فرشته ها رو داشته باشه.
ولی مگه خود خطرناک و مرموزش کم از این مرد داشت! شامگاهانه روزگار هم به قول خودش ور قلب همیم! دیگه از چی میخوام بترسم وقتی با خود شیطان هم کاسه بودم.!
به نظر یه لحظه نگاه بی حواسم سُر میخوره روی چهره آشنایی که به نظر داره با یکی گفتمان میکنه.
_تا حالا تو هیچ کدوم از محافل و دورهمی ها نمتوجه شدمتون.!
به طرف صدا که میچرخم مرد از نگاه های دو دو زنم متوجه بی حواسیم میشه و با تبسمی تکرار میکنه..
_خارج کشور بودین؟
چندباری پلک میزنم و ذهنم و جمع میکنم.
_نه.. چطور!
اشاره به یکی از میزهای خالی میکنه..
_بریم بشینیم اینجا به نظر زیاد راحت نیستین.
در مقابل وسوسه چرخش گردنم طرف تنها چهره آشنایی که اون طرف سالن، قدم هام و هممسیرش میکنم و با حرکتی دلپذیر صنقلبی که برام عقب کشیده رو اشغال میکنم.
_ممنون..
_افتخاری برای من..
همه خلافکارا اینجور جنتلمنن!؟
روبه روم جا میگیره و با حرکت کف دستی یکی از خدمه رو فرا میخونه.
_قربان؟
اشاره ای به من میکنه و منی که هنوز نمیدونم جای گرفتم روبه روی این مرد چه صیغه ای بود! خوردن پیشکش..
_ممنون چیزی میل ندارم.
لبخند مودبانه ای نثار چهره بیحوصله ام کرده و با چند کلمه خدمه رو رد میکنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن