الان چی شد؟! غروب آخر هفته، تو حیاط یه خونه باغ که اصلا نمیدونم توش چه خبره و مال کی با لباس ها و زیور آلات عاریه ای تک و تنها دارم صیغه میشم!؟
لبخند کم کمک روی لبهام کشیده میشه و آوای قهقه ی کشیدهم فضای اطراف و پر میکنه.
طوری از خود بیخود میشم که کم مونده تعاقلبم و از کف دست داده روی سنگ فرش ولو بشم.
زوجی که از کنارمون رد میشن متعجب نگاهمون میکنن و چی میبینن!
مردی درشت جثه با اخم های درهم، جلوش دختر خل و چلی که بیخودی نیشش بازه؟
نمیدونم چه فکری میکنن اما به نظر چندان جالب نمیاد که با فاصله و اخم کرده ازمون رد میشن. نکنه فکر میکنن مستم!؟
با فکر به تصویری که به نمایش گذاشتیم خنده ام کشیدهتر میشه و وای خدا..
اگر میگفتم همین الان با تشکر از گوگل و یه سرچ ساده و یک شاخه گل صیغه میشم چه عکس العملی نشون میدادن!؟
اینبار جدی جدی از شدت خنده داشتم میافتادم زمین که کف دستی زیر بازوم و میگیره و با گرما و فشار تماسش به آنی خودم و جمع کرده بازوم و به شدت عقب کشیده و قدمی از دسترسش دور میشم.
_به من کف دست نزن..
به همون سرعتی که خنده سرسام آورم شروع شده بود به همون شدت جاش و به اخم های درهم و صورت برآشفتهم میده.
اگر فقط یک سانت فقط یه اپسیلون طرفم قدم برمیداشت تمام اینجا رو روی سرش خراب میکردم.
_چته؟ مگه همین و نمیخواستی!
حتی لایق این نیست که بخوام جوابش و بدم. پس خاموشی کرده و با تمام سرعتی که این کفش های لامصب بهم اجازه میدن برمیگردم طرف راهی که به این خرابشده وارد شدم.
_کجا؟!..
زمزمه میکنم..
_جهنم..
_من برای دیدن جهنم هنوز بهشدت وقت دارم.
_مگه قراره اونجا هم تحملت کنم؟
کمی که مسیر میرم متوجه میشم این مسیری نیست که اومدیم و قسمت ماشین رو منو گمراه کرده.
سردرگم، برآشفته و تحقیر شده می ایستم وسط درخت ها و حتی نور کافی هم تو این قسمت وجود نداره.
وقتی مثل گیج ها دور خودم میچرخم، در آخر با کمی دقت متوجه غیبت هامرز لعنتی میشم. فکر کنم داشت دنبالم میومد.
شایدم نه انقدر حرصی بودم که دلم میمیل داشت سربه نیست بشه.
توی خاموشی گوش تیز میکنم وحتی صدای موزیک هم متوجه شده نمیشد تا بدونم به کدوم سمت مسیر و کج کنم.
چرا همچین شد! ورودمون مسیر مستقیمی داشت نباید گم میشدم.
کمی دور خودم میچرخم و جاده رفتن با این کفش ها توی جای ناهموار واقعا سخته..
شیطونه میگه این کفش های خوشگل ولی ناراحت و رو در بیارم و پالخت جاده بیفتم.
دامن لباس و بالا کشیده و هرچند خوشم نمیاد اما حیفه همچین چیز نایسی روی زمین کشیده بشه.
خودمونیم برای یه شامگاه چه خرجی کرده! هه.. خداییش میتمایل داشت منو صیغه کنه؟
حالم خوب نیست جوارحم درد میکنه از مغزم گحرکت کرده تا دلم.. چقدر یه آدم میتونه بی انصاف و پست باشه که از موقعیتش سو استفاده کنه!
مرتیکه بیشعور، بیشرف و هرچی بی هست دوکف دستی تقدیمش.. ببین چه جور منو مثه عروسک با هر حرف و حرکتش میچرخونه.
الانم با اینکه میخوام سر به تنش نباشه ولی غلط کرده منو اینجا ول کرده و خبرش پیداش نیست و حالا مثه یه گوسفند از گله جدا افتاده دور خودم میچرخم.
یکم جلوتر از حجم درخت ها کم میشه و با روشنایی بیشتر قلبم قرص که دارم به آبادانی میرسم.
اوه اوه.. خب روشنایی همواره هم به آبادی نمیرسه.. میشه روی سراب هم حساب کرد.
آلاچیق جذابیی از چوب از خم جاده پیش دیدهم ظاهر میشه ولی مشکل این نیست، مردایی هستن که دور میز چوبی و گردی که وسطشه دور هم نشستن.
صدای صحبت و خنده هاشون کشیدهه و قبل از هر ملاقات نامیل داشته ای آروم با احتیاط عقب میکشم.
ترجیح میدم بین این درختا تا صبح بچرخم تا اینکه جلو حرکت کرده و از این همه مردی که معلوم نیست چیکاره ان، ازشون مسیرنمایی بخوام.
خدارو شکر انگار اینبار شانس باهام یاره به نظر متوجه حضورم نشدن، البته که بهشدت این خوش شانسی تبسیار طاقت نیاورد و دست سنگینی از پشت روی شونه ام فرود اومد.
اول ترسیده از جا پریدم ولی به حساب اینکه حتما هامرزه و اومده دنبالم خیالم تقریبا راحت شد.
به رو نیاورده ریلکس برگشتم به پشت و با مشاهده کردن مردی که تقریبا صدو هشتاد درجه با مرد تفکراتم فاصله داشت از جا پریدم.
_اینجا چیکار میکنی؟!
شونم و از زیر کف دست سنگینش خالی میکنم و لحن طلبکار و دیده های هیز و مکارانه اش به صورت و اندامم حالم وبد میکنه.
میخوام از کنارش رد بشم که راهم و با قدمی به راست میبنده.
با صورتی درهم و برنده میگم..
_برو کنار..
زیادم جذبه ام روش کار نکرد که نگاه هاش و روم ریز میکنه و عوض دوری قدمی نزدیکتر میشه ولی من از جام تکون نمیخورم به دو قلبیل..
اول، اگر جلوم یک مرد بود پشت سر تعداد بیشتری نشستن..
دوم، عقب نشینی همیشگی جواب نمیده و بعضی اوقات باعث نشون دادن ضعف و ترسته..
_اسمت چیه؟ هممسیر داری!
مثلا اسمم بهت بیان کردم قراره از روش منو بشناسی؟ هممسیر!؟ داشتم یا نداشتم؟ اینو خودمم نمیدونم ! البته که سؤالش دو پهلو بود.
همراهم و میتمایل داشت یا میخواست همراهم بشه! کدومش؟
_فقط میخوام رد بشم اگر برای مسیر شما مشکلی نداشته باشه.
تبسم ملایمی به کنایه ام میزنه که جذابیت چهره شو بیشتر میکنه.
لبه های کتش و عقب زده و کف دست هاش و داخل جیب های شلوارش فرو میکنه، با این ژست و تبسم رو لبش شامگاهیه عکس مقلب های روی مجله ها شده بود.
_اگر هم مسیر بشیم چی! موردی داره؟
نفسم سریع میشه و وحشت کردم،با نگاهی به دوروبرم متوجه تاریکتر شدن هوا میشم و هنوزم سرگردونم و حالا یه مزاحم سریش و مودب هم بهش اضافه شده و بدتر از بد.
_مسیرهای مستقیم و موازی باهم به هیچ جا ختم نمیشه فقط تلف کردن عمره.
_حداقل به یه عمارت پر از مهمون و غذا و نوشیدنی که میرسیم.
کوتاه اومدم شاید منه گمشده رو به آبادی میرسوند. حداقل مثل آدم داره درخواست میده.
_آدم هم بهشت و به یه سیب سرخ حوا فروخت.
لحظه ای نفسم بند میاد و به آنی مسیرش باز میشه.. صداش و بعد حضورش رو با گرد شدن بازوی قطورش دور کمرم حس میکنم و تنم بین دوجادهی آرامش از حضورش و تماس مستقیم کف دستش به تنش افتاد.
مرد با چهره ای متفاوت از چند لحظه قبل، خشک جواب داد.
_ناضافه کردن با تو هستن..
_فکر کن یه درصد خوش شانس باشی که نصیبت بشه! همیشگی که سیب سرخ نصیب دست چلاق نمیشه.
با اینکه هوا روشن نبود ولی تیره شدن صورت مرد رو از کنایه هامرز به وضوح دیدم.
دیده هاش خیره به هامرز بود و کوچکترین عکس العمل مون از زیر دیده های تیزبینش در نمیرفت.
_انگار از توهم همچین شانس نیاورده که مثه یه گربه آواره و سرگردون داره وسط باغ دنبال یه جاده میگرده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن