برای دقایقی آرام هیچ کاری نکرد . همونطوری قرار گرفته لبه ی تختخوابش ، با کف دستهایی که روی پاهاش گذاشته بود و نگاهی بی حالت به درِ بسته …
گریه نمی کرد … چراکه گاهی احساسات آدمیزاد پیچیده تر از اون چیزی می شه که واکنش مناسب بدن رو با خود همراه کنه .
گاهی آدم با همه ی وجود بدبخته ، ولی در ظاهر همچنان عادی .
گاهی حتی آدم از نظر احساسات یک آدم مرده است ولی از نظر بیولوژیکی کاملاً سالم .
آرام هم …
در اون لحظه احساس ساکتش داشت … برای خودش هم عجیب بود . حتی تبسم کمرنگی روی لبش قرار گرفته بود که نمی تونست مهارش کنه .
پلکی زد و از اون حالت مجسمه وار خارج شد … دست برد و لقمه ای که ملی خانم براش پیچیده بود رو برداشت و خورد .
با خودش اندیشید : چقدر کف دستپخت مولین ملی عالیه ! مثل همه ی کاراش !
لقمه رو آروم آروم جوید و همزمان توی ذهنش فکر می کرد باید حمام کنه … سه روزگار بود که حمام نراهی شده بود .
یقه ی تیشرتش رو گرفت و کشید و بدنش رو بو کرد . با خودش فکر کرد : وقتی پیدام کردن ، نباید کثیف باشم !
با این فکر از جا کشیده شد … رفت و از توی کمد حوله اش رو برداشت . در اتاق بی هوا باز شد … ملی خانم اومد داخل .
– ملایم جون ؟
ساکت چرخید به طرفش و کمرش رو صاف گراهی شد … سعی کرد تبسم بزنه .
– جانم ؟
– احمد چی می اضافه کرد بهت ؟
– هیچی !
ملی خانم آشفته بود ، دلش نا آروم بود . بازم جلوتر رفت و به آهسته نزدیک شد و گفت :
– گول حرفاشو نخوری ها … هر چی می گه ، برای خودش می گه ! ما همین روزگارا می ریم شهرستان ، خونه ی خاله ات . بعد من اونجا خیاطی می کنم . وام می گیرم …
آهسته پرید وسط حرفش : مامان !
ملی خانم ساکت شد . ملایم بزاق دهانش رو قورت داد … بیان کرد :
– هیچی ناضافه کرد ، فقط … همون حرفای قبلی ! منم … می خوام برم دوش بگیرم !
ملی خانم هیچی نبیان کرد ، اما باور نکرد . باور نکرد زیرا ساکتی که سه روزگار بود با جنازه هیچ فرقی نداشت … یهو شروع کرده بود به تبسم زدن !
آرام حوله اش رو برداشت . از کنارش گذشت و وارد حمام شد . توی رختکن با آرومی و احتیاط لباس هاشو در آورد . پیش خودش فکر کرد اگه همه ی مرده ها می تونستن خودشون رو غسل بدن … حتماً بهشدت به بدنشون احترام می ذاشتن .
اون هم فکر می کرد وقتشه به بدنش احترام بذاره … به بدنی که یک سال و چهار ماه بار حقارتی رو به دوش کشید که با هیچ آبی شسته نشد .
دوش رو باز کرد و زیر جریان آب گرم توقف کرد . اجازه داد آب مثل یک کف دستِ مهربان همه ی زخم های نامرئی بدنش رو نوازش کنه .
باز پیش خودش اندیشید : شاید این تنها راهه … ولی سخته ! بسیار سخته !
با خودش فکر کرد … کاش همه چی همون بار اول تموم می شد . همون اامان باری که کف دستش به سمت تیغ رفت و رگش رو برید … اگه می مرد ، الان تموم شده بود !
تا الان حتی گریه های مادرش هم تموم شده بود . شامگاه اول قبر خودش هم تموم شده بود … همه ی حقارت هاش تموم شده بود !
حتماً تا الان بدنش پوسیده بود … استخوناش از گوشت و پوست لخت شده و مورچه ها توی کاسه ی نگاهاش خونه ساخته بودن .
اما حیف … همه چی کش اومد ! کش اومد تا اینجا !
پلکاشو روی هم فشرد و موهای خیسش رو محکم از دو طرف کشید . قلبش داشت می ترکید … سخت بود ، ترسناک بود ! زانوهاش می لرزید . ولی باید تموم می کرد … نباید پا پس می کشید .
نفس عمیقی کشید . آب راهی شد توی بینیش و جادهِ نفسش به سوزش افتاد . سرفه کرد و از روی رف حمام ، تیغ ریش تراشی پدرش رو برداشت .
سخت بود … سخت بود … سخت بود ! مردن همواره سخت بود … توی هر سنی … تحت هر شرایطی ! اما فقط یک لحظه بود … یا یک دقیقه !
بعدش دیگه تموم می شد همه چی ! عدم بود … نبودن … تموم شدن !
ساکت این تموم شدن رو می تمایل داشت !
توی قلبش اظهار کرد : عجله کن آهسته ! تو قبلاً یک بار دیگه هم این کارو کردی … نباید برات سخت باشه !
لبه ی تیزِ تیغ نرم و محتاط روی مچش نشست و رگش رو بوسید … فقط کافی بود یک بار اونو بکشه … عین چوب ویولون روی آرشه …
” عجله کن ملایم … عجله کن ! ”
و واقعاً در لحظه تصمیمش رو گحرکت کرد و خواست کارو تموم کنه … اما در حمام باز شد .
تیغ از کف دستش رها شد و افتاد کف زمین . دلش محکم می کوبید … یکی اومده بود توی رختکن .
– کیه ؟!
صوتش می لرزید … خطوطِ بدن مادرش رو روی شیشه ی مشجر تشخیص داد .
– منم آهسته جان …
چند لحظه خاموشی … باز دوباره اضافه کرد :
– اومدم پیجادهنِ جدیدی که برات دوختم رو بذارم بپوشی عزیزم .
آرام هیچی ناظهار کرد … ملی خانم ادامه داد :
– یک هفته است برات دوختمش … میمیل داشتم زودتر بهت بدم ، اما حالت خوب نبود !
باز هم سکوت … ملایم نفس لرزونش رو فوت کرد بیرون :
– مامان ؟
– جانم ؟ جانم ؟ … من دیگه می رم … تو به کارت برس ! زودتر بیا بیرون … بخار حمام نگیرتت … ضعف بکنی ها !
بعد آهسته آوای باز و بسته شدن درو گوش داد … ملی خانم رفته بود .
ملایم شوکه بود … بدنش می لرزید . اگه مادرش می درک کرد که داشت چه اتفاقی می افتاد … کاسه ی سر آهسته داغ شد .
جلو راهی شد و در حمام رو باز کرد و نگاه کرد به پیمسیرنِ نخی و لطیف که سر میخی توی رختکن آویزون بود … .
پیراهنی که آستین های سه ربع و دامن چیندار و یقه ی گرد داشت … زمینه اش سفید بود و گلهای ریز و قشنگی روی دامنش اونو به یاد گلهای اردیبهشتی می انداخت .
ناباور خندید و هموقت هقی زد … .
چطور می خواست اون کارو بکنه ؟ … می تمایل داشت خودشو بکشه … وقتی یکی مثل مادرش رو داشت ؟ … چطور ؟ … این جنایت بود ! این نفرت انگیز بود … وقتی می دونست مادرش چشم انتظارشه که اونو توی این پیجادهن ببینه !
این جهان هنوز ارزش زیستن کردن داشت … وقتی یکی مثل مادرش هنوز عاشقش بود !
برگشت توی حمام … شامپو رو برداشت و به موهاش زد … نیم ساعت بعد با پیراهن مادرش به اتاقش برگشت … .
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن