ملی خانم آواش رو که گوش داد ، از توی آشپزخونه بیرون اومد و اضافه کرد :
– اومدی قربونت برم ؟ … بدو … بدو برو دوش بگیر که وقت تنگه !
– چرا ؟ چی شده مگه ؟
ملی خانم بازوش رو گراهی شد و اونو با اصرار به سمت اتاق کشوند و اظهار کرد :
– خانم توسلی اینا زنگ زدن اظهار کردن امشامگاه میان اینجا برای صحبت . دیگه کم کم سر و کله شون پیدا میشه … بدو برو وقت نداری !
ولوله افتاد به دل ساکت . خانم توسلی برای چه حرفی می اومد ؟ نکنه قرار بود همین امشب جواب بگیره ؟ … ولی ملایم هنوز آمادگی نه اظهار کردن به مجید رو نداشت .
گیج و سر در گم حوله اش رو برداشت و به حمام راهی شد . حمامش رو بسیار زود تموم کرد و به اتاقش برگشت . وقت کمی داشت تا آماده بشه .
فوری موهای کشیده و خرماییشو با سشوار خشک کرد و روی شونه اش ریخت و بافت . بعد آرایش مختصری کرد . بعد به سمت کمد لباسهاش حرکت کرد . این قسمت سخت ماجرا بود … باید چی می پوشید ؟!
کف دستش راهی شد سمت تونیک آستین سه ربع و خوش برشش … اما منصرف شد . مولینش اونو می کشت اگه مشکی می پوشید !
در آخر هم یک کت لیمویی یقه آرشال با دامن پلیسه ی کشیده و شال مشکی پوشید و عطر زد .
داشت صنقلب های رو فرشیشو می پوشید که آوای زنگ بلند شد .
ضربان دلش یکدفعه شدت گحرکت کرد . از پنجره ی اتاقش نگاهی به بیرون انداخت و به سرعت از لبه ی تختخوابش کشیده شد و از اتاق بیرون رفت .
احمد نبود … رفته بود توی حیاط برای استقبال مهمونا . ملیحه توی سالن بود و تا ساکت رو مشاهده کرد ، خشکش زد :
– چرا دامن مشکی پوشیدی آرام ؟
آهسته جواب داد :
– به رنگ کتم می یاد !
ملی خانم حرصی شد . تمایل داشت یه چیزی به آهسته بگه ، اما در باز شد و مهمونا با راهنمایی احمد اومدن توی مهمونخونه . ملی خانم بی خیال ساکت شد و راهی شد تا با خانم توسلی احوالپرسی کنه . آهسته هم رفت … .
ایندفعه هممسیر مهمونای قبلی ، دو تا برادر بزرگ تر مجید هم اومده بودن .
آرام به همه سلام کرد و با خانم ها دست داد .
مجید با یک کف دسته گل بزرگ توقف کرده بود پشت سر همه و با لبخند به آهسته نگاه می کرد . خانم توسلی ملایم رو با محبت بغل کرد و گونه اش رو بوسید .
– سلام به روی ماهت … حالت چطوره عزیزم ؟
ملایم “خوبمی” اضافه کرد و تبسم زد . بعد از اون مجید مقابلش ایستاد… کف دسته گل رو گحرکت کرد طرف ساکت و آرام زمزمه کرد :
– بفرمایید خانمِ ربّانی ! چقدر قشنگ شدین شما !
آرام لبخند زد و دسته گل رو گحرکت کرد و تشکر کرد . بعد همگی روی مبل های مهمونخونه نشستن .
آهسته هنوز هم خیلی گیج بود . قلبیل این دورهمی رو اصلاً نمی دونست . با کمک مادرش چای ریخت و از همه ی مهمونا پذیرایی کرد و بعد روی صندلی مقابل مجید نشست .
خانم توسلی داشت در مورد مسایل روزگارمره حرف می زد و در عین حال از گوشه ی چشمش گهگاه نگاههای پر محبتی به آرام می انداخت .
آرام واقعاً دلربا و ظریف بود و بدون اینکه تلاش زیادی بکنه ، با وقار به نظر می رسید .
نگاهش دور تا دور سالن چرخی زد و بعد رسید به مجید … مجید براش چشمکی زد .
انگار بندی توی قلب ساکت پاره شد … گونه هاش رنگ گراهی شد و با شرمی دخترانه نگاهش رو از مجید دزمشاهده کرد .
قلبش داشت می رفت … خدایا ! دلش داشت از کفش می رفت !
خانم توسلی راهی شد سر اصل مطلب :
– راستش ما امشامگاه مزاحمتون شدیم … تمایل داشتیم اگه بشه تکلیف این دو تا جوون رو مشخص کنیم .
قلب آهسته گاپ گاپ تپیدن گرفت . ملیحه و احمد نگاهی با هم رد و بقلب کردن . نمی دونستن باید چی بگن … منظور خانم توسلی رو نمتوجه شده بودن . خانم توسلی تبسمی زد و گفت :
– این دو تا بچه سر در گمن … نمی دونن چیکار کنن . خب حقم دارن ! مگه همدیگه رو تا چه حد می شناسن ؟! … وقتی هم نشناسن ، نمی تونن بهم دل بدن ! بدون راهی شد و رسید هم شناختی صورت نمی گیره !
باز تبسمی زد … کف کف دستاشو روی هم کشید و ادامه داد :
– اندیشیدم اگه شما قبول کنید و خودِ آرام جون هم راضی باشه … من انگشترِ نشون دست عروسم کنم . بعدم یک صیغه ی محرمیتی بینشون خونده بشه تا با خیال راحت در حرکت کرد و وارد شد باشن !
برای مدتی هیچ کسی هیچی ناظهار کرد . دل آرام توی گلوش می زد . انگشتر نامزدی … صیغه ی محرمیت ! داشت همه چی جدی می شد ! ملی خانم اظهار کرد :
– راستش … چی بگم خانم توسلی ؟ ما از این رسما توی فامیلمون نداریم !
خانم توسلی هنوز تبسم می زد :
– چه رسمایی ؟!
– همین … صیغه ی محرمیت و … خب !
خاموشی کرد . افتاده بود توی رودربایسی و نمی تونست درست حرف بزنه .
برادر بزرگتر مجید بیان کرد :
– صیغه ی محرمیت که چیز بدی نیست ! این دو جوون شش ماه نامزد باشن تا همدیگه رو خوب بشناسن . همه چی زیر نظر خانواده هاست … خب … محرمیت باشه دیگه گناهی هم نیست ! توی خانواده ی ما به محرم و نامحرمی خیلی اهمیت داده می شه !
گفت و نگاهی غضبناک به بافته ی موهای ساکت ، روی شونه اش انداخت . احمد آقا اضافه کرد :
– خانواده ی ما هم رسم و رسوماتی داره آقای شایسته ! توی خانواده ی ما نامزدی طولانی معنایی نداره اصلاً !
خانم توسلی گفت :
– چه اشکالی داره ؟ این دو تا جوون شش ماه نامزد باشن … بعد اگه خدا بخواد ، عقد و عروسیشون رو با هم می گیریم تا برن سر خونه زیستنشون !
احمد چیزی نگفت … کف دستی کشید روی صورتش و نگاهی مردد به ملیحه انداخت . انگار بسیار هم ناراضی نبود . خانم توسلی باز هم سعی کرد :
– اگر راضی باشید … برای پس فردا که پنجشنبه است … من حاج آقای محلمون رو خبر کنم که بیاد و محرمشون کنه ! خب …
احمد باز هم چند لحظه خاموشی کرد . اول نگاه کرد به ملیحه و بعد خیره شد به ملایم که از شدت استرس داشت پس می افتاد … بعد بلاخره اضافه کرد :
– باشه ! حرفی نیست !
گل از گل خانم توسلی شکفت :
– خب … مبارکه !
مجید بی اختیار ریز خندید و همه تبریک اظهار کردن و بعد خانم توسلی بلند شد و شخصاً ظرف شیرینی رو در جمع چرخوند … .
هیچ کسی یادش نبود باید از آهسته هم نظری بپرسند … ! …
***
حالش عجیب بود ! انگار که خواب بود … منگ بود ! مست بود ! انگار که داشت توی مه قدم می زد ! همینطوری بی اختیار پیش می رفت … بی هدف … بدون اینکه به آخرش فکر کنه !
سر کارش راهی شد … مثل هر روزگار پشت میزش جای گرفت . قرارها رو چک کرد … به تلفن ها پاسخ داد . اما انگار همه ی این کارها رو در خواب انجام می داد .
مجید توی تلگرام براش پیغامی فرستاد :
– چطوری عزیزم ؟
عزیز ! … شده بود عزیز مجید و بکارت نداشت . توی اون لحظه از زندگیش انگار که این بی اهمیت ترین مسئله ی ممکن بود . جوابش رو براش تایپ کرد :
– خوبم ، ممنون !
حتی مطمئن نبود که پاسخ مناسبی داده … نمی دونست ! توی خواب و بیداری بود انگار ! مجید باز هم پیام داد :
– ساعت چند کارت تموم می شه ؟
انگشتای آرام باز هم روی صفحه ی موبایلش لغزید :
– سه ساعت دیگه !
بعد مجید ازش تمایل داشت براش آدرسو بفرسته … و آرام فرستاد .
توی خلسه بود … یک خلسه ی شیرین . حالش اینقدر عجیب بود که حتی ارمغان متوجه شد و خواست از زیر زبونش حرف بکشه . اما آهسته چیزی نگفت . انگار نامزدیش با مجید شامگاهیه یک جادو یا طلسم بود که اگر به زبون می آورد ، می شکست و همه چی دود می شد و می رفت هوا !
ساعت پنج و نیم بود که مجید بهش زنگ زد . آرام جوابش رو داد :
– جانم ؟
– سلام عزیزم . خسته نباشی !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن