انگار حفره ای سیاه توی دل آرام دهان باز کرد و همه ی اون شور و اشتیاق و لذتش رو درهم بلعید .
کف دستش که دراز شده بود سمت سیب زمینی ها ، عقب کشید و روی میز مشت کرد … بعد اضافه کرد :
– نمی دونم !
– نمی دونی ؟!
مجید هنوز هم نگاهش می کرد . نه اینکه حالا عصبی شده باشه … ولی کمی سر خورده بود . ملایم خاموشی کرده بود … و مجید تبسمی زد که کمی معذب و گیج بود و بعد سیب زمینی ها رو بیشتر به سمت آرام کشید .
– ولش کن اصلاً ! … سیب زمینی بخور … از دهن افتاد !
آرام هیچ حرکتی نکرد . مجید باز هم اصرار کرد :
– بخور دیگه ! میخوای منو ناراحت کنی ؟
آرام سرش رو به چپ و راست تکون داد . مجید باز هم لبخند گیجی زد و یکی از سیب زمینی ها رو برداشت و جوید … آرام هم .
بعد مجید نتونست تحمل کنه و مجدداً پرسید :
– بازم نیاز داری فکر کنی ؟
ملایم نمی دونست باید چی بگه . کمی عصبی شده بود … بیشتر از دست خودش عصبی بود . وقتی قرار بود جواب منفی بده … پس اونجا چه غلطی می کرد ؟ مجید حق داشت که گیج باشه !
– من اصلاً شما رو نمی شناسم !
مجید زیراه اش رو بالا گرفت و بیان کرد :
– برای همین اومدی کلاس من ثبت نام کردی ؟ … که منو بشناسی ؟
– شما هم منو نمی شناسید !
– تا حدودی می شناسمت !
تا حدودی ! … آرام نتونست جلوی تبسم تلخش رو بگیره .
– کافی نیست اصلاً !
– خب تو بگو تا بشناسمت !
ساکت در ذهنش گذراند به همه ی رازهای سیاه دلش و آب شد . فکر کرد اگر بگه … اگر همه چیزو همین حالا به مجید بگه …
مجید … به من تجاوز شده ! من بکارت ندارم ! خودم نمیل داشتم ، ولی … هووف ! می تونی اینو قبول کنی ؟
اندیشید به واکنش او … و بعد لب باز کرد :
– بابای من قمار بازه !
مجید برای مدتی چیزی نبیان کرد . بعد کف دست برد و یکی از سیب زمینی ها رو برداشت و انداخت توی دهانش و جوید . انگار جدالی مسیر افتاده بود توی ذهنش … بعد اظهار کرد :
– می دونم !
مکث کوتاهی کرد … بعد ادامه داد :
– در موردت تحقیق کردم ! … اما ممنونم که باهام صادق بودی و بیان کردی !
لبخند زد … آهسته بیان کرد :
– از … کی تحقیق کردین ؟
– از در و همسایه ها ! … اونایی که می شناختنت ! … دوستت !
– کدوم دوستم ؟
– همونی که بوتیک داره !
انگار کسی با مشت کوبید توی شکم ساکت … نفسش از دردی مجهول بند اومد و رنگ رخش پرید .
مجید راهی شده بود و با کیمیا صحبت کرده بود ؟ کیمیا ؟ … تنها کسی که راز بزرگش رو می دونست و … خدایا ! ملایم قلبش می خواست بمیره اما مجید چیزی از ماجرا نفهمه !
مجید بی توجه به حال او ، غر زد :
– چرا این غذا رو نمیارن پس ؟
ملایم یکدفعه پرسید :
– کیمیا در مورد من چی بهتون اظهار کرد ؟
– دلواپس نباش ! چیز بدی نبیان کرده !
– چیز بدی ناضافه کرده ؟ … فقط بهتون بیان کرده بابای من قمار بازه و … خب ! بقیه اش چی ؟!
لحنش تند و عصبی شده بود . مجید متحیر نگاهش کرد … انتظار این رفتار رو نداشت .
آهسته بلافاصله از این رفتارش پشیمون شد و سرش رو پایین انداخت و اضافه کرد :
– منو ببخشید لطفاً ، فقط … این برای من بهشدت مهمه که هر کسی قمار باز بودن پدرم رو نفهمه !
– من هر کسی نیستم ساکت ! من کسی هستم که به تو علاقمند شدم و می خوام باهات ازدواج کنم ! پس باید بدونم که …
– کیمیا نباید بهتون می گفت که …
– کیمیا ناضافه کرد … کیمیا فقط ازت تعریف کرد !
آرام می لرزید … کف دست هاشو زیر میز پنهان کرده بود تا لرزششون رو مخفی کنه .
اینکه کیمیا چیزی از ماجرای تجاوز به مجید ناظهار کرده بود ، به مراتب نفرت انگیزتر از اضافه کردنش به نظر می رسید . به نظرش این درست نبود ! … این حقه بود ، کلک بود ! این حق آدمی مثل مجید شایسته نبود که بازی بخوره .
یکدفعه آهسته از خودش بدش اومد که پشت اون میز نشسته بود … وقتی نمی شد … می دونست که نمی شه ! وقتی می دونست که انتهای این قرارها هیچی نیست … باید همه چی رو تموم می کرد .
بزاق دهانش رو قورت داد :
– شما …
صوتش از بغض می لرزید … مجید پرید وسط حرفش :
– به من نگو شما !
آهسته جا خورد و نگاهش کرد … که مجید خندید :
– خب مگه بابا بزرگتم ؟
آهسته هم بی اختیار خندید . همون وقت گارسون اومد و پیتزای خانوادگی رو روی میز گذاشت .
مجید اضافه کرد :
– اینم از این ! … بفرمایید آرام خانم … نوش جونت !
ساکت خیره شد به پیتزای بزرگ و اشتها برانگیز و در ذهنش گذراند از کی تا حالا با مجید یک خانواده شده ؟ … ولی چیزی نگفت .
یک قاچ از پیتزا برداشت و گازی بهش زد و بغض سفت و سختش رو هممسیر با طعم مطبوع پنیر پیتزا و قارچ ، فرو بلعید … .
فصل پنجم :
از پشت درهای چرم کوبِ سالن آمفی تئاتر صوتی بگو مگوی زن و مردی می اومد . بچه های گروه نمایش لابد داشتن دیالوگ هاشون رو تمرین می کردن .
تبسم کمرنگی نقش لب های فراز شد . این مکان حالش رو خوب می کرد … اونو یاد خودش می انداخت ، وقتی هنوز یک جوونِ بیست ساله با کلی امید و آرزو بود .
درو باز کرد و وارد سالنِ نیمه تاریک شد .
عده ای توی سالن بودن ، ولی همه در خاموشی … به جز دو نفر هنرپیشه که روی سکوی شلوغ پلوغِ نمایش ایستاده بودن و با هم دیالوگ رد و بقلب می کردن … .
فراز نمی میل داشت نظم تمرین رو بهم بزنه … امیدوار بود که اینطور نشه ! آروم از بین ردیف صندلی های خالی عبور کرد … نگاهش به صحنه بود .
دختر هنرپیشه دستاشو به سمت بالا برد و با لحنی رنج کشیده و متأثر گفت :
– ای وای بر سرنوشت … تنها ماندم ! زیر سقف قد بلند آسمان ، هممسیر با زمزمه ی دشت … شاید تقدیر من هم … ای وای ! فراز حاتمی !
جیغِ پر اشتیاقِ دخترک همه چی رو بهم ریخت . توجه دیگران از صحنه ی نمایش برداشته شد و همه چرخیدن طرف فراز .
فراز تبسم زد .
در عرض چند ثانیه با استقبال گرمی مواجه شد … دور و برش شلوغ شد !
امیر علی ، دوست صمیمی فراز که کارگردانِ نمایش بود … دستاشو از هم باز کرد و با لحنی متحیر گفت :
– فراز ! … باورم نمیشه اینجا مشاهده کردمت !
– از بچه ها شنیدم مشغول تمرینی … اومدم سر بزنم !
هر دو بهم رسیدن و محکم دست دادن . امیر علی گفت :
– افتخار دادی ! بسیار خوش اومدی !
– ببخشید … همه چی بهم ریخت انگار !
– عب نداره ! عوضش به بچه ها روحیه دادی !
اظهار کرد و دیدهکی به فراز زد . فراز ریز خندید … می دونست منظورش به دخترک هنرپیشه بود که بدجوری ذوق زده شده بود از دیدن فراز .
دختره کف کف دستاشو بهم کوبید و گفت :
– نمی دونید چقدر خوشحالم شما رو از نزدیک می بینم !
فراز مودبانه پاسخش رو داد :
– منم شادم !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن