موهایش را بین پنجههایش میگیرد و پلکهایش را محکم روی هم میفشارد و انگار سرش میخواهد منفجر شود.
– امید، ساره حرکت کرد، خوبی؟
از بین دندانهایش غرش میکند
– برو بیرون.
رهام اما بیتوجه کنار پایش مینشیند
– خوبی تو؟ پاشو با هم بریم.
صدای آن زن را میشنود…
نزدیک سی سال میگذشت، اما صوتیش همچنان توی سرش بود…
«- پسرم اینجا چیکار میکنه خشایار؟»
خشایار….
خشایار….
خشایار….
از آن مرد نیمه عریان روی تخت تنها یک اسم به یاد دارد نگاهانی با رنگ روشن که ترجیح میدهد به یادشان نیاورد…
– گمشو بیرون رهام…
رهام با تعجب مچ دستش را میگیرد و اما امید بسیار زود کف دستش را پس زده و پنجهاش را قفل یقهی رهام میکند…
از بین دندانهایش، بار دیگر غرش میکند
– گمشو بیرون اضافه کردم….
هلش میدهد و رهام اخم غلیظی بین ابرو مینشاند
– چی بیان کرد این دختره تو این حالت انداخت؟
چه گفته بود دختر خشایار؟
از مادر حرف زده بود…
از زنی که خیانت کرده بود….
زنی که در ذهن پسرش بدترین و کثیفترین صحنهی دنیا را حک کرده بود.
چنین زنی را میشد مادر نامید؟
رهام لیوانی آب برایش میریزد تا به خیالش آتش درون دل امید را خاموش کند و آتشی که توی قلبش بود خاموش شدنی نبود.
او سالها با سوزش دلش ساخته بود…
لیوان آب را به کف دست امید میدهد و فیلمنامه را از روی میز برمیدارد و لوله میکند
– پاشو امید… پاشو بریم.
میایستد…
همچنان خشم را نفس میکشد و هر بار سعی دارد قورتش بدهد…
کلاه تخت و عینکش را برمیدارد و کف دستش را سمت رهام دراز میکند…
از چهرهی مشهورش که از او فرصتهای خیلیی را برای آرام شدن میگیرد، نفرت دارد.
– سویچ ماشینت رو بده خودم میرم.
رهام نگاه گرد میکند
– با این حال داغونت عمرا بذارم رانندگی کنی امید. بریم خودم هر جا که بخوای میرسونمت.
رهام همانطور که پر تحکم میگوید تنهایش نمیگذارد،تنهایش نمیگذارد و امید هر چه میگردد جایی برای آرام شدن پیدا کند، نمیکند و در آخر به رهام میگوید او را به منزل برساند.
حتی راهی شدن سر آن قبری که اسم مادرش روی سنگش حکاکی شده بود و ولی هیچ جنازهای داخلش نبود و امید برای ثابت کردن اینکه آن زن مرده است، خریده بودش، هم نمیتواند امروزگار آرامش کند.
رهام مقابل برج ترمز میکند و نگاه امید اما قفل قامت شهیاد میشود که با فاصلهای نزدیک با دخترک چشم خاکستریاش از حرکت ایستاده و به حرفهای او گوش میکند.
فکش قفل میشود و تنها این را کم دارد تا روزگارش گندتر شود….
نگاه شهیاد دقیقا کجاست؟
آن دیدههای خاکستری رنگ گیرا؟
دستش کف دستگیره را چنگ میزند و میکُشَدَش اگر نگاه لعنتیاش را روی آن لبهای صورتی رنگ سر بدهد….
گامهای قد بلند برمیدارد تا هر چه زودتر خود را به دخترک مدرسهایاش برساند و شهیاد با چه حقی تا این حد به او نزدیک است؟
بالاخره میرسد و نمیداند چقدر تلاش میکند که آوایش از بین دندانهایش بیرون نیاید و ولی موفق نمیشود
– نمیدونستم رانندهی منشیهات هم میشی شهیاد.
آلاله با رنگ و رویی پریده سمت مردی که چهرهاش سرخ است و چشمانش سرختر، برمیگردد…
شهیاد ولی با خونسردی لبش را کج میکند و میداند این دخترک ریز نقش، با لباس فرم مدرسه، برای امید شایگان با دخترانی که وارد حیاتاش میشوند، فرق دارد.
– کارمون طول کشید نمیل داشتم این وقت شامگاه اسیر تاکسیا و خیابونا بشن رسوندمشون.
چهرهی امید سختتر میشود و آلاله با ترس کف دستانش را به هم میپیچد…
دهان باز میکند چیزی به شهیاد بگوید که او پیش کف دستی میکند و سمت آلاله برمیگردد و برای حرص دادن بیشتر امید کمی سرش را خم میکند
– شامگاهتون بخیر خانم سرمد.
میخواهد عقب بکشد که پنجهی امید خیلی زود بند شانهاش میشود و حرکتش باعث میشود رهام بسیار زود از ماشین پیاده شود و نگاهی در اطراف بچرخاند.
چرا امید درک نمیکند؟
قصد دارد آبروریزی کند؟
– هی! کجا؟
شهیاد نگاهی به کف دست غیر دوستانهی امید روی شانهاش میاندازد و ابرو بالا میدهد
– من هنوز ناظهار کردم که تو بی جا میکنی دختر من و میرسونی شهیاد.
شهیاد با تمسخر نگاهی به آلاله میاندازد
– دخترته؟ از اامان دوست دخترت؟
امید بلافاصله جواب میدهد، بدون اینکه طعنهی شهیاد برایش مهم باشد
– نه، دختریه که زیر سایهی منه. پس بپا خطا نری شهیاد خانِ آراسته.
سپس سمت آلاله میکند
– شما بفرما بالا بچه…
آلاله لبش را میگزد و خداحافظی آهستهی میگوید و از دو پلهی ورودی برج بالا میرود و امید با قدمی که سمت شهیاد برمیدارد، فاصله را به حداقل میرساند
– مراقب باش شهیاد… فاصلهت رو با این دختر حفظ نکنی میدونی که چه کله خرابیم!
– عاشق این دختر بچه شدی؟
امید خم میشود، در ماشین شهیاد را باز میکند و پر از خشونت، از بین دندانهای کلید شدهاش میگوید
– دخلی به تو نداره، هری…
شهیاد سرش را بالا و پایین میکند و پر تمسخر میخندد…
به نظرش آلاله، دختر مدرسهای با جثهی ریز برای امید یک ممنوعه است.
امید به ماشین اشاره میکند
– اگه لازم باشه خودم براش راننده شخصی میگیرم، لازم نیست تو برسونیش… به بچهت برس.
رهام نزدیکشان میشود و شهیاد برای اینکه او آوایش را نشنود، لبهایش را سمت گوش امید میبرد و آهسته پچ میزند
– اگه عاشقش شدی بهت قول میدم که بهش نمیرسی امید…
میگوید و عقب میکشد…
سوار ماشینش میشود و بدون آنکه بداند چه آتش تندی میان قلب مرد قد کشیده و قوی هیکل میگذارد، میرود.
رهام کف دست روی شانهاش میگذارد و اما قبل از اینکه چیزی بگوید، کف دستش توسط امید، طوری پیچیده میشود که برمیگردد و صوتی آخ دردناکش توی گوشش میپیچد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن