برگه را به کف دستش میدهم که حتی نگاهش هم نمیکند و کنار لپتابش روی میز میگذارد.
مجدداً روی پاهایم جابهجا میشوم و انگشتانم را در هم قفل میکنم….
– الآن من چیکار کنم؟ برم؟
– کجا؟
لبم را تر میکنم…
هجوم یکبارهی استرس باعث میشود کف پاهایم را محکمتر به زمین فشار بدهم و پوست لبهایم را بکنم.
کلافه نگاهم میکند.
انگار مقابلش یک کودک پنج، شش ساله است که حرفهایش را نمیفهمد و او مجبور است بارها توضیح دهد…
– رویروی در اتاقم یه میز و صندلی هست، روی میز هم یه لپتاب… تموم چیزایی که باید بدونی توی لپتابه…
– یعنی برم سر کارم؟
طور عجیبی نگاهم میکند…
طوری که حس احمق بودن را به طور واضح به من القا میکند.
– بله خانم، سر کارتون….
با گونههایی که از خجالت سرخ است بالاخره از آن فضای بدون اکسیژن خارج میشوم و به محض خروج نفس عمیقی میکشم.
این مرد دیگر چه موجودی بود؟
امید و اطرافیانش همه موجی بودند…
انگار پول زیاد و معروفیت و شهرت و کار توی یک هلدینگ مشهور، انسانها را دچار اختلال شخصیت میکرد.
پشت میزی که به من تعلق دارد مینشینم و ناخودآگاه لبخندی روی لبهایم مینشیند.
برای اولین بار به دنیای کار پا گذاشته بودم و حس خوبی داشتم.
لپتاب را باز میکنم…
یکی از آرزوهایم داشتن لپتاب بود که هیچ وقت حتی جرأت نکرده بودم به زبانش بیاورم…
تلفن روی میز که زنگ میخورد، تکان شمشاهده کردی میخورم و نگاه از صفحهی لپتاب میگیرم.
بزاق دهانم را قورت داده و تلفن بیسیم را برمیدارم
– سلام، بفرمایید…
– چند لحظه بیاید اتاق من خانم سرمد…
البتهی محکمی میگویم تا به انرژیام پی ببرد و به محض قطع تلفن، به سادهلوحی و احمق بودن خودم لعنت میفرستم.
تقهای به در اتاقش میزنم و بعد از کسب اجازه، وارد اتاق نسبتاً بزرگش میشوم.
– سلام…
دو پروندهی بزرگ روی میزش میگذارد و سمتم میچرخد.
– امروزگار کار زیادی ندارین و منم براتون سخت نمیگیرم. ولی این پروندهها باید همین امروزگار بررسی بشن. یه مشکلی توی حسابها هست که باید بهشدت زود پیداش کنیم.
انگشتانم را به هم میپیچم و نگاهم روی پرونده و حجمشان میچرخد…
همه را باید من بررسی میکردم؟
منی که همین امروزگار استخدام شده بودم و هیچ اطلاعی در مورد کار و بارشان نداشتم؟
– اینا چین؟
اخم غلیظی بین ابروهای پرش مینشیند و پشت میزش مینشیند
– حساب یکی از شرکتهاست.
قدم جلو برمیدارم و نگاهم برای بار سوم سمت پروندهها سر میخورد.
– چشم…
به میزش که میرسم، کف دست دراز میکنم تا پروندهها را بردارم که میگوید
– حواستون باشه…
استرس توی قلبم مینشیند و ولی من سرم را برای آسودگی خاطرش، بالا و پایین میکنم.
انگار میخواهد با این کار سنگینی که میسپارد، میزان هوش و زکاوتم را بسنجد.
– چشم آقای پیراسته…
نگاهش برای اولین بار قفل چشمانم میشود و پر خشونت میغرد
– آراسته خانم… آراسته…
لبم را از داخل میان دندانم میفشارم و از حجم حماقتم بغض میکنم…
احتمالا توی ذهنش چندین فحش حوالهام کرده و شاید هم کف دست رویم کشیده کرده است.
– ببخشید به هم شبیهن یه لحظه…
– باشه، میتونید برید.
با جملهاش تقریبا از اتاقش پرتم کرده بود بیرون…
خم میشوم و پروندهها را زیر بغل میزنم و خدا به دادم برسد و پروندهها را به خاطر استرس و اضطراب عجیبم، زمین نیاندازم که خونم به گردنش میافتد….
تبسمی کف دستپاچه میزنم و آهسته و با احتیاط از اتاقش خارج میشود و خدا انگار صوتیم را میشنود…
پروندهها را صحیح و سالم به میز خودم میرسانم و پر افتخار سرم را بالا میگیرم.
– بهش نشون بده میتونی آلا…
پشت میزم مینشینم و با یادآوری خشم و خشونتش به محض گوش دادن فامیلی اشتباهیاش، لبم را میگزم
– خاک تو سرت آلا…
بزاق دهانم را قورت میدهم و با امید خدا اامان پرونده را باز میکنم و اخمی میان ابروهایم مینشیند…
چرا باید اسمش امید میبود که من توی حساسترین موقع کاریام، با اظهار کردن امید خدا، یاد او بیوفتم؟
نفس عمیقی میکشم
– آروم باش… آروم باش… بهش فکر نکن… سعی کن ریلکس باشی… اون امـ…
– خانم سرمد؟
جیغ بلندی از ترس میکشم و به خاطر تکان شدیدم، صنقلبی به پشت خم میشود و از شانس گندم، مقابل چشمان متعجب پیراسته، روی زمین میافتم.
بغض کرده نگاهش میکنم و او متعجب قدمی سمتم برمیدارد
– حالتون خوبه خانم سرمد؟
قلبم میخواهد به خاطر ناگهانی آمدنش، فحشش بدهم، ولی آبرو داری کرده و و با درد میایستم.
– خوبم آقای پیر… آراسته…
لبم را میگزم و او با اخم قدمی فاصله میگیرد.
– من دارم میرم، کاری یرام پیش اومده. پروندهها رو که چک کردین اشکالاتش رو برام ایمیل کنید.
سرم را بالا و پایین میکنم و لگنم به خاطر افتادنم تیر میکشد…
او میرود و من پر بغض صنقلبی چرخانن را درست میکنم.
دیگر حتی جرأت با خودم حرف زدن را هم ندارم و یکی از پروندههای قطور را مقابل خودم بار میکنم.
نگاهم روی اعداد و ارقام میچرخد و آب. هانم را قورت میدهم.
چطور قرار بود سر از این مجهولات ریاضی بربیایم؟
تمام سعیم را برای دقیق بودن میکنم و نگاهم با دقت روی اعداد درج شده میچرخد…
هیچ اشکالی ندارند و به نظرم به طور دقیق حسابرسی شده اند.
خسته قلبک هایم را میبندم و با دو انگشت فشارشان میدهم.
خستگی امانم را بریده و من هنوز نصف یک پرونده را هم کامل چک نکردهام.
نگاهم سمت ساعت کشیده میشود و وقت ناهار است و شکمم کم کم از خودش سر و آوا در میآورد.
توی شرکت به این بزرگی به کارمندانش غذا نمیدهند؟
نفس عمیق و کلافهای میکشم و مشغول ادامهی حسابرسیام میشوم.
– ناهارت رو خوردی دختر جون؟
به محض شنیدن صوتی اصلان خان میایستم و سعی میکنم تبسم بزنم
– نه آقای شایگان ولی…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن