آپارتمانش هم درست مانند آسانسورش بیشتر شیشه و در و پنجره است و هیچ شامگاهاهتی به آپارتمانهایی که من تا کنون دیدهام ندارد.
لوازم خانگیاش مختصر است و فضای آپارتمان شلوغ نیست اما همان لوازم خلاصه شده و ضروری به طور قشنگ و خاصی دیزاین شده است.
لوازم خونه و سرامیکهای طوسی رنگ طور عجیبی برق میزنند و انگار هیچ گرد و خاکی از این برج رد نمیشود.
– میتونی تو اتاق طبقهی بالا لباست رو عوض کنی.
نیشخند میزند و حین پرت کردن تنش روی صنقلبی گردان سرمهای رنگِ مقابل پنجرههای سرتاسری میگوید
– اگه یه لباس جذب و یکم لختی بپوشی که عالی میشه…
لبهایم را روی هم میفشارم و نگاهم را در اطراف میچرخانم.
هر لحطه باید ثابت کند نفرت انگیزترین انسان روی زمین است.
با دیدن پلهها سمتشان قدم برمیدارم و کولهام بین مشتم فشرده میشود
چه زود قبول کردهام اینجا با او بمانم!
آن هم زیر یک سقف لعنتی…
اگر تمایل داشت یک بار دیگر به تنم کف دست درازی کند چه؟
اگر باز مست شود و خودش را نفهمد و توی خودش نباشد چه؟
بزاق دهانم را قورت میدهم و نفسهایم ریتم کندتری به خود میگیرند.
کاش بتوانم برگردم بندر…
اینجا و این برج و صاحب نفرتانگیزش زیادی خطرناک و ترسناک است.
– اینقدر نترس… اظهار کردم که بهت نمیخوام یه بار دیگه باهات بخوابم. از زور خوشم نمیاد… قلبم میخواد پارتنرم رو با تمایل داشت خودش جر بدم.
اسید معدهام از کلمات وقیحانهاش میجوشد و خیر سرش یک سلبریتی معروف و محبوب است!
چگونه میتواند تا این حد کثیف و لاشی باشد و همچنان موقعیتش حفظ شود؟
اگر قدرتش را داشتم او را از روی زمین برمیداشتم و توی کورترین نقطه در کهکشان میفرستادم تا خودش و محبوبیت و شهرتش گم و گور شود.
بیتفاوت به جملات وقیحانه و کثیفش از پلهها بالا میروم و ولی سنگینی نگاه او تا وقتی که از متوجه شدش خارج شوم روی شانههایم سنگینی میکند.
در را ملایم باز میکنم و قبل از اینکه کامل وارد اتاق شوم، با نگاه داخلش را بررسی میکنم تا هیچ ردی از او و لوازم شخصیاش نباشد.
او آنقدر کثیف بود که مرا به اتاق خواب خودش بفرستد.
با دیدن داخل اتاق که بیشتر شامگاهیه اتاق مهمان است تا اتاق خواب اوی لاشی، خودم را داخل میکشم و در را به محض ورود میبندم و قفلش میکنم.
به محض صوتی چرخش کلید بغض میان گلویم قد میکشد و بزرگ و بزرگتر میشود…
همانجا پشت در سر میخورم و روی زمین مینشینم…
چقدر بیکسانه مانند کالا معامله شده و حال اینجا بودم….!
چه بیرحمانه ماجد مرا به متجاوزم فروخته بود…!
سرم را روی زانوهایم میگذارم و هق میزنم…
هقی که سعی میکنم بیآوا باشد اما نمیدانم موفق هستم یانه…
به بخت و اقبال سیاه شدهام هق میزنم و متوجه شده شدنم توسط خدا انگار یک میل داشتهی محال است…
حتی خدا هم از من قطع امید کرده و دیگر هیچ امیدی به من و سر پا شدنم ندارد…
گریه میکنم…
زار میزنم…
التماسش میکنم ولی دیگر نه صدایم را میشنود، نه درماندگی و بیکسیام را میبیند.
آوای حرف زدن او از پایین به گوشم میرسد و چگونه قرار است با کسی زیر یک سقف باشم که حتی صدایش مو به تنم سیخ میکند و از وحشت و ترس زیر شکمم چنگ میشود؟
کف دستم روی قفسهی سینهام مشت میشود و آوای او را هر لحظه نزدیکتر از قبل میشنوم.
کف دست و پایم شروع به لرزش میکند و او به محض خداحافظی با شخص پشت گوشی، چند تقه به در میکوبد
– غذا سفارش دادم. لباس عوض کردی بیا بخور حوصلهی نعش کشی ندارم.
نه میلی به خوردن غذا دارم، نه میلی به بیرون از اتاق حرکت کردن.
تنها دلم میخواهد روزگارها، همینجا پشت در بنشینم و زار بزنم.
میرود… بدون هیچ حرف اضافهی دیگری میرود و اما دقایقی بعد مجدداً صوتیم میکند.
جوابش را نمیدهم و او طبق معمول تهدیدم میکند.
ترجیح میدهم خودم را روی تخت دراز بکشم و وانمود به نشنیدن کنم و او وقتی سرسختیام را میبیند، اصراری به بیرون راهی شدن و غذا خوردن نمیکند.
تقهای به در اتاق میزند و با کمی خشونت میگوید:
– غذات رو میذارم اینجا پشت در… پاشو کوفت کن به زور دارم خودم و آروم میکنم که نزنم این در وامونده رو باز کنم.
حرفش را میزند و میرود…
لبهایم میلرزد و گونههایم مجدداً خیس میشوند.
چطور قرار بود این روزهای گند و طاقتفرسا را بگذرانم؟
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
– میخوای تا آخر عمرت تو اون اتاق بمونی قشنگم؟
از دلبرم بیان کردنهایش نفرت دارم…
نمیدانم چند ساعت خوابیده بودم، ولی صدای نحسش مرا از عالم بیخبری بیرون پرت کرده بود.
نگاهانم به خاطر گریه همچنان میسوزد و حس میکنم به خاطر التهاب باز نمیشوند.
جوابی که نمیدهم، صدای لعنتیاش خشنتر میشود…
چه میخواهد از منی که چیزی برای از دست دادن ندارم و پوچِ پوچم؟
– غذات هم که نخوردی؟ نکنه غش کردی؟
کوتاه و صوتدار میخندد
– اگه نفس مفس کم آوردی فقط کافیه اشاره کنی، یه جوری بهت نفس مصنوعی میدم که حض کنی.
چگونه میتواند تا این حد کثیف و نفرتانگیز باشد؟
از انسانیت و آدم بودن چیزی میداند؟
پدر و مادری بالای سرش نبوده که جاده و رسم آدم بودن را یادش دهد؟
– هی دختر سکسی! خودم بشکنم در و بیام تو؟
آب بینیام را بالا میکشم…
از روی تخت پایین راهی شده و خودم را به در میرسانم…
صوتیم از ته چاه بیرون میآید وقتی میگویم
– چرا کف دست از سرم برنمیداری؟
کوتاه میخندد و من قلبم زار زدن میخواهد به خاطر این که کمی جدیام نمیگیرد و جوابم را نمیدهد…
تمایل داشتهی کسی مثل او از من چه میتواند باشد؟
– خسته نشدی از اینهمه تکرار کردن این سوال؟
هق میزنم…
نالان و بیچاره شانهام را به در میچسبانم و با عجز میگویم
– چی میخوای ازم خب؟ از منی که این قدر ازت متنفرم چی میخوای؟
تقهای کوتاه به در میکوبد
– در و باز کن بگمت زیبام…
کاش قشنگم صدایم نکند…
کاش این کلمه را بیشتر از این برایم نفرتانگیز و حال به هم زن نکند…
کاش به حال خودم رهایم کند و برود….
– خستهم از کف دستت… از تویی که هیچ جوره نمیتونم از کف دستت خلاص بشم خستهم… خدا لعنتت کنه امید شایگان….
بیخیال بار دیگر به در میکوبد
– اوکی، حالا باز کن در و زیبام… نمیخوای که اون روی زیبام بالا بیاد! هوم؟
– ازت چندشم میشه… تو یه لاشی حرومزادهای.
چند لحظه از اظهار کردن جملهی پر تنفرم نمی.گذرد که ضربهی محکمی به در میکوبد و صدای فریادش روح از تنم میپراند
– وقتی میگم باز کن در این خرابشده رو شوخی نمیکنم… حوصلهی نازکشی هم ندارم…
دستم سمت کلید میخزد…
میترسم از او و حرفهایش…
میترسم از تهمشاهده کردهایش…
– نمیخوام… به خدا گشنهم نیست. کف دست از سرم بردار.
اینبار مشتش را محکمتر به در میکوبد و صوتی خشمگینش بالاتر میرود
– باز کن میگم.
– به خدا اگه اذیتم کنی تو اولین فرصتی که پیدا کنم خودکشی میکنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن