حرفهایش را میشنوم، اما نمیفهمم.
انگار به یک زبان ناشناخته صحبت میکند…
تنها آوای آن شامگاهش را میشنوم و ماهیچهی رانم بین کف دست پر قدرتش فشرده میشود…
– لال شدی چرا؟!
به طور وحشتناکی آرام است…
به طور ترسناکی با ملایمش حرف میزند و نفسهایش اما شامگاهیه خرناس گرگی زخمی است.
– خ… خواهش… میکنم…
موهای بافته شدهام را چنگ میزند و سرم را سمت خود میچرخاند…
و من تازه میفهمم دقایقی را از خیره شدن به آن نگاه وحشی و آقیانوسی فرار کردهام…
نگاهم که قفل تیکههای آبی در حال شعلهورش میشود بیچارهوار هق میزنم و او سرش را ترسناک کج میکند…
– حرف بزن بیان کردم… لال نشو… من و وحشی نکن…
خم میشود و توی صورت سر شدهام نفس میزند
– کاری نکن پارهت کنم خوشگلم.
لب هایم را روی هم میفشارم تا از هقهای بیچارهوارم جلوگیری کنم و ریشهی موهایم کشیده میشوند…
– چ… چی بگم؟!
سرش را سمتم خم میکند که پلک میبندم و با گریه میگویم
– من ازت میترسم…
با همان پلکهای بسته، چانهام میلرزد و ارتعاشش، لبهای از هم باز شدهام را نیز میلرزاند
– من…
داغی نفسهایش، درست روی لبهایم باعث میشود پلکهایم را باز کنم و با دیدنش درست در چند میلیمتری صورتم، آب داغی توی سرم ریخته شود…
نفس توی گلویم میمیرد و او درست همانجا، مماس با لبهای سر شدهام پچ میزند
– تا وقتی بار دیگر باهام نخوابی از منِ وحشی باید بیشتر بترسی…
کف دست لرزانم روی سینهی داغش مینشیند…
دلش شتابزده و بیوقفه میکوبد…
دل من ولی انگار اصلا ضربان ندارد از حجم ترس و وحشت…
– خ… خوا… خواهش میکنم….
سرش را عقب میکشد…
قطرات عرق را روی پیشانی و شقیقههایش میبینم و من اما از سرما به خود میلرزم…
انگار ساعتها با کسی جنگیده است…
عرق از سر و رویش میبارد و نفسهای سنگین و داغ میکشد…
صوتی ضربان کر کنندهی قلبش حتی به گوش من هم میرسد و من به بدنهی ماشین میچسبم.
– ک… کجا… کجا داریم میریم.
دست میان موهایش میبرد، موهایی که به خاطر عرق کردنش، کمی نمدارند…
نگاهش همچنان ترسناک است و سرخ…
– من و مجبورم نکن بچه مدرسهای…
لبم را با زبانم تر میکنم و او بین نفسهای عمیقش ادامه میدهد
– مجبورم نکن به زور متوسل بشم و وحشیانه باهات بخوابم… بار اولت هم نیست که مضطرب پرده و پاره شدنش باشی…
نگاه سرخش بند دیدهان خیس از اشکم میشود
– بعدش پول ترمیمت رو میدم، چیز دیگهای هم خواستی حله…
پلکهایم را روی هم میفشارم و از حال رقت انگیز و تحقیر آمیز خودم،حالم به هم میخورد.
– بعدش دیگه من و نمیبینی… نمیترسی، اذیت نمیشی…
نگاهم روی کف دستان بزرگش سر میخورد…
چطور رگهایش اینقدر متورم است؟!
کف دستش را که تکان میدهد جیغ خفیفی میکشم و به ماشین میچسبم
کف دستش را پشت گردنش میبرد و نگاه من روی خالکوبی نامفهوم روی بازوی چپش سر میخورد.
– میتونی چیزهای دیگه هم در مقابلش ازم بخوای.
لبم میلرزد و با بغض نگاه به چشمانش میدوزم
– مثلا پول؟!
سرش را بالا و پایین میکند و من کامل به در میچسبم تا از او و نفسهایش تا حد امکان دور باشم.
– فکر میکنی عفت و شرف یه دختر فروشیه؟!
نیشخندش مانند تیر توی دلم فرو میرود
– دارم میگم ترمیم میکنی… میبرمت پیش یه دکتر مطمئن.
نفسم میرود و گم و گور میشود…
چه راحت همه چیز را میشکند و ویران میکند و بعد با پولش ترمیمش میکند.
– روحم رو چطوری قراره ترمیم کنی؟! اون شب وحشتناک رو، کابوسهای شبونهم رو، اون لحظههای لعنتی رو که از ذهنم دور نمیشن چطوری قراره از مغزم پاک کنی تا ترمیم بشه؟
بغض مجال حرف زدن نمیدهد…
حالا که او زور می.زند آرام باشد، دلم میخواهد حرفهایم را بزنم…
دردهایم را به همین مردی بگویم که تمام وجودم را زخمی کرده بود.
– تو یه تیکه گوشت کوچیک ازم نگحرکت کردی جناب سلبریتی… تو از من آیندهم رو گرفتی… خوشامگاهختی و ناموسم رو گرفتی… آبروی خانوادهم رو گحرکت کردی… تو از من پاکدامنی و عفتم رو گرفتی.
تنم میلرزد…
از تصور چیزی که هستم، تنم میلرزد…
– تو کاری کردی من از خودم چندشم بشه… از تنم و تموم چیزهایی که تو اون شب ازشون تعریف کردی متنفر بشم… کاری کردی روبروی آینه که وایمیستم عقم بگیره.
آب بینیام را بالا میکشم و او رد اشکی که تا روی چانهام سر میخورد را دنبال میکند
– تو از من، همه چیزم رو گرفتی.
〰〰〰〰〰〰
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن