– آلاله جان، نمیخوای بیدار بشی قشنگم؟
با صدای امید که از بیرون اتاق میرسید، آهسته لای پلکهای خستهام را باز میکنم.
نور آفتاب حتی از پشت پردهی سفید هم، دیدهانم را اذیت میکرد. چند باری پلک میزنم تا دیدهانم عادت کنند. به ساعت روی دیوار نگاه میاندازم؛ یازده بود!
چقدر خوابیده بودم و خبر نداشتم… در حین کش و قوص دادن بدنم، امید در چهارچوب در قرار میگیرد:
– عه، بیدار شدی…
پشت هم، سرم را برایش تکان میدهم. نزدیکم میآید و کنارم روی تخت مینشیند:
– بهتری؟
بهتر بودم؟ نمیدانم. نمیدانم خودم بهتر بودم یا به لطف قرصهای ساکتبخشی بود که همچنان تاثیرش را روی من داشت؟
برای آنکه خیال او را راحت کند، لبخندی به رویش میزنم:
– خوبم.
کف دستم را به کف دست میگیرد:
– اگه خوبی، پس بریم برای صبحونه. رهام برات یه صبحونهای آماده کرده که نگو و نپرس…
میل به غذا نداشتم. معدهام پر بود ولی چارهای هم نداشتم. باید قد بلند میشدم و خودم را از این وضعیت نجات میدادم.
بعد از ” باشه” ای که به امید میگویم، به سمت سرویس میروم و آبی به دست و صورتم میزنم. در آینه نگاه به صورتم میاندازم. حملههای عصبیای که به من کف دست میداد، دیگر غیرقابل کنترل شده بودند.
کل دیشب از نگاهانم عبور میکند. در آغوش امید بودم که پنیک اتک شدم! این دومین باری بود که در حضورش این چنین میشدم.
باید در اامان فرصت به روانپزشک مراجعه میکردم وگرنه زیستنام سیاه میشد!
با آنکه استرس داشتم اما استرس را پشت نقاب خونسردی پنهان میکنم و به آشپزخانه میروم. همانطور که امید میاظهار کرد، رهام هرچه در چنته داشت را رونمایی کرده بود.
#p1021
با ورودم اول رهام متوجهام میشود:
– به به، عروس خانوم هم تشریف آوردند. بفرمایید بشینید تا سرد نشده…
در برابر مزاحهگوییاش لبخند میزنم. امید صنقلبی کنار خودش را عقب میکشد و مینشینم.
با قرار گرفتنم، لقمهی کوچکی که در دستانش قرار داشت را به سمتم میگیرد:
– بفرمایید خوشگلم.
کف دستش را پس نمیزنم، لقمه را از او میگیرم و نگاهم را بین خودش و رهام میچرخانم. رهام، تابهی املت را وسط میز میگذارد:
– ببین رهام چه کرده آلاله… خدایی برات مایه گذاشتم.
امید چپ چپ نگاهش میکند که صدای رهام قد بلند میشود:
– چته اول صبحی پاچه میگیری؟ مگه تو چیدی اینارو؟ خودم از سر صبح دارم درستشون میکنم، زحمت کشیدم، جای کف دستت درد نکنته؟
رهام مثل پسرکهای لجوج هفت ساله غر میزد و امید صرفا نگاه بیحسش را حوالهاش میکرد.
– تموم شد؟
رهام تکه نانی برمیدارد و در حالی که لقمهی املت را با اشتها بر میداشت، جواب میدهد:
– بله، تموم شد. میتونی حرف بزنی…
– بسیار پرویی رهام!
رهام بیتوجه به جملهی جدی امید، شانه بالا میاندازد و لقمهی املتش را با اشتها میخورد. با غذا خوردن او، اشتهای من هم باز میشود. لقمهای که امید دستم داده بود را گازی میزنم.
لقمهام مربا و کره بود! قلبم چای میخواست… خدایی رهام کم نگذاشته بود. کف دست به سمت لیوان چای میکنم و جرئهای از آن مینوشم.
سکوتی که حاکم میشود، اعصابم را به هم میریزد. قلبم باز مجاقلبهی رهام و امید را میمیل داشت. اینطوری به جای در ذهنش گذراندن به اتفاقات نیوفتاده، ذهنم درگیر مسخرهبازیهای آنها میشد.
#p1122
– نمیخواید دوباره بحث کنید؟
هر دو نگاهم میکنند. امید به حرف میآید:
– بحث چرا؟
خودم هم نمیدانستم چه جوابی دهم. کلافه کف دستی لای موهایم میکشم:
– نمیدونم، همینطوری اضافه کردم.
رهام، یک لقمهی املت را به سمت من میگیرد:
– بیا این لقمه رو بخور تا از دهن نیوفتاده. این امید هم حریف نیست که… با چیه این تحفه بحث کنم؟
امید که گویی به او برمیخورد، تشروار صدایش میزند:
– رهام! میبندی اون دهن رو یا ببندم!؟
رهام تسلیموار کف دستش را بالا میبرد و سپس، به صورت فرمالیته با یک کف دستش زیپ بسته شدن دهانش را میکشد:
– دیگه هیچی نمیگم… خیالت راحت.
سپس صورتش را به سمت من میگیرد و همانطور که چشمک میزند، آرام میگوید:
– هرچقدر سنش میره بالاتر، کم حوصلهتر میشه… درکش کن، باشه؟
در برابر حرفش، خندهای میشکنم که در این بین، حرص خوردنهای امید از نگاهانم دور نمیماند. حقش نبود این همه اذیت بشود. مرد من گناه داشت. قبل از آنکه جواب دندانشکنی نسبت به حرف رهام داشته باشم، موبایلش زنگ میخورد.
نگاه به صفحهاش میاندازد و ابرو بالا میدهد:
– سرلکه!
با متوجه شدن نام سینا، تازه یادم میآید قرار بود او به من خبر بدهد! “، وای”، کشداری میکشم… موبایلم کجا بود!؟ شاید تا به الان پیام داده بود و در جواب پاسخ نگحرکت کردن از طرف من، به رهام زنگ زده باشد!؟
#p1123
رهام قبل از آنکه آیکون سبز را لمس کند، ساکت زمزمه میکند:
– آروم باش.
ملایم نبودم. نمی توانستم باشم. از سینا غافل شده بودم و احساس عذاب وجدان میکردم. رهام که وضعیت من را میبیند، اشارهای به امید میکند و سپس از آشپزخونه خارج میشود.
امید در کمال آرامش، لقمهای به طرفم میگیرد:
– چرا به هول و ولا افتادی؟
بی آن که توجهای به کف دستش کنم، با حرص میگویم:
– قرار بود خبر بده. هیچی نگفته، میتمایل داشتم بهش زنگ بزنم، حرف بزنیم. قلبم نمیخواد انقدر بینمون فاصله بیوفته.
حرف دلم را جدیتر به زبان میآورم:
– قلبم نمیخواد بین تو و سینا انقدر فاصله بیوفته. قلبم نمیخواد باهم مشکل داشته باشید. قلبم نمیخواد وضعیت طوری باشه که انگاری باید از بین شما دو تا، یکی رو انتخاب کنم. قلبم این چیزا رو نمیخواد امید…
بعد از حرف هایی که پشت هم میگویم، امید با خاطری جمع شده، بار دیگر لقمه را به سمتم میگیرد:
– اگه عرایضت تموم شد، بگیرش.
از کف دستش میگیرم. این حجم از بیتوجهای اش آزارم میداد. سنگین نگاهش میکنم:
– چرا هیچی نمیگی؟
– مگه مهلت میدی حرف بزنم؟ یه بند غر میزنی. دیشامگاه بعد از اینکه خوابیدی، با رهام حرف زدم تا به سرلک زنگ بزنه و بگه که قراره امروزگار دوتایی باهم بریم خانوادهات رو ببینیم.
با حرفهایی که اون دوتا باهم زدند، در نتیجه همه چیز در صلح و ملایمشه. اول میریم خونوادهات رو میبینیم، بعد تو و سرلک میمتوجه شد سنگاتون رو باهم وا میکنید.
#p1124
این یکی را دیگر اصلا انتظارش را نداشتم. امید ادامه میدهد:
– زیبام، هم برای من، هم برای تو همه چیز داره سریع السیر میگذره. علاوه بر همه اتفاقات خوبی که تند تند داره بین من و تو رقم میخوره، فشار زیادی هم روی ما هست.
من که هیچی، اما تو نمیتونی هم استرس حرف زدن با سینا رو داشته باشی هم استرس متوجه شدن خانوادهات بعد از این همه سال. آروم آروم، یکی یکی باید باهاشون مواجه بشی. اونم نه تنهایی، من کنارتم.
امید که حرفهایش تمام میشود، موجی از دلگرمی و آسودگی در وجودم مینشیند. اینکه فکر همه جایش را کرده بود و میاطلاع داشت در چه بلبلشویی کف دست و پا میزنم. میخبر داشت چه روزگارهایی در انتظارم است و حرف از ماندنش در کنارم زده بود.
در جوابش، ناخودآگاه خودم را به جلو میکشم و بوسهای روی لپش مینشانم. بودنش خوب بود، مثل همیشگی!
– آقا اینجا مجرد جای گرفته ها، یکم مراعات کنید.
جملهی رهام بود که بعد از سوتی قد بلند، این را به زبان آورد و وارد آشپزمنزل شد. من صرفا تک خندهای میشکنم اما امید با ابروان گره خورده نگاهش میکند:
– وقتی میبینی شرایط اینطوریه، دیدهات رو ببند. مجبوری این ور رو نگاه کنی مگه؟
رهام روی صنقلبیاش مینمتوجه شد:
– اگه رفیق خوبی بودی، به جای اینکه پیشنهاد بدی نگاهام رو ببندم، یه دختر مینداختی تو کف دست و بالم. والا مردیم از سینگلی…
#p1125
امید میل داشت جوابش را بدهد که زودتر مداخله میکنم. نمی توانستم نسبت به این تماس سینا بیتوجه باشم. هرچقدر هم امید این حرفها را میزد، باز هم قلبم پیش سینا مانده بود.
– رهام، سینا چی بیان کرد؟
رهام رو به امید، با ابرو به من اشاره میکند:
– بهش اظهار کردی قضیه دیشامگاه رو؟
امید صرفا سری تکان میدهد و بعد از آن رهام رو به من میگوید:
– خب دیگه… دیگه چی میمیل داشت مگه؟ اتفاقا بسیار خوشحال بود میمیل داشتی خانوادهات رو ببینی.
رهام گیراییاش ضعیف بود یا خودش را میزد به آن جاده!؟
– منظورم دیشامگاه نیست، منظورم الانه. الان چرا زنگ زده بود؟چیکار داشت؟
چند دل از آب پرتغالش سر میکشد. انگار نه انگار منتظر جوابش بودم. بعد از امید و سینا، قطعا رهام من را با این راهی شدارهایش از پا در میآورد!
– اینم هیچی، مربوط به شرکت بود. کار ما تو بندر تموم شده، شیخ سلمان هم باید بند و بساطهاش رو یه روزگار بیاره تهران برای تمدید قرارداد نهایی با شروط جدید. داشتیم راجع به بلیت برگشت بچهها حرف میزدیم. بهش بیان کردم نیاز نیست برای ما سه تا بلیتی بگیره.
ناخودآگاه از زبانم میپرد:
– چرا!؟
– چرا نداره که، شما دو تا اینجا کار دارید. بالاخره چند روزگار میمونی، امید هم میمونه. باید اصلانخان بیاد اینجا…
” اووو” کش داری میکشد:
-کلی کار هست!
#p1126
درست میگفت، فکر اینجایش را نکرده بودم. البته به حرف رهام هم اعتماد نداشتم. از خوشحالی سینا حرف میزد درحالی که بعید میاطلاع داشتم. چرا!؟
علتش هم کامل واضح بود. یک بار پیشنهاد مشاهده کردار با خانوادهام را به من داد و من سر باز زدم و مخالفت کردم.
صرفا سری تکان میدهم و دیگر چیزی نمیگویم. بعد از صبحانه رهام به بهانه رسیدگی به هتل و بچهها از خانه بیرون راهی شد.
من ماندم و امید و استرسی که در وجودم جولان میداد.
هر دو در سکوت جای گرفته بودیم. او مشغول کار با لپ تاپش بود و من داشتم فکر میکردم آنها را چطور میبینم!؟
– امید؟
بی آنکه سرش را بالا بیاورد، جواب میدهد:
– جانم؟
– بهشون بیان کردی ما داریم میایم؟
با گوش دادن سوالم، لپ تاپ را کنار میگذارد و نگاهم میکند:
– نگران نباش، با شوهر خواهرت صحبت کردم. در همین حد میدونند که قراره من بیام و باهاشون حرف بزنم. بماند اول خواهرت چقدر مخالف بوده ولی بعد قانع شده و مشکلی نداشتن.
– پس… پس یعنی نمی دونند من هممسیرت هستم؟
سرش را به طرفین تکان میدهد:
– نه!
” نه” امید باعث می شوو بیشتر استرس بگیرم. کاش میدانستند حداقل من هستم و میآیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن