مشتی حوالهی شانه امید میکند و نگاهک میزند:
– خبریه؟ تنهایی دختر بازی میکنی؟
امید جدی به صورتش خیره میشود. چه فکری راجع به او میکرد که چنین چیزی به ذهنش رسیده؟
به رهام میتوپد:
– این خزعبلات چیه میگی؟ برو بخواب، حالت خوش نیست.
رهام که چنین واکنشی را از امید میبیند، بیخیال شده از او، به سمت اتاقش میرود. حالا امید بود که نقشهای برای متوجه شدار آلاله با خانوادهاش میکشید.
در دوجادهی قرار داشت. دو مسیری اینکه ابتدا با مادر و خواهر آلاله صحبت کند و سپس، آلاله را به آنها نشان دهد یا اینکه از همان اول خودش با آلاله نزدشان برود.
ریسک کدام بیشتر بود؟ نمیخبر داشت! خسته شده از فکر و خیالهایش، چشمهای خستهاش را روی هم میفشارد و به خواب میرود.
***
با آوای زنگ موبایلش، یک چشمش را باز میکند. دیشامگاه نتوانسته بود بخوابد. مگر افکار مشوشش اجازهی خواب هم میداد!؟
صوتی زنگ قطع میشود، میتمایل داشت بیخیال این تماس باشد ولی فرد پشت خط بیطاقت تر از او بود.
با سردرد وحشتناکی که گریبانگیرش بود، کف دست دراز میکند سمت موبایلی که آوایش از پایین تخت میرسید.
– بله؟
صوتیش به قدری گحرکت کرده بود که باورش نمیشد صوتی خودش است.
– خواب بودی؟
امید بود. تک سرفهای میشکند تا آوایش صاف شود:
– مهم اینه الان بیدارم… چیزی شده؟
آلاله:
آوایش خش دار بود:
– باهم میریم!
یک تای ابرویم بالا میرود. ” باهم” گفتنش قلبم را خالی میکند و حجم عظیمی از استرس را روانهی وجودم.
– یع… نی باهم میریم خونهی…
به میان کلامم میافتد و جملهام را خودش کامل میکند:
– آره، باهم میریم خونهی مادرت. هر روزگار و ساعتی که اضافه کردی، باهم میریم.
راه گلویم خشک شده بود، بزاق دهانم را قورت میدهم تا کمی نرم شود. نباید طولش میدادم و زمان را اتلاف میکردم. هرچه زودتر نزد آنها میراهی شدم، زودتر از بندِ این احساس گناه خلاص میشدم.
– موافقی.. فردا بریم؟
– آره، مشکلی نیست. چه ساعتی؟
اصلا فکر این که چه ساعتی برویم را نکرده بودم. فقط میدانستم بیست و چهارساعت زمان لازم داشتم برای آمادگی هر چیزی که انتظارم را میکشید.
نفسی به بیرون میفرستم:
– نمیدونم.
بعد از ثانیه ای مکث، جوابم را میدهد:
– فردا عصر حدود ساعت شش میام دنبالت، باهم میریم. حله؟
حالا که امید ساعت را معین میکند، مخالفت نمیکنم:
– آره، خوبه…
– مراقب خودت باش، فعلا.
جملهاش که تمام میشود، اجازهی حرف دیگری به من نمیدهد. تماس را قطع کرده بود و بوقهای ممتدد را میمتوجه شدم.
به صفحهی گوشی نگاه میکنم، ساعت ده صبح را نشان میداد.
#p1060
به ثانیه نمیکشد که نوتیف پیام از طرف سینا را روی صفحه به چشمم میخورد. ” آماده شو، صبحونه بریم بیرون.” با خواندن پیامش، تعجب میکنم.
بو میکشید که سریع متوجه میشد غذا نخورده ام؟ ” باشه” را در جواب پیامش میفرستم و بعد از دوش یک ربعی، آماده میشوم برای بیرون.
پیراهن سبز رنگ و شلوار پاکتی سفیدم به تنم میآمد. برای آنکه صورتم از حال و هوای دیشب بیرون بیاید، آرایش مختصری هم میکنم.
موبایلم را برمیدارم و برای آخرین بار خودم را در آینه چک میکنم، همه چیز تکمیل بود.
از هتل بیرون میآیم، سینا مثل همیشه خوش وقت، روی به روی هتل پارک کرده بود. استرس ناشی از فردا را پشت نقاب خوشحالی پنهان میکنم و برایش از همانجا کف دست تکان میدهم.
از ماشین بیرون میآید و به در، تکیه میدهد. شلوارک لی به همجاده تیشرت قرمز به تن داشت.
با نزدیک شدن من، عینک آفتابی را از روی چشمانش بر میدارد و به سمتم میآید. کوتاه در آغوشم میکشد:
– سلام بر بانوی دلربای بندر! حالت چطوره؟
کاش میتوانستم تمام ماجرا را برایش تعریف کنم ولی نمیشد. نباید میاضافه کردم و نمیتوانستم بگویم. اول باید واکنش مولین را میمشاهده کردم و بعد با خیال راحت با آنها در میان میگذاشتم.
اگر مامان و ساکتش من را پس میزدند، همان اندک غروری که در نزدش داشتم، دود میشد و به هوا میحرکت کرد.
– زیبا نمشاهده کرده بودی، نه؟
#p1061
با حرفش، از فکر بیرون می آیم. در برابر این همه خودشیفتگیاش اخم ساختگی حوالهاش میکنم و با تاسف سر تکان میدهم:
– خُبه حالا، چه خودتم کف دست و بالا میگیری…
میخندد و کمی از هم فاصله میگیریم. به سمت صندلی شاگرد میروم و مینشینم.
ماشین را روشن میکند:
– توام مارو دست کم گراهی شدیها… همین سر صبح دو نفر می خواستن مخ مارو بزنند...
از خیابان اصلی خارج میشویم:
– عجب، بعد چرا بختت رو باز نکردی؟ دیشامگاه که از نداشتن دوست دختر می نالیدی…
سرش را به طرفم می آورد، دیوانه بود! با نگرانی واکنش نشان میدهم:
– مراقب باش…
عین خیالش نبود، یک تای ابرویش را بالا میدهد و آرام پچ میزند:
– من که اونا رو نمیخوام…
برایش شانه بالا میاندازم:
– حالا هر کی رو میخوای… انقدر کف دست کف دست کن تا سرت کلاه بره.
در همین حین که میخندد، موزیک را روشن میکند و با سرعت بیشتر ماشین را میراند. سرخوش بود!
– من نمیبازم… حواسم هست.
تعجب میکنم. جملهاش طوری بود که گویی خبری است. با کنجکاوی میگویم:
– خبریه؟ چیزی هست بگو…
بحث را عوض میکند:
– نه، حالا کجا بریم صبحونه بخوریم؟
حالا که خودش نمیمیل داشت چیزی بگوید، من هم ادامه نمیدهم:
– فرقی نمیکنه، هرجا حرکت کردیم.
#p1062
صبحانه را باهم لب دریا، میخوریم. سینا از میهمانی دیشب صحبت میکرد و من فکرم جای دیگری بود. استرس داشتم. و هزاران واکنش از طرف مولین و ساکتش و در ذهنم تداعی میشد و من نمیاطلاع داشتم واقعن کدامش قرار است اتفاق بیافتد!
– میگم آلا… قصد نداری بری محلهی قدیمیتون؟
با سوال سینا جا میخورم! حالا او بحث مشاهده کردن خانواده را آورده بود. چطور به او میگفتم قصد دارم ببینمشان ولی نه با شما….
اگر میمتوجه شد قرار است با امید به آنجا بروم، قطعا جا میخورد! چه جوابی به او میدادم؟ نمیمیل داشتم دروغ بگویم ولی جرعت اظهار کردن حقیقت را هم نداشتم…
خاموشیم که طولانی میشود، خودش دوباره به حرف میآید:
– ببخشید، قصد ناراحت کردنت رو نداشتم…
شرمندگیاش، اذیتم میکند. همین که سینا به یاد خانوادهام بود و تلاش میکرد تا من آنها را ببینم، گویای معرفت و نگرانی بود که نسبت به من داشت.
– نه، طوری نیست… فقط جا خوردم.
باد موهایش را خراب میکرد، کف دستی روی موهایش میکشد:
– اون طور که با رهام حرف زدم، فکر کنم دو روزگار دیگه بر میگردیم تهران. دیگه کاری نمونده برای انجام دادن. اگه اونا راهی شدن، میخوای چند روز من و تو اینجا بمونیم؟
سینا اطلاعات جمشاهده کردی میداد. اگر فردا مامان را میمتوجه شدم و اتفاقاتی که رقم میخورد، اصلا جادهی برای برگشت به تهران را برایم نمیگذاشت…
اگر آنها قبولم میکردند دیگر کاری نداشتم، چهار سال از آنها محروم بودم چطور باز هم پشت میکردم؟
نگاهم را از سینا میگیرم و به دریای مواج پیش رویم خیره میشوم:
– نمیدونم، بزار ببینم فردا چی میشه…
#p1063
– مگه فردا چه خبره؟
با سوالش می فهمم خراب کردهام! کف دستی دستی همه چیز را داشتم لو میدادم.
– هیچ.. هیچی… فردا میخوام برم بیرون.
نگاه ریز میکند:
– کجا؟ با کی؟
اامان بار بود سوال پیچم میکرد، برای آنکه شک نکند و بیشتر پا پیچ نشود، خنده میشکنم:
– شامگاهیه باباها نشو ها… همینطوری بندر گردی… قلبم برای شهرم تنگه.
شک داشتم قانع شده باشد. سری تکان میدهد و تا انتهای رسیدن به هتل دیگر چیزی نمیگوید.
گویا دوباره امشامگاه به میهمانی دعوت بود. باز هم از من میل داشت با او بروم ولی مردد بودم. از یک طرف قلبم میخواست بروم و این استرس مسخره را با سرگرم کردن میهمانی از بین ببرم و از طرف دیگر، حوصلهی شلوغی و درگیر کردن خودم را نداشتم.
جواب قاطعانهای به او نمیدهم و موکولش میکنم به شامگاه. سینا که می رود، خودم را روی تخت اتاق پرت میکنم.
با در ذهنش گذراندن به فردا، کل تنم در لحظه یخ میزد! من و امید، حضور دوتاییمان، چه اتفاقی می افتاد؟
سرم را به طرفین تکان میدهم. کاش آدم بودم و انقدر لحظهی حالم را با فکر چیزهای پیش نیامده، زهرمار نمیکردم!
کلافه، موبایلم را بر میدارم و اینترنت را روشن میکنم. خیلی وقت بود که دیگر آنچنان در آن فعالیت نمیکردم… کمی بیشتر دقت کنم، بر میگشت به چهار سال پیش.
از همان زمانی که میل داشتم خودم را از هر آنچه که من را یاد امید میانداخت، دور کنم!
#p1064
وارد اینستاگرام میشوم. کسی نمیاطلاع داشت این صفحه را دارم. در واقع، نام اکانت فیک بود و تنها امید را دنبال کرده بودم. دقیقا از همان روزگاری که قبل از بندر، دیگر او را ندیدم و برای آنکه خبرش را داشته باشم، چنین کار احمقانهای انجام دادم.
استوری گذاشته بود. با کف دستی لرزان، روی پروفایلش لمس میکنم و یکی یکی استوریهایش به ترتیب باز میشود.
اولی برای دوازده ساعت پیش، حوالی دو شب بود.ز آسمان تاریک بندر و ستارههایش گذاشته بود. دومی برای چهار ساعت پیش، از باغی سر سبز گحرکت کرده شده بود.
سومی عکسی کنار شیخ سلمان. چهارمی عکسی کف دسته جمعی به هممسیر رهام و فاطیما. پنجمی خودش و فاطمیا، نزدیک به هم با دلی قرمز!
دیدن همان عکس کافی بود تا بالا آوردن هر آنچه وارد معدهام شده بود را احساس کنم.
قلبم تیر میکشد. بیشتر به عکس دقت می کنم. کف دستان فاطمیا دور کمرش بود.
دخترک آویزان با چه اجازهای آنطور کنارش فیگور گرفته بود و آن لبخند مسخره را به صورت داشت؟
امید احمق از او بدتر! با همان خواستنییت و پرستیژی که داشت، کنارش از حرکت ایستاده بود و اگر نمیشناختیاش، فکر میکردی کشته مردهی دخترک است…
– آلالهی احمق… چته؟
چم بود؟ چرا قلبم در قفسهی سینهام اینطور خودش را به در و دیوار میکوبید؟ شاید انتظارش را نداشتم، هوم؟
وجدانم به آوا میآید. انتظار چه چیز را نداشتم؟ مگر امید به من تعهدی داشت؟ مگر جوابش را نداده بودم؟
زور دل گحرکت کرده ام بیشتر بود که اشک را مهمان صورتم می کند!
– آلاله ان قدر دیوونه نباش!
#p1065
نمیتوانستم تحمل کنم. حسادت ریشه دوانده بود در وجودم و ولکن نبود. اصلا اگر اینها پیش شیخ سلمان حرکت کرده بودند چرا به من ناضافه کردند؟
رهام آدمی نبود که این چیزها را نگوید.
وسوسه میشوم زنگ بزنم و آماری بگیرم اما در نهایت چه؟ چه دردی را از من دوا می کرد وقتی خودم این شرایط را رقم زده بودم؟
واقعا بعضی وقت ها کارهای احمقانهای انجام می دهم. هنوز تکلیفم با خودم مشخص نیست و حکم دور شدن امید را دادم.
خربزه خورده بودم و باید پای لرزش میایستادم. اصلا به درک! به درک که دیگر دوستم ندارد و میخواهد با شخص دیگری باشد.
بی انصاف نباشم، فاطیما دختر زشتی نبود. بالعکس خانوم و با وقار به نظر میرسید و جذابیت خودش را داشت.
فاطیمایی که به سن و سالش میرسید کجا و منی که ده سال از او کوچکتر بودم کجا!؟
پوزخندی در دلم میزنم. گاهی یادم میحرکت کرد امید ده سال از من بزرگتر است و از سی رد شده است. اگر زن می گراهی شد، میتوانست یک بچه داشته باشد.
تصور آنکه امید یک روزگاری پدر می شود، قلبم را زیر و رو میکند. فکر کن، امید پدر یک دخترک شامگاهیه به خودش باشد!
دلم باری دیگر تیر میکشد. امید پدر میشد و مادر فرزندش زنی غیر از من بود!
– وای، خفه شو…
در برابر افکار سمی ذهنم، تنها همین کار را میتوانستم انجام دهم. فریاد زدن برای خاموش کردنش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن