رمان آووکادو پارت ۱۴۶

– امید..

نفس شهوت انگیز و بی وقفه نامش را زمزمه می‌کند و انگار کسی به معده‌ی من چنگ می‌زند، کف دستم را روی شکمم می‌گذارم و صوتی امید، همه چیز‌ را بدتر می‌کند:

– هوم! چیه؟! خوشت اومده؟

حالا همه چیز واضح تر است، تن ورزیده‌ی امید روی بدن ظریف و دلربا نفس خیمه زده و حرکات پایین تنه اش، انگار به ماهرانه ترین شکل ممکن اجرا می شوند که صوتی ناله های نفس هر لحظه بیشتر اوج می‌گیرد

– محکم‌تر….

فقط می شنوم و متوجه نمی‌شوم، مگر همین الآن ناظهار کرد یواش تر؟

بیشتر خنده ام می گیرد، همه‌ی آدم ها وسط فسق و فجورشان بی منطق می شوند؟

می خندم و بغضم را پس می‌زنم، من هم آن شامگاه صدایش زده بودم…

بیان کرده بودم فاصله بگیرد

اضافه کرده بودم اشتباه گحرکت کرده است.

جیغ کشیده بودم، خواهش کرده بودم؛ فقط تعریف های چندشش از تن و بدنم نصیبم شد و درد و بدبختی!

انگشتانم دور بطری محکم حلقه می شوند، معده ام به آخرین حد تحمل خودش رسیده و حتم دارم تا چند ثانیه‌ی دیگر، هر چه خورده و نخورده بودم را روی زمین خواهم ریخت..

به زمین نگاه می‌کنم، حیف است کثیف شود!

سرم‌ را بالا می‌آورم و در همان ثانیه، نگاهم در نگاه نفس گره می‌خورد.

چند ثانیه‌ی اول هر دو بهت زده ایم. من می‌لرزم و می‌خواهم شیشه‌ی مشروب رو پشت سرم قایم کنم که نفس جیغ می کشد و بطری از میان انگشتانم سر می خورد، روی زمین می‌افتد و به هزار تکه تقسیم می‌شود.

– اینجا چه خبره؟

امید به سرعت از روی نفس بلند می شود و نفس ملحفه‌ی تخت را روی تن برهنه‌اش می‌کشد.

امید به سمت من می چرخد، نگاهش ناخواناست، برآشفتهت؟ تعجب؟ شوک؟

– تو اینجا چه غلطی می‌کنی آلا؟

می غرد و من بیشتر از قبل می لرزم.. ولی می‌خندم…

لخت لخت است و نگاه من با بی‌حیایی روی پایین تنه‌اش سر می‌خورد و چشم گرد می‌کنم…

– چقدر بزرگه!

– خفه شو!

می‌گوید و من اطاعت می‌کنم.

نمی‌دانم چرا می‌خندم و او به طرفم که می‌آید…

از ترس او، دهانم پر می‌شود از طعم گس و امیدِ کاملا برهنه که مقابلم قرار می‌گیرد.

از ترس و شوک دیدن جای خصوصی‌اش، محتویات معده ام با فشار روی همان جای خصوصی‌اش می ریزد و بدتر از این هم می شود؟

خشکم می‌زند، زمین پر از تکه شیشه است و امید بی توجه به گندی که رویش بالا آورده ام، باز هم به سمتم می‌آید:

– سر جات.. بمون!

لحنش انقدری محکم و پر صلابت هست که نتوانم کاری بر خلاف میلش انجام بدهم..

– امید زمین پر از شیشه خورده ست!

نفس اطلاع می‌داد و امید سرجایش می‌ایستد، متوقفش شدنش، قلبم را مچاله می‌کند.‌.

چرا با حرف نفس از کاری که می‌خواست‌انجام دهد، کف دست کشید؟

– آخه این احمقم وایساده وسط کلی شیشه!

امید غر می زند و با دست به من بی نوا اشاره می‌کند. اشاره کردنش برای زار زار گریه کردنم کفایت می‌کند..

نمی‌دانم چرا هم گریه می‌کنم هم می‌خندم…

اثرات همان زهرماری است؟

– چت شد؟ چه مرگته؟

گند و کثافت از روی پاهایش بر روی زمین می چکد و من می لرزم و نفس هم با همان ملحفه در چهارچوب در از حرکت ایستاده و نگاه مضطرب و عصبی اش بین من و امید در گردش است:

– داد نزن امید! روت استفراغ کرد؟ برو تمیز کن خودتو..

امید با دو انگشتش شقیقه هاش را می گیرد و دیده هایش را می بندد، حین دور شدن غر می‌زند و لرزش بدنم دیگر در کنترل خودم نیست:

– لعنت بهت آلاله.. یه بار نشد دردسر نباشی گند زدی به شامگاهم.. رو من چرا بالا میاری آخه؟ کی بشه بری از این خونه راحت شم از کف دستت آلاله؟!؟ گند زدی به کل هیکلم دختره‌‌ی احمق!

وارد حمام که می شود، دیگر آوایش را نمی‌شنوم.

اضافه کرده است تکان نخورم و من به زانوهایم التماس می‌کنم بیشتر از این نلرزند.

نفس به داخل اتاق باز می‌گردد و دقیقه ای بعد، با ربدوشامبر سفید رنگی به تن و دمپایی به پا، بیرون می‌آید.

– می‌تونی بیای اینور؟ صبر کن برات دمپایی بیارم..

می گوید و من برای مانع شدن، با هق هق می گویم:

– اظهار کرد.. گفت..

« نویسنده همین پارتو داده بود»