سرش را تکان میدهد و رو به رهام می گوید
– حواست بهشون باشه.
رهام میپرسد
– کجا میری؟!
اخمی میکند و بدون اینکه جواب رهام را بدهد وارد اتاقک آسانسور میشود.
دکمهی لابی را می فشارد و کف دستش را همان جا کنار دکمهها میگذارد و سرش را خم میکند.
ولی با یادآوری چیزی، سرش را بالا میگیرد و گوشی را از توی جیبش بیرون میکشد.
تا ایستادن آسانسور منتظر میماند و به محض خروج، دنبال یک اسم توی مخاطبینش میگردد…
کمی طول میکشد تا پیدایش کند و حین اشاره کردن به نگهبان برای آوردن ماشینش و دادن سویچ، تماس میگیرد.
طول میکشد تا صدای خوابآلود و نازکش توی گوشش بپیچد و اخمش توی هم میرود
– بله؟!
– منم…
کمی سکوت میشود و بعد آوای سراسیمه و لرزانش از آن سوی خط به گوشش میرسد
– امید؟! واقعا خودتی؟!
سوال دخترک را بی جواب میگذارد و حرف خودش را میزند
– باید ببینمت.
– حتماً… حتماً… خونهم، بیا خونه.
اخمی میان ابروهایش مینشیند و ولی بدون مخالفت قبول میکند.
حوصلهی قرار گذاشتن در بیرون و حاشیههای بعدش را ندارد.
– باشه… لوکیشن بفرست.
– همون جای قبلم…
اخمش کورتر میشود و هر چه تلاش میکند به یاد بیاورد دخترک را نیمه شامگاه کجا پیاده کرده بود به یاد نمیآورد.
– یادم نیست… لوکیشن بفرست.
حال دخترک را از صوتیش میفهمد که گراهی شده میشود
– باشه، الان میفرستم.
تماس را بدون خداحافظی قطع میکند و سوار ماشینش که نگهبان تا دم در میآورد میشود و گوشیاش را به سیستم ماشین وصل میکند.
آدرسی که دخترک میفرستد را نیم نگاهی میاندازد و بهشدت زود حرکت میکند.
نمیداند چگونه مسیر نسبتاً طولانی را میرود و به لوکیشن ذکر شده میرسد.
نمیداند چند چراغ قرمز رد میکند و چند برای پیامک جریمه به گوشیاش می آید.
ولی بالاخره میرسد و بعد از گذاشتن کلاه و عینکش، از ماشین پیاده میشود.
با دخترک تماس میگیرد و به محض وصل تماس میگوید
– باز کن درو… جلوی درم.
در بهشدت زود باز میشود و او نگاهش را به ساختمان دو طبقه میدوزد و صوتی دختر توی گوشش میپیچد
– بیا بالا…
تماس را قطع میکند و وارد ساختمان میشود…
پلهها را شتابزده شتابزده بالا میرود و بسیار زود خودش را به طبقهی سوم میرساند.
به محض رسیدن به طبقهی مورد نظرش، دخترک را با آرایشی ملایم و پانچ جلو باز لیمویی رنگ که روی تاپ و شلوارک گیپورش پوشیده میبیند و اخمی میکند.
– سلام…
صدای مشتاق و لرزان دخترک اخمش را کورتر میکند و خودش را به او میرساند
چه خیالی با خودش در عرض این چند دقیقه بافته بود؟!
نگاهش روی اندام بینقصش میچرخد و ساکت میگوید
– باید حرف بزنیم نفس…
لبهای آرایش شدهی دخترک به لبخندی قشنگ مزین میشوند و از مقابل در کنار میرود
– بیا تو…
داخل میشود و خودش را روی مبلهای طوسی رنگ پرت میکند و توی ذهنش به دنبال چگونه باز کردن بحث میگردد.
– باورم نمیشه اینجایی امید.
کف دستش را روی مبل میگذارد و سعی میکند پایش را که روی سرامیکها ضرب گرفته ساکت نگهدارد.
نگاهش بار دیگر روی اندام بینقص نفس میچرخاند و دخترک هیچ اقدامی برای بالا کشیدن یقهی پانچ که روی بازویش افتاده و شانهی سفید رنگش را به نمایش گذاشته، نمیکند
– دلم برات تنگ شده بود عشقم…
– اومدم حرف بزنیم نفس…
لب دخترک روی لبهایش خفظ میشود و امید به این فکر میکند که این سومین بار است که روی حرف زدنشان تأکید کرده است.
– بزنیم.
سمت آشپزخونه قدم برمیدارد و در همان حین اضافه میکند
– نوشیدنی چی میخوری بیارم.
دستش را به صورتش میکشد و سعی میکند به گردن خوشفرم و سفید رنگ نفس فکر نکند…
به این که چندین بار پوست آن گردن سفید رنگ را مکیده و کبودش کرده بود.
– فرقی نداره چی باشه، فقط بدون الکل باشه…
نفس ساکت و با ناز به امید میخندد و میگوید
– من و نخندون امید…
از یخ ساز یخچال، توی جا یخی استیل یخ میریزد و بطری شراب مخصوصش را همجاده دو گیلاس برمیدارد و از آشپزخونه خارج میشود
– امیدی که من میشناسم شراب قرمز رو پس نمیزنه.
کلافه نگاه به دخترک که توی آن نیمتنهی گیپور مشکی طور عجیبی برق میزند میدوزد و نفس توی گیلاسها یخ میریزد و سپس درباز کن پیچی را به درب چوب پنبهای بطری میبندد
– دو سالی میشه نمتوجه شدیم همو…
حین پیچیدن پیچ، زیر چشمی با آن نگاهان درشت و آبی رنگش، نگاهی به امید میاندازد و پر از ناز میگوید
– قلب تو هم تنگ شده بود؟!
کف دست دراز میکند و کف دستش را روی کف دستان کشیده و سفید رنگ دخترک میگذارد و لرزی که به تن دخترک مینشیند را نادیده میگیرد
– به کمکت نیاز دارم نفس.
دخترک بطری را رها میکند، بلند میشود و روی کف دستهی مبلی که امید جای گرفته مینشیند و پاهای خوش تراشش را روی پاهای امید، درست مقابل نگاه داغ امید میگذارد.
– داری باهام بازی میکنی امید؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن