با جواب دادن به اولین سؤالم حین ورودش سعی کرده بود بحث را عوض کند.
اخم میکنم
– باشه خونهی توعه، اما الآن من دارم توش حیات میکنم.
او هم با اخم میگوید
– قبلا بهت گفته بودم بسیار نمک به حرومی؟
کف دستم را روی پهلویم میگذارم و نگاه او هم کوتاه دستم را دنبال میکند
– من داشتم به خاطر تو میمردم امید…
قدمی سمتم برمیدارد و نگاه آبی رنگش میان چشمانم میچرخد
– اندیشیدی واسه من آسون بود؟! که نشسته بودم خونهم و عین خیالم نبود که نیستی؟
بدون اینکه جوابش را بدهم، قصد حرکت کردن به اتاقم را میکنم که دستش بند بازویم میشود و مرا سمت خودش میکشد.
شانهام محکم با سینهی ستبرش برخورد میکند و نگاهم برای مشاهده کردن طوفان دریای دیدهانش، بالا کشیده میشود.
فشاری به آرنج کف دستم میآورد و ملایم میگوید
– هر دو کف دست حمید رو درست از همین جا شکستم…
با نفس نفس نگاهش میکنم و او از بین دندان هایش ادامه میدهد
– فقط به خاطر اینکه اذیتت کرده بود…
نگاهش روی لبهایم خیز برمیدارد و به درازا میکشد
– اون سه روزی نبودی جهنم بود همه جا… جهنم… میفهمی؟
با لبهایی که میلرزد، میگویم
– ولم کن امید… میترسم.
ناگهانی رهایم میکند، طوری که به عقب پرت شده و روی کاناپه میافتم.
-آخ…
موهایش را چنگ میزند و کنار پاهایم روی زمین مینشیند
– خوبی؟!
کف دستم را روی پهلویم میگذارم و لبم را میان دندانم میگیرم و او مضطرب دستش را روی کف دستم که روی پهلویم قرار دارد میگذارد
– حواسم نبود… یه چیزی بگو آلا، خوبی؟!
– ولم کن… برو بیرون…
دسم را بهیکبارهی برمیدارد و لباسم را با پررویی بالا میزند که نگاه گرد میکنم و کف دست دیگرم را روی دستش میگذارم
– چیکار میکنی؟!
نگاهش را تا نگاهانم بالا میکشد
– کاریت ندارم… ببینم خوبه بعد میرم.
خودم را تکان میدهم تا لباسم را پایین بیاندازد
– نکن… خوبم.
سرش را جلو تر میکشد و لباسم را بیشتر بالا میدهد
– خودم ببینم، میرم.
– امید دارم اذیت میشم، ولم کن دیگه.
توجهی نمیکند، پشت انگشتانش را روی کبودی پهلویم میکشد که به خود میلرزم و گریه ام میگیرد
– تو رو خدا نکن.
– دکتر پمادی چیزی نداده؟!
دستش را که عقب میکشد، خیلی سریع لباسم را میاندازم و با صوتیی لرزان میگویم
– داده.
میایستد و عصبی است…
این را از کف دستی که شتابزده شتابزده میان موهایش میبرد میشود متوجه شد
– من همین جا میمونم، تو برو بخواب.
شوکه میایستم و نگاهم گخوشحال شده است.
– امید ما…
طوری سمتم میچرخد که قبض روح میشوم و حرفم توی دهانم گم میشود.
نگاه آبی رنگش عصبی است و برق می.زند وقتی تکرار میکند
– همین جا میمونم، تو برو بخواب.
– من…
مجدداً میان حرفم میپرد
– کاریت ندارم آلا… همین جا روی میل میشینم، تو هم برو تو اتاقت و بخواب. نمیتونم تنهات بذارم.
میدانم که نمی توانم حریف زورگویی هایش شوم…
بحث و جدل با او همواره بر ضرر من تمام شده بود و میدانم اگر زیادی اصرار به حرکت کردنش کنم، مجبورم میکند با او روی یک تخت بخوابم.
– باشه…
سرش را تکان میدهد و دکمهی بالای بیراهنش را باز میکند که سراسیمه چشم میزدم و یا صدای بلندی میگویم
– چیکار میکنی؟
نفسش را کلافه بیرون میفرستد و خودش را روی مبل پرتاب میکند و کف دستانش را به طرفین باز میکند
– کاری نمیکنم، برو بخواب.
زبانم را روی لبهایم میکشم و قدمی از مبل دور میشوم که تکیه به مبل میدهد و پلکهایش را میبندد
– در اتاقت رو قفل نکن.
با عصبانت، بسیار تند میگویم
– به چه مناسبت؟!
ابروهایش، بدون اینکه دیدهانش باز شوند در هم گره میخورند و میگوید
– مناسبتی نداره… فقط محض احتیاط.
بار دیگر لبهای خشک شده ام را تر میکنم…
انگار تمام سلولهایم خشک هستند.
– من…
سرش را از مبل فاصله داذه و نگاه آبی رنگش را بند مردمکهای لرزان دیدهانم می کند
– در اتاقت رو قفل نکن آلا… عصبیم، رژه نرو رو مغزم زیبام.
دندانهایم را محکم روی هم می شایم و بی حرف از او دور میشوم.
در اتاقم را بر خلاف اضافه کرده ی او، دو قفله میکنم و بعد از خودن قرص هایم، روی تخت دراز میکشم.
با اینکه میدانم نباید به آن زن و حمیدی که حتی چهره اش را ندیده ام فکر کنم، ولی ذهنم روزگار قبل و چند ساعت پیشش را مرور میکند.
امید اضافه کرده یود هر دو دست حمید را فقط به خاطر کف دست درازی به من شکسته است.
به آن زن فکر میکنم و نسبت خونی که با امید داشته است و امیدی که بی توجه به نسبتش با آن زن، او را به خاطر نجات من، به پلیس لو داده است.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن