به طور عجیبی به سیاوش میل و کشش داشتم میترسم اخر خودم بهش پیشنهاد رابطه بدم
یه لیوان اب خنک خوردم
تا دم دمای صبح خوابم نبرد ساعت ۱۲ بود که از خواب بیدار شدم یه پیام از سیاوش داشتم
(سلام خانمم خوبی صبحت بخیر ، چیزی لازم نداری برای امشامگاه؟)
امشامگاه تمایل داشتگاری عطا بود
من به چی فکر میکردم و سیاوش به چی
براش نوشتم
(سلام ممنون تو خوبی ، نه چیزی لازم ندارم مرسی که به یادم بودی)
جواب پیامم بلافاصله اومد
(من هر لحظه به یادتم قلببر )
حس نیاز شمتوجه شدی رو نسبت بهش احساس میکردم و حتی دوست داشتم امشامگاهم نرم تا سیاوشو نبینم این چه حسیه که دارم تا غروب نه تونستم چیزی بخورم نه کاری بکنم ساعت پنج بود که باران اومد پیشم باهم اماده شیم
ـ آوا چرا انقدر رنگت پریده خوبی
ـ خوبم
ـ خواب بودی
ـ نه
ـ جات چرا وسط خونست پس
ـ ماله صبحه
نگاهاش گرد شد
ـ از توی وسواسیه تمیز بعیده چیزی شده
ـ نه حوصله نداشتم همین
منو نشوند رو مبلو حرکت کرد برام یه سری چیز میز آورد به خوردم داد یکم خیالش از رنگو روم راحت شد اظهار کرد
ـ چی شده با سیاوش بحثت شده
ـ نه
ـ پس چی
ـ هیچی
ـ تو یه حالیته عزیزم هروقت دوست داشتی بهم بگو من کنارتم
و بوسه ای به گونم زد
لبخندی به روش زدم
ـ پاشو بریم ولیده شیم
موقع ولیده شدن باران کلی مسخره بازی دراورد از اون حال منو دربیاره که تا حدودی موفق شد حواسمو پرت کنه
ساعت هشت بود که حاضر و اماده راهی شدیم خونه مولین مهری که همه باهم بریم، عطام اونجا بود
ـ سلام داداش عطا
ـ سلام آوا خانم خودمون خوبی
ـ فعلا که شما بهتری شادوماد
مضطرب اظهار کرد
ـ استرس دارم
ـ استرس چرا از خداش باشه پسر به این ماهی
ـ کم هندونه بزار زیر بغلش نه بشنوه افسرده میشه ها
نگاهم روی سیاوش جای گرفت چند لحظه کلماتو گم کردم
اما به خودم مسلط شدم و آروم بیان کردم
ـ نه نمیشنوه ، سلام
ـ سلام خانم خوبی
ـ مرسی مولین مهری کجاست
ـ تو اتاقه الان میاد
به سمتم که اومد یه لبخند هول هولکی بهش زدمو سمت اتاق رفتم
ـ برم به مامان مهری سر بزنم
و به نگاه متعجبش توجهی نکردم و خودمو انداختم تو اتاق
ـ سلام مولین
ـ سلام عروس دلنشینم
حرکت کردم جلو و بوسیدمش
ـ چه دلبر شدی مهری بانو
ـ قربونت برم مادر مرسی
ـ بریم ؟
ـ بریم عزیزم
و باهم حرکت کردیم بیرون تا دم در کنار مامان مهریو باران موندم و سعی کردم خیلی به سیاوش نگاه نکنم و سوار ماشین شدیم
وارد خونه ریحانه اینا که شدیم اونجام کنار باران نشستم
و کاملا متوجه نگاه های سیاوش میشدم اما جوابی نداشتم به نگاهش بدم
همه چی به خوبی پیش رفت و حلقه نشونو کف دست ریحانه کردن
موقع میوه خوردن سیاوش هی به باران دیده و ابرو اومدو اخر باهاش جابه شدو کنارم نشست همه مشغول صحبت راجب خریدا و مراسم عطا اینا بودن و حواسشون به ما نبود
آوای ارومشو گوش دادم
ـ آوا
سر به زیرو مشغول میوه جواب دادم
ـ بله
ـ خوبی
ـ اوهوم
ـ ببینمت
نگامو سمت صورتش چرخوندم خیره تو چشمام اضافه کرد
ـ پس چرا از من فرار میکنی عزیزم؟ کاری کردم که باعث دلخوریت شده!
سرمو به معنی نه تکون دادم
کاش میشد مثله سیاوش الان سوار موتور شم و برم
کف دستش که دور کمرم حلقه شد حس کردم دمای بدنم حرکت کرد بالا و سرخ شدن گونمم دور از انتظار نبود
صدای مادربزرگ ریحانه منو به خودم اورد
ـ اوا جان حالت خوبه؟ از سرشامگاه بیحال به نظر میرسی الانم صورتت سرخ شده مریض شدی؟
اوهوم مریض شدم مریض سیاوش ، اروم اظهار کردم
ـ خوبم دیشب یکم بدخواب شدم ، فک کنم بیاد اون چهرم بیحال نشون میده
ـ انشالله که با استراحت بهتر شی
ـ ممنون
دیگ نشد با سیاوش هم صحبت بشیم اما نگاه نگرانش مدام روم بود، وقتی برگشتیم با باران و مامان مهری خدافظی کردمو اونام رفتن تو خونه ولی سیاوش سمت خونه من اومد و وقتی درو باز کردمم خدافظی نکرد و خواست بیاد تو
ـ میای تو؟
ـ اگه اجازه بدی
ناچار کنار رفتم
باهام اومد داخل و روی مبل جای گرفت دست منم گرفتو کنار خودش نشوند
ـ چی شده دلدادگیم از چی دلخوری چرا بدخواب شدی میخوای ببرمت دکتر
میگوش دادم چی میگه ولی متوجه حرفاش نبودم و تمرکزم روی لباش بود
ـ آوا جان با شمام خانمم حواست هست؟
چی میشه من پیش قدم بشمو ببوسمش کی اظهار کرده زشته ما پیش قدم بشیم مگه زنا قلب ندارن خب شوهرمه دیگ دارم براش بال بال میزنم با همین فکرا خودمو قانع کردم
سرمو جلو بردمو بین حرفاش لبامو رولباش گذاشتم میتمایل داشتم بی حرکت باشم ولی حس داغیه درونم منو مجبور به بوسیدنش کرد چن ثانیه بی حرکت بود و انگار شکه شده بودو انتظار داشت ناراحت باشم یا مریض یا هر چیز دیگ و اصلا انتظار نداشت توسط من تو این لحظه بوسیده شه
اما وقتی به خودش اومد کف دستشو دورکمرم حلقه کردو با یکم خشونت منو بوسید یکم که گذشت و همو بوسیدیم منو رو مبل خوابوندو خودش روم خیمه زد اما مواظب بود وزنشو بهشدت روم نندازه ، سرشو زیر گردنم بردو بوسید کف دستش سمت دکمه های مانتوم حرکت کرد و عمرا اگه من مانعش بشم
سکوت منو که متوجه شد دکمه هارو باز کرد و چن ثانیه به بدنم خیره شد
زیره مانتوم یه تاپ دوبنده باز پوشیده بودم که هر چیزیو که میخواست در معرض متوجه شدش قرار داده بود
لباش رو قفسه سینم قرار گرفت و مکید دیگ نتونستم صدامو کنترل کنمو آه کشیدم
تا دم صبح به همدلدادگی دادیم و با اینکه رابطمون کامل نشد اما هردو لذت بردیم و وقتی اروم شدیم تو بغل هم به خواب راهی شدیم
صبح که چشمامو باز کردم نگاهای سیاوش رو به روم بود ب کف دستش تکیه داده بودو همونطور که نوازشم میکردم با تبسم خیره به صورتم بود
دیشب به خاطر عطش و حس نیازی که داشتم خجالتو بوسیده بودم و گذاشته بودم کنار اما حالا که هوشیارم سلول به سلولم خجالت میکشن
سرمو بردم زیر پتو و به سینه سیاوش فشردم
اونم که انگار حسمو متوجه شده بود تک خنده ای کردو منو محکم به خودش فشرد
ـ فدای خجالتت بشم من دیشامگاه کجا بود زیبام
از زیر پتو به سینش کوبیدم
ـ سیاوش
ـ جونم دلدادگیم خجالت نکش به بدتر از اینا باید عادت کنیا
اینبار اسمشو جیغ کشیدم
ـ سیاااااووووشششش
آوای قهقهش کشیده شد…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن