×××
فرزان*
خیره به قفسه سینش که بالا پایین میشد بودم و میوحشت کردم به چهره غرق خوابش خیره بشم؛ میهراسیدم بهش خیره بشم و دلم بلرزه و نرم!… مثل وقتی که تو اتاق کارم، رو بهم خیره خیره گفت قلببستت شدم!
چقدر خودم و کنترل کردم که نگم من بیشتر چقدر قلبم تو اون لحظه لرزید!… اما این دختر حرفاشم از روی احساسات شدیدش بود
نمیتونست دقیق انتخاب کنه!… انگار عذاب وجدان میگحرکت کرد که من و ترک کنه و بره پس من باید میرفتم زیرا خوب میدونستم انتخابش چیه!… جدا از همه ی اینا و جدا و از همه احساسات باید راه درست و انتخاب میکرد!… به خاطر بچش حتی شاید به خاطر جاویدی که هنوز خواه یا ناخواه دوستش داشت!
نفس عمیقی کشیدم و نیم نگاهی به نگاهای بستش کردم لبم و دم گوشش بردم و آروم لب زدم
_تو خیالم همیشه تصور میکردم که چی میشد اول منو میمشاهده کردی؟!
اول با من آشنا میشدی!… عاشق شدم… دوست داشتم اول با من آشنا میشدی بعد عاشقم میشدی و بعد من مثل همین الانم حاضر بودم برای تبسمت همه کاری کنم!
نگرانتم تو برای من بسیار عزیزی… تو اصلا تو اوج ناچیزیم همه چیزم شدی
دوباره نفس عمیقی کشیدم و سخت بود بیان کردن این حرفا
_همواره اون طور که میخوایم پیش نمیره عیبیم نداره!… عیب نداره چون این قانون برای همه آدما صِدق میکنه!
آوا دارم میرم!… رو در رو اینو بهت ناظهار کردم که یه وقت کلمه خداحافظ از دهنم یا از دهنت در نیاد چراکه برمیگردم!
قول میدم تو زمان و مکان درستش میبینیم همو این چند روزگار بدخلقی کردم یا قلبت و شکوندم چراکه نمیمیل داشتم با یه نیم نگاهت یا یه حراهی شد منو موندگار کنی و پشیمون بشم از تصمیمی که گحرکت کردم!
دوست دارم؛ شاید خیلیا بگن اظهار کردن این کلمه وقتی این تصمیم و گحرکت کردم اشتباه اما من مردونه دوست دارم…
مکثی کردم و لبخند تلخی زدم و ادامه دادم
_مردونه دلبسته شدن یعنی تو لبخند بزنی وَ من از دور نگاهش کنم… به امید متوجه شدار!
از جام با احتیاط بلند شدم و پوشه ی تو کف دستم و بالای تختش گذاشتم و بدون این که نگاهش کنم سمت در اتاق قدم برداشتم!
×××
آوا*
تبسم گنگ و تلخی زدم و روبه سیاوش اضافه کردم:
_یَ… یع..یعنی چی؟!… رفت!؟
برای بار سوم سری به تایید حرفم تکون داد که با لودگی بیان کردم:
_کِ…کی!… بَ… برمیگرده!؟
_نمیدونم خانم
نگاهی به اطراف کردم و انگار جهان دور سرم میچرخید!… پوشه ی تو کف دستم و بالا آوردم و با ترس بهش خیره شدم و اظهار کردم:
_چِ…چرا!.. چرا راهی شد!؟
_نمیدونم خانم
_چرا جَ…جواب زنگام و نمیده!؟
_نمیدونم…
_پــــس تــــــــو چــــی میــــــــدونــــــــی؟
با آوای قد بلندم نگاهاش رنگ تعجب گراهی شد اما کف دست خودم نبود نمیتونستم درک کنم بدون حتی یه خداحافظی حرکت کرده!… اشک از گوشه چشمام سر خورد و سمت مبلی راهی شدم و روش جای گرفتم
نفس عمیقی کشیدم و خیره به پوشه تو دستم اضافه کردم:
_برو سیاوش!… برو بهش بگو آوا بیان کرد وقتی خودت نیستی من نیازی به کس دیگه ای ندارم برای مراقبت که تورو گذاشته کنار من برو بهش بگو این رسمش نبود!… بهش بگو همه قلبخوشی من فقط اون بود!… بهش بگو بسیار نامرده که این طوری رفت
بدون هیچ حرفی با قیافه ای که غم دار شده بود حرکت کرد و من هنوز ناباور بودم که رفته!… اشکام و با پشت کف دست پس زدم در پوشه تو کف دستم و باز کردم!… چند تا برگه ای که داخلش بود بیرون آوردم که تیکه برگه ی کوچیکی از بینشون بیرون افتاد!… کاغذارو گوشه ی مبل گذاشتم و اون تیکه کاغد کوچیک و برداشتم و با متوجه شدن یاد داشتش بغضم شکست…
” هر چقدر خواستم یه چیز با مفهوم بنویسم چیزی به خاطرم نیومد چراکه کل خاطرم تو شدی!… هر چی میل داشتم هر چی حرف داشتم و بنویسم مشاهده کردم کاغذ کم میارم!… پس فقط یه جمله مینویسم برات
لحظه های خوب و کنارت درک کردم رفیق
میدونم خودت میدونی باید چیکار کنی پس چیزی نمیگم یادت باشه حواسم هست!… هم تو هم جانان!… میبینمت!”
اشکام و با پشت کف دست پاک کردم و لب زدم
_باید میگفتی بهم… نباید میحرکت کردی بدون تو نمیتونم… چرا؟
نامه رو تو کف دستم مچاله کردم و نگاهی به برگه سندایی کردم که گوشه مبل گذاشته بودم!… با تعجب برشون داشتم با دیدن اسم و فامیلم روی برگه ها و سندای روبه روم رنگ از رُخم پرید و یاد شبی افتادم که تو اتاق کارش ازم امضا گراهی شد…
ناباور برگه هارو بالا پایین میکردم ولی در آخر با متوجه شدن اسم شرکت آریانمهر و اسم خودم رنگ از چهرم پرید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن