×××
آوا*
نگاه سنگین پر اخمش بد اذیتم میکرد و غذا از گلوم پایین نمیراهی شد!
یعنی آیدین بهش اظهار کرده بود؟!
با این نگاهای خیره پر اخمش هیچ بعید نبود که آیدین بهش بیان کرده باشه… نگاهش رو تنم بالا و پایین میشد انگار دنبال یه چیزی بود که حقیقت و بهش ثابت کنه!
نمتوجه شدم چی شد و انگار فقط میخواستم از شر این نگاه خیرش راحت شم که با ببخشیدی از سر سفره کشیده شدم و سمت در خروجی قدم برداشتم!
از خونه بیرون زدم و همین که روی ایوون توقف کردم هوای آزاد وارد ریه هام شد نفس عمیقی کشیدم و زیر لب زمزمه کردم
_آروم باش آوا… شاید اصلا نفهمیده
_چیو نمتوجه شدم؟
هینی از سر ترس کشیدم و برگشتم سمت نگاه قرمزش و بدنم ناخواسته شروع به لرزش کرد و ادامه داد
_شاید اصلا ندرک کرده؟ منظورت من بودم!؟
نمیدونم چرا حس ترس تو وجودم جمتوجه شدا بهشدت خودنمایی میکرد که به علاوه لرزش بدنم نفس نفسم میزدم… عکس العمل من و که دید اخماش بیشتر توهم گره خورد و نگاهش کم کم رو شکمم لَغزید!
وَ این یعنی فهمیده باردارم و فرزان چرا نمییومد؟
مگه نمتوجه شده پشت سرم جاوید اومده!
با وجود تیشرت گخوشحالم توی تنم بازم صد در صد متوجه همه چی شده بود و برای همین پشتم و بهش کردم اما صدای پا و صدای نفساش اونم دقیقا کنار گوشم باعث شد نگاهام و محکم ببندم
هیچی نمیگفت و فقط نفس عمیق میکشید و انگار اونم از متوجه شدن حقیقت میترسید شایدم بِلعکس!… شاید اگه تو همین تایم میگفتم بچه ی تو داره تو وجودم رشد میکنه الان نفساش از خشمگینت و ترس این جوری شتابزده نمیشداما من هنوز برخلاف باور فرزان دو دِل بودم!… دیدهام و باز کردم و همون طور که بغض تو گلوم شکل گرفته بود تمایل داشتم پله هایی که جلوم روم بود و پایین برم و فاصلم و با این مرد هر چند آشنا اما انگار غریبه حفظ کنم اما نمیدونم چی شد شاید واسه لرزش بدنم بود که پام پیچی خورد و داشتم میافتادم که کف دست مردونش دور شکمم حلقه شد و مانع افتادنم شد!
با این اتفاق دیدهام از ترس گرد شد و اشک از نگاهام سُر خورد!… قطعا دیگه مطمعن شده بود باردارم!… شاید حتی لمس شکمم توسط دستاش عمدیبود
هنوز کف دستاش دور شکمم بود و حالم واقعا بد شده بود و تو همون وضعیت با نگاهای گریون سرم و بالا آوردم و نگاهم و به نگاه خون نشستش دادم!… دندوناشو به قدری روهم میفشرد که صداش به گوشم میرسید و از لای دندوناش غرید
_یه چیزی بگو!
فقط نگاهش میکردم که فشار کف دستش رو شکمم زیاد شد و از ترس این که بلایی سر بچم بیاد کف دستم و رو دستاش گذاشتم و با گریه نامفهوم بیان کردم:
_نه… بچم… ول کن!
نگاهش با پایان جملم یخ شد و دستش از دور شکمم با مکث افتاد و خیره تو دیدهام این بار سرد گفت:
_چطور تونستی؟
هیچی نمیاظهار کردم انگار لال شده بودم و تو همین حین صدای فرزان بود که مثل ناجی برام عمل کرد
_آوا؟!
نگاهم و به جلو در ورودی دادم که فرزان با اخم تو درگاهش ایستاده بود!… جاویدم نگاهش و داد به فرزان نیشخند زنان شایدم با نفرت اظهار کرد:
_مبارک باشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن