مادرم ناباور سری به چپ و راست تکون داد و با بغض کف دستش رو روی دست فرزان گذاشت و صدای هق هقش کل اتاق و پر کرد
_دورت بگردم تو نراهی شدی!
دور چشمات بگردم… عزیزم… پسرم… تو نرفتی حرف بزن صوتت و بشنوم مادر حرف بزن فکر نکنم خوابم… حرف بزن عزیز تر از جونم جابانم… بگو بگو خودتی!
با دستاش کف دست میکشید تو صورت فرزان و گریه میکرد!… انگار باورش براش سخت بود
فرزانم خیره بود به صورت مادرم و آروم لب زد
_خودمم مولین!… نه خوابِ نه خیال خودمم
با تَن نحیفش خودش و از رو تخت پرت کرد تو بغل فرزان و زد زیر گریه!… وَ چه حقیقت تلخی که یه روزگار جسم ما به حدی ناتوان بود که اون مارو به آغوش میکشید و الان جسم اون ناتوان شده بود
کف دستای فرزان دور تن نحیفش حصار شد و هق هق گریه های مادرمم بلند و بلند تر شد و با هق هق گفت:
_من و ببخش پسرم… قلبم برات تنگ شده
بیست و چند ساله نمشاهده کردمت؟!… مادر بمیرم برات… بمیرم برات!
فرزان محکم تر تو آغوشش گحرکت کردش و دلتنگ سرش و تو موهای مادرم برد!… عادت داشت به این کار!… بچگیاشم سرش و میبرد تو موهای مادرم و موهاشو بو میکرد بعدم میاظهار کرد بو بهشت میده و انگار هنوزم این عادت و داشت!
با این کارش مادرم انگار مطمعن شد خود پسر واقعیش و چنگ زد به پشت فرزان که صوتی فرزان قد بلند شد… صدایی که لرز داشت و نشون میداد داره گریه میکنه
_هنوزم همون بورو میده بوی بهشت و میده!… قلبم برات تنگ شده بود!
برا لالاییات… برا آغوشت… برا صدات… برا نوازشت… برای یک لحظه ی لمس دستت! چرا!؟
چرا نبودی! چرا نبودی مولین؟!
نمیدونی چقدر سخت گذشت نمیدونی!
نمیدونی چی گذشت!
نمیدونی چی شد!
نمیدونی!
بغض بود کع گلوی منم گحرکت کرد؟
حرفای منم همین بود آره؟
آوای مادرم با عجز بلند شد
_مجبور شدم من مجبور شدم
به خدایی که می پرستین مجبورم کردن!
بمیرم براتون… بمیرم… هر دفعه این مرض لا علاجم یه جای بدنم و ناقص میکرد میگفتم عیب نداره خدایا درد و بلای پسرام و بریز رو سر من! بریز رو سر من تا شاید یکم از گناهام کم شه… بریز رو سر من همه درداشون و من راضیم!
ببین موهام سفید شده روزگارای جوونیم گذشته حروم شده ببین کم تقاص ندادم
شونه های مردونه فرزان میلرزید و مادرم فقط هق میزد و من خیره به صحنه روبه روم بودم! درد؟!… چه واژه آشنایی!… چه واژه اُخت گرفته ای بود با هممون
×
آوا*
با متوجه شدن صحنه روبه روم اشک میریختم و نرگس و آیدینم دست کمی از من نداشتن این وسط جاوید بود که جلو در خیره بود به فرزان و مادرش و اصلا انگار تو این دنیا نبود!
ناخوداگاه جلو حرکت کردم و کف دستم و گذاشتم روی بازوی مردونشم که نگاه اشکی قرمزش و با تعجب به من داد و انگار تازه متوجه شد ما هم حضور داریم!
نگاهش و ازم گرفت که اشاره ای به فرزان مادرش کردم و آروم لب زدم
_برو!
مثل خودم آروم لب زدم
_نمیتونم
_میتونی!… برو
پر ترمتوجه شد و با مکث وارد اتاق شد که پشت سرش دراتاق و بستم!… نگاهم و به نرگس و آیدین دادم و بیان کردم
_بزارید تنها باشن
هیچی ناظهار کردن… خودمم نمیتونستم دیگه اون جا وایسم و حالم دگرگون شده بود!
انگار مادرشون و درک میکردم!
شاید چون خودم داشتم مادر میشدم شاید چون منم باید یه راهی برای بزرگ کردن این بچه تو شکممپیدا میکردم
با حالی بد وارد آشپز خونه کوچیکی شدم و ناتوان روی صندلی میز ناهار خوری چهار نفره ای جای گرفتم و هق هق منم شکست، ترس داشتم! ترس اینکه ممکنه آینده بچه منم این شکلی بشه
آینده خودم… میوحشت کردم از خیلی چیزا!
از وقایع زیستنم از وقایاع زیستن این بچه!
چیکار میکردم!؟ جاوید که نبود!… پدر این بچه نبود و احساس میکردم بسیار تنهام برای بزرگ کردن بچه ی تو شکمم
میهراسیدم مثل مادر فرزان و جاوید نتونم از پس زندگی بر بیام… میترسیدم یه روزگاری مثل اون زن دلتنگ بچم شم!
دستم و رو شکمم گذاشتم و در حالی که اشکام رو صورتم میریخت لب زدم
_من حواسم بهت هست نمیزارم تنها بمونی حواسم هست
بهت دروغ نمیگم نترس… حواسم هست هیچ وقت ازت دیده برنمیدارم نمیزارم تنها بمونی جانانم دوست دارم
اشکام رو صورتم می ریخت و شاید مسخره میبود ولی ترس تو کل بدنم شکل گرفته بود و هق میزدم
به معنای کلمه میهراسیدم!
بهشدتم از آینده ی بچه تو شکمم میوحشت کردم!
سرمو روی میز گذاشتم و به اشک ریختن ادامه دادم که کسی شونم و تکون داد و باعث شد سرم و بالا بیارم و نگاهم به آیدین بخوره که با بُهت لیوان آبی جلوم گراهی شده بود!
نگاهش یه طوری بود و انگار بسیار متعجب و ناباور بود!
با کف دست لرزون سعی کردم لیوان آب و ازش بگیرم ولی نمیتونستم و اشک اَمونم و بریده بود و خودمم نمیدونستم چِم شده بود!
دید که نمیتونم و توانایی ندارم لیوان و بگیرم خودش لیوان آب و سمت دهنم برد و من قلوپ قلوپ ازش خوردم و یکم آروم شدم ولی همچنان بدنم میلرزید و تو همین حین نرگس وارد آشپزخونه شد و با متوجه شدن من زد تو صورتش و گفت:
_خاک به سرم!… چی شدی تو؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن