کسی چیزی نگفت، فقط با نگاهای متعجب و پچ پچای زیر زیرکی تک به تک خارج شدن…
حالا ما چهار نفر تو اتاق مونده بودیم که آقابزرگ نفس سختی کشید و رو به ژیلا بیان کرد:
_درو ببند!
ژیلا سمت در حرکت کرد و کاری که اظهار کرده بود و انجام داد و آقا بزرگ با صوتی ضعیف خِس خس دارش ادامه داد
_سینم خرابه… دکترا میگن از عفونت و آب آوردت ریه ولی من میگم این سینه…
چند بار آروم به سینش زد و ادامه داد
_خستس… خسته از سنگینی حرفایی که توش نگه داشتم
از دوست دارمایی که به همسرم میتونستم بگم و ناظهار کردم… از حرفایی که باید به پسرم میزدمو نزدم
از…
مکثی کرد و نگاهی به فرران انداخت و ادامه داد
_از عذرخواهی که باید میکردم و نکردم…
این سینه از رازایی که این همه سال توش مونده خستس!… از حرفایی که باید میزد و نزد خستس… این خستگی این بلا رو سرش آورده!
همه خاموشی کرده بودن که نفس عمیق دیگه ای به سختی کشید
_این قدر خستس که باعث عذابم شده… باعث دردم شده
اظهار کردم بیاین یکم ازین حرفا که سنگینی میکردن و کم کنم این آخریا… یه سری حرفای نااظهار کرده و که باید بهشدت وقت پیش گفته میشد و بگم!
به من نگاهی کرد و بعد به ژیلا و ادامه داد
_گفتم همراهانتونم باشن… چراکه میدونم یه مرد حتی اگه سنگ ترین قلبم داشته باشه بازم نیاز داره به یک آوای لطیفه زنونه تا آرومش کنه… مخصوصا که اون سختیا یاد آور گذشته های تلخ باشه!
نگاهی به جاوید انداختم که تکیه داده بود به دیوار و نیشخندی به لب داشت
خودمم نیشخندی به این جمله زدم… چه مسخره شده بود… من الان همراه فرزان بودم و ژیلا همجاده جاوید؟!
زیستن داری چیکار میکنی؟ اصلا آدمارو میخوای به کجا برسونی؟
همه ساکت بودن و کسی چیزی نمیگفت اما انگار به صورت معجزه آسایی آقابزرگ انگار ذهن من و خوند که تلخ اما حقیقی ادامه داد
_گوش دادید میگن زندگی به کسی وفا نمیکنه؟
راسته نمیکنه!… این قدر میچرخونت و میچرخونت که دیگه خسته میشی… یعنی همه میگن درست میشه واقعا هم درست میشه ولی این طوریه که از مشکلی که حل شده به مشکل بعدی میری… خب بازی زمونست وَ این بازی سخت و سخت ترم میشه… تا جایی که به نقطه من برسی!
چند تا سرفه کرد که ژیلا سمتش رفت و تمایل داشت ماسک اکسیژن و رو صورتش بزاره اما آقابزرگ سری به چپ و راست تکون داد و خوبمی اظهار کرد که ژیلا عقب کشید
_بگذریم… حرف زیاده و نفس منم کم!… نمیدونم از کجا باید شروع کنم ولــــ…
_از اولــش!
نگاه کوتاهی به فرزان کردم که مصمم و خیره به آقابزرگ وسط جملش پریده بود… آقا بزرگ بعد مکثی جواب داد
_یکی بودم عین بقیه آدما… گاهی مغرور
نگاهی به من کرد و ادامه داد
_قلبباخته…
نگاهش و به جاوید داد
_خودخواه… منم مثل همه اشتباه داشتم اشتباهمم ازون جایی شروع شد که ناظهار کردم به پسرم به پدرت… نبیان کردم دختر سرایداری که هر روزگار از پنجره اتاقت میبینیش و خیره میشی بهش خودش قلبباخته ی رفیق بهتر از برادرت شده… با خودم اظهار کردم جوونه و ازین عاشقیای داغ زودگذر… ولی… اشتباه کردم!
عاشقی توی نگاه پسرم هر روز بیشتر و بیشتر میشد!
همین طور هم مادرتون یا همون دختر سراید هم قلبباخته و دلباخته تر میشد به رفیق بهتر از برادر پسرم اما پسرم کور بود و نمیمتوجه شد… خب عاشق و چه به متوجه شده ی باز؟!
گذشت و گذشت تا مدتی که پشت عمارت همین خونه دیدم دختر سرایدارو… مادرتونو دیدم به همجادهم همون رفیق بی کلک پسرم… باهم بودن! کنار هم… برای من مهم نبود شادم بودم که شَر این دختر از در خونم کنده شد اما پسرِ احساسی که داشتم اگه میفهمید لیلیش دختر سرایدار با رفیقشه چی میشد؟!
بازم هیچی نگفتم و به خیالم خودش میفهمه ولی نمتوجه شد… انگار کور شده بود و همون موقع بود که گیر دادم که فلان کس فامیلو میگیری اونم میگفت نه که نه… زیاد پا پیچ نشدم ولی وقتی بار دیگر پشت عمارت دختر سرایدار و مشاهده کردم پام خشک شد روی زمین چون این بار با خود پسرم بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن