×××
_میسوزه بابا زهرا
_خانوم چیکار کنم یکم تحمل کنین ضدعفونیش کنم
نگاهی به زخمم کردم و آه از نهادم کشیده شد
چقدر بد شده بود!
مجدداً با سوزش زخمم نگاهام و بستم این بار کف دستش و که توش پنبه آغشته به بتادین بود چنگ زدم و بیان کردم:
_ول کن ول کن نمیخوام بابا
یکم نگاهم کرد و پوف کلافه ای کشید و پنبه آغشته به بتادین و انداخت تو سینی روی عسلی و بیان کرد:
_تو که خانوم این خونه ای چرا گلدون شکسته رو قایم کردی؟ چرا اصلا نگفتی به کسی خانوم این جایی؟
تو صورتش چشم دوختم و جوابش واضح بود.
زیرا خودمم نمیدونستم!
خواستم بگم من خانوم این خونه نیستم و خودمم نمیدونم جایگاهم چیه که یهو در اتاق باز شد و قیافه پر اخم فرزان تو چهار چوب در نمایان شد
زهرا با کف دستپاچگی سلامی داد و من فقط نگاهش میکردم که نگاهی به پهلوی زخمیم کرد و بی توجه به سلام زهرا وارد اتاق شد و روبه من توپید
_واقعا عرضه یه پیاز خورد کردن و مدریت خونه نداری تو؟!
اخمام راهی شد توهم
_نمیبینی حال منو؟ حوصله خودمم ندارم بعد تو کار میزاری رو دوشم؟
با اخم سمتم اومد
_صبح بهت اظهار کردم حال و حوصلت مال خودت و به من ربطی نداره، تو خونه من بیهوده وقت نمیگذرونی
با دست اشاره ای بهم کرد و ادامه داد
_نگاهش کن ترو خدا زده خودش و ناقص کرده! رو دیوار کی یادگاری نوشتیم اصلا من موندم تیکه گلدون تو پیرهن تو چیکار میکنه؟!
نیم نگاهی به زهرا کردم که با این جمله فرزان رنگش پرید و یه لحظه یاد روزگارایی که میوحشت کردم از کار بی کار بشم افتادم
اون روزگارا که برای خرید قرصای مادرم به پول بیش از حد نیاز داشتم و بزرگ ترین ترسم بیکاری بود… تو چشمای فرزان خیره شدم
_حواسم نبود کف دستم خورد شکست نتمایل داشتم کسی ببینه!
با ترمتوجه شد نگاهم کرد و دستی رو صورتش کشید اخماش از هم باز شد و دوباده تو حالت خونسردش راهی شد
_کارت افتضاح بود… بی عرضگی و به معنای کلمه
هنوز خونه کثیف هیچیم سر جاش نیست و یه گلدون عتیقم که از پاریس خریده بودمش تو خونم شکسته وَ رو کف دستم یه آدم زخم و زیلی مونده که یه عالمه مسئامات رو دوشش گذاشتم و الان هیچی به هیچی از طرفی کارم و ول کردم اومدم ببینم چشه
مرده یا نه!
دندونام و روهم فشار دادم و دهن باز کردم دفاعی از خودم کنم که کف دستش و آورد بالا و جدی گفت:
_هیچی نگو تا قاطی نکردم آوا
ساکت شدم از جدیت کلامش و یه جور صلابت کلام تو حرفاش بود که من و یاد جاوید مینداخت و نمیدونم این جدیت کلامشون و از کجا میاوردن که من هر کار میکردم نمی تونستم این طوری جدی حرف بزنم!
نفس عمیقی کشید و روبه زهرا که گلدونو شکسته بود و الان فقط نظاره گر بود ادامه داد
_تو هم برو دعا کن شکسته شدن گلدون و یکی دیگه به گردن گرفت
نگاهام گرد شد
خیره به زهرا بود و زهرا بیچاره از ترس اصلا نمیتونست حرف بزنه و فقط مِن مِن میکرد که فرزان بی توجه بهش رو به من ادامه داد
_هر کار میکنی بکن فقط گند نزن دوباره… انجام مسئامات هایی که بهت دادم پیشکشت!
دستام و مشت کردم از حرص و گفتم:
_من با چه زبونی بگم…
هنوز حرفم تموم نشده بود که اجازه بقیه حرفم و نداد و پرید وسط حرفم
_بگی چی؟ حوصله نداری؟! با همون زبونی که من میگم همینی که هست
دیگه اجازه هیچ حرفی نداد و با قدمای بلند از اتاق خارج شد و در و بست و از فرط حرص کف دستام و فقط فشار میدادم و نگاهی به زهرا دادم و اظهار کردم:
_به من گفت بی عرضه؟!
هیچی نگفت که نگاهم و به در دادم و گفتم:
_حالا که این جوری شد بهت نشون میدم بیعرضه کیه
میل داشتم صاف بشینم که پهلوم تیر کشید و آخی اظهار کردم!
زهرا هول رو بهم نگاهی کرد:
_چی شد خانم؟
جوابی ندادم و تو قلبم حرکت کردار فرزان و با جاوید مقایسه کردم
الان اگه جاوید بود اامان چیزی که میگفت سؤال کردن حال و احوال من بود و شاید به زور میبردم درموندگاه بعدش تازه به جونم غر میزد اما فرزان…
نگاهام و محکم بستم و زیر لب گفتم:
_نشونت میدم فرزان عظیمی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن